Η σελίδα του λοξού

♦ Μετά το ηλιοτρόπιον, του Προδρόμου το γενέθλιον και στο επιμύθιον του Ιουνίου, του αγίου Έρωτος το προπαροξύτονο της γενικής να ψιθυρίζει στη συνέχεια των στιγμών τον πόθο των επόμενων συλλαβών. Και ένας βοριάς βαρυόργητος να γλύφει τις λήγουσες των λευκών καταλήξεων, ενώ οι σταγόνες να δραπετεύουν στη γλιστερή επιφάνεια της πέτρας αφήνοντας στην ιχνογραφία την απουσία της υγρασίας.

♦ Μετά το ηλιοτρόπιον, του Προδρόμου το γενέθλιον και στο επιμύθιον του Ιουνίου, του αγίου Έρωτος το προπαροξύτονο της γενικής να ψιθυρίζει στη συνέχεια των στιγμών τον πόθο των επόμενων συλλαβών. Και ένας βοριάς βαρυόργητος να γλύφει τις λήγουσες των λευκών καταλήξεων, ενώ οι σταγόνες να δραπετεύουν στη γλιστερή επιφάνεια της πέτρας αφήνοντας στην ιχνογραφία την απουσία της υγρασίας.

♦ Εξεικονίσματα της καλοκαιρίας των θερμών ημερών της παρατονίας των ανέμων και όλων των παραλογισμών των αισθήσεων.

♦ Στη μεγάλη πολιτεία του σκυροδέματος οι ανακατατάξεις προσαρμόζονται με τις συνθήκες των παροντικών χρόνων και η ονοματολογία, σαρκαστικό σύνθεμα, σαρκαστικά υπογράφει την πραγματικότητα δίνοντας στην καταντημένη ιστορική περίοδο την ακατάφραστη σύμπτωση.

♦ Μονοκοντυλιές οι αποφάσεις, βιαστικά λογύδρια συνοπτικής διαδικασίας και η επανάσταση κρύφτηκε ασιδέρωτη πίσω απ’ τα γραφεία των επιτηδευμένων διηγήσεων.

♦ Και γελάει η πλάση ολόκληρη και η ηχώ θεότητα της φλυαρίας εις μάτην αναζητά την ωραιοπάθεια των παραγράφων.

♦ Μεγαλείο ειρωνικής προελεύσεως το έτυμον της επικράτειας συνεχίζει να προσεγγίζει τη νοοτροπία των υπογείων. Και η θλίψη πρωταγωνίστρια στέκεται στην κακοφωνία της αυθάδειας αφήνοντας τους μορφασμούς να καταφεύγουν στην ενστικτώδη αντίδραση των κινήσεων.

♦ Παραλογισμός των γραμμών.

♦ Δυσνόητα κείμενα, εσωτερικού μονολόγου.

♦ Παρατυπίες των κανόνων, παράνοιας μολυβιές στο αδειανό χαρτί του περιπλεγμένου διανοήματος.

Κι ο ήλιος ψηλά.

♦ Συνωστισμένα κορμιά πάνω στις κομματιασμένες πέτρες. Ανταύγειες παραστάσεων στα πολυκαιρισμένα βότσαλα. Κλειστά βλέφαρα και να περνούν οι ώρες στα σκοτεινά παραμιλώντας τις ψευδαισθήσεις.

♦ Στα ημερολόγια του τοίχου οι αποσπασματικές δοκησισοφίες αντιφεγγίζουν την εξαθλίωση της μοναξιάς και η οφθαλμοπλανία περιορίζεται στην θλιβερή περιεκτικότητα των αρκτικόλεξων.

♦ Η μελαγχολία της ικεσίας στην αναρτημένη επιφάνεια του λευκού μαντρότοιχου των ψευδολογημάτων.

♦ Κι ο άνεμος στην πρωτοκλισία των επιθυμιών ξεφυσά την αναίδειά του στους στενούς διαδρόμους των χειροποίητων πολυγώνων.

♦ Η σοβαροφάνεια, πρωτόγραμμα της πρώτης ανάγνωσης, διαπραγματεύεται τα αποφασισμένα και τα επίθετα εναλλάσσονται προς χάριν της προκαθορισμένης εκφωνήσεως.

Άνθρωποι της κρίσεως, κορυφαίοι πρωτομάστορες των δεινών, εκδηλώνουν πρωτοβάθμια την ταυτότητα της υπάρξεώς τους υπερτονίζοντας τοιουτοτρόπως την πρόκληση του μέσου όρου της νοημοσύνης.

♦ Και ετερόμματος ο τρισύλλαβος, προσεγγίζει την ασυναρτησία του περιβάλλοντος κάνοντας τη μετοχή δύσκολη απομνημόνευση κατά την αποστήθιση. Ενώ στην κιτρινισμένη γραμματική οι κλίσεις μονοδρομούν τις εξελίξεις.

♦ Αδυσώπητος ο χρόνος έδωσε στις παροιμίες το γέλιο. Κι αυτό ακριβοθώρητο πέταξε τη σκούφια του αφήνοντας τα ανεκδοτολογικά ευρήματα να συντροφέψουν την εφημερίδα των καλοκαιρινών συνευρέσεων.

♦ Στη γειρτή πλαγιά κάτω απ’ τα υπόλοιπα της κτυπημένης ξερολιθιάς ένα μαύρο φόρεμα άγγιξε την ανεμελιά των σπάρτων. Σώμα βυθισμένο στα ταξιδεμένα μεγαλόπρεπα ρήματα, παραδομένο σκαρί στα ανασηκώματα των κυμάτων. Κυκλαδίτικο το δειλινό, Τήνιος ο μονογενής σύρθηκε στο σκοτάδι.

♦ Και μπλέχτηκε στα δάχτυλα!

-Απέναντι απ’ τη θάλασσα. Βαμμένο το υποδοχείο. Βαθύ μπλε. Όπως το αντίκρισμα. Ασπρισμένη πεζούλα. Μοσχοβολιά καθαρή κι από πάνω το ξάστερο να ανοίγει τις προσευχές στα ξεφτισμένα σύννεφα.

-Μαλλιά να πέφτουν στου κύκνου την πολυσύλλαβη ωραιότητα και μάτια κλεισμένα στη μοναξιά της απόγνωσης. Ακουμπισμένη στους λυγισμένους αγκώνες. Με τη φωτιά να σιγοκαίει ανάμεσα στις αντιθέσεις και ένας κόμπος να ξενυχτά στις εξοχές των αισθήσεων.

-Αγνάντι. Πίσω απ’ τον πέτρινο όγκο η λήγουσα του φεγγαριού κάνει τον ίσκιο να φαίνεται σαν μια απερίγραπτη θρασυστομία της νοσταλγίας. Κρεμασμένα διαμάντια στην κόρη και σκοτεινή η ματιά αναπνέει τους πόθους που ξεπλέκουν στη χρυσή επιφάνεια τα σφαλισμένα μυστικά.

-Κι ο ήχος πλησίασε την αγιογραφία.

-Στην πλώρη όρθιος επιμανής, άγριος. Να στέκεται η αλμύρα στα ανοιχτά διαστήματα του χρόνου. Ο ναύτης κρατώντας την τρίαινα. Και πάνω στις ράχες όλα τα αστέρια γυμνά να δίνουν στο αντιφέγγισμα την ερωτοτροπία του ηλιοτροπίου.

-Μεσοπέλαγα.

-Ανάμεσα στους μύθους. Στις γοργόνες που πλάνεψαν τις ζωές. Στις παραπομπές των ονείρων. Με το παραμύθι να γίνεται η βροχή στο παραμίλημα της απουσίας.

-Κι απέναντι απ’ τη θάλασσα.

-Η εγκατάλειψη των χρωμάτων άφησε στο μαύρο την υποψία του ξημερώματος.

-Ακουμπισμένη μ’ όλο το κοίταγμα στη βαθιά χαρακιά.

-Έδωσε στην ψυχή της τη θάλασσα που ήθελε.

Εξιστόρημα

Σημείωμα

Λησμονημένων φωνών

Στα χαλάσματα

Παλαιόχρονα αγναντέματα

Στο Χάλασμα

Στην ερειπιώδη αναφορά του

παρελθόντος τόπου

Θυμάσαι

Δεύτερο πρόσωπο

Θυμάμαι

Πρώτο πρόσωπο

Απάντημα

Σφιγμένα χέρια

Πρώτη αναπνοή

Με τα ποδήλατα

Και μια κόκκινη κορδέλα

Να τρέχει στα μαλλιά

Και ένα φουστάνι

Με ανθισμένα λουλούδια

Και ένα γάργαρο νερό

Όπως το γέλιο

Θυμάσαι

Επανάληψη

Κι ένα φιλί

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.