Του Γιώργου Ι. Αλλαμανή 

Στα μέσα της μακρινής δεκαετίας του ’80 είδα για πρώτη φορά στο παρίσι αντιρατσιστικό σήμα: μια κίτρινη παλάμη, με ανένδοτα σφιχτά τα δάκτυλα και τη φράση «Μην ακουμπάς τον φίλο μου!». Ο Άραβας μανάβης της γειτονιάς ήταν φιλικός, ο Άραβας νταβατζής που πάσαρε παγιδευμένα κορίτσια απεχθής.

Του Γιώργου Ι. Αλλαμανή 

Στα μέσα της μακρινής δεκαετίας του ’80 είδα για πρώτη φορά στο παρίσι αντιρατσιστικό σήμα: μια κίτρινη παλάμη, με ανένδοτα σφιχτά τα δάκτυλα και τη φράση «Μην ακουμπάς τον φίλο μου!». Ο Άραβας μανάβης της γειτονιάς ήταν φιλικός, ο Άραβας νταβατζής που πάσαρε παγιδευμένα κορίτσια απεχθής. Τότε στην Ελλάδα ρατσισμός σήμαινε να σιχαίνεσαι τους Roma, τους γκέι, τους πό­ντιους και «φυσικά» τους Τούρκους – αστυ­νομικά ντου στους καταυλισμούς, μίζερα ανέκδοτα, μιλιταριστικές κορώνες για τους μπουνταλάδες που θα τους ξαναπάρουμε την Αγιά Σοφιά. 

Τώρα αυτά μοιάζουν γραφικά, σχεδόν αφελή. Οι ζηλωτές του ναζισμού στρογγυλοκάθισαν στη Βουλή και η μισαλλοδοξία μαχαιρώνει στο σκοτάδι τον ανυπεράσπιστο μεταναστάκο της γωνίας. Γιατί βέβαια οι θρασύδειλοι χρυσαυγίτες και οι ξαναμμένοι ακόλουθοί τους δεν κοτάνε να τα βάλουν με τις ξένες μαφίες των καλάσνικοφ, των ναρ­κωτικών, του τράφικινγκ και της προστασίας – οι πολυεθνικές συμμορίες του οργανωμέ­νου εγκλήματος θα τους κόβανε τον αρχαιοελληνικό τους πισινό. 

Φέτος, περισσότερο από ποτέ, έχει νόημα το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ που ξεκινά αύριο και θα διαρκέσει μέχρι την Κυριακή στου Γουδή (κανένα «γουδί»: η περιοχή ανήκε στον μεγαλοτσιφλικά Γουδή). Καλές οι εξωτι­κές κουζίνες, καλά τα φαλάφελ και οι ταϊλανδέζικες λιχουδιές, καλά τα χειροτεχνήματα και τα πολύχρωμα ρούχα των γυναικών από την Αφρική, καλές οι συναυλίες της Σαβίνας, της Μάρθας, των Mode Plagal κ.ά., αλλά εδώ ο τόπος βράζει από τυφλό μίσος μέσα στα ερείπια του μεταμνημονιακού αποδεκατι­σμού. 

Γι’ αυτό, μην ακουμπάς τον ξένο φίλο μου! Ξεκίνησε ξυπόλητος από χώρες όπου η Δύση κάνει πόλεμο με όπλα ή με χρήμα, πιάστηκε στην ποντικοπαγίδα Ελλάδα, τραβιέται για ένα κομμάτι ψωμί σε δουλειές που σνομπάρουν οι ιθαγενείς απόγονοι του περικλέους, βυθίζεται πλέον κι αυτός μαζί μας στην εξαχρείωση, στην ανεργία και στην κινούμενη άμμο από τις σαδιστικά μη εφαρ­μόσιμες νόρμες της τρόικας. 

Το 16ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ της Αθήνας ας γίνει κάτι περισσότερο από αφορμή για συμπαράσταση στους φτωχοδιάβολους που στοιβάζονται στο διπλανό υπόγειο. Ας συζητήσουμε για το πώς η χώρα-ανθρωποαποθήκη θα ανασάνει. Για το στυγνό έγκλημα όσων προβάλλουν ως «τελική λύση» την παρακρατική βία. Για το άσυλο, τα στρατόπεδα, την εγκληματικότητα, την επαναπροώθηση, τη νομιμοποίηση. Για τις ευθύνες του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος που δαιμονοποίησε υστερό­βουλα όσους διέσχισαν τα σύνορα-σουρωτήρι. Αλλά και για τα λάθη του ανερχόμενου αριστερόστροφου «αντισυστήματος» – που τους αγιοποίησε μαζικά και αφελώς.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.