Γράφει η Ιωάννα Μπλάτσου

Μέχρι και το περασμένο καλοκαίρι, τις θερινές ποιοτικές επιλογές του θεατρόφιλου κοινού μονοπωλούσε το Φεστιβάλ Αθηνών.

Γράφει η Ιωάννα Μπλάτσου

Μέχρι και το περασμένο καλοκαίρι, τις θερινές ποιοτικές επιλογές του θεατρόφιλου κοινού μονοπωλούσε το Φεστιβάλ Αθηνών. Αυτό το «μο­νοπώλιο» έσπασε φέτος με τον «Αρχιμάστορα Σόλνες» του Ερρίκου Ίψεν, που ανέβηκε σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, εκτός Εθνικού Θεάτρου, στο «Θέατρον» του «Ελληνικού Κόσμου», σε παραγωγή του θεατρικού επιχειρηματία Γιώργου Λυκιαρδόπουλου – αλλά και με την «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου (σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι) και «Το τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη (σε σκηνοθεσία Νίκου Ορ­φανού και Κώστα Κάππα), και τα δύο σε δύο διαφορετικές αυλές, στην περιοχή του Κεραμικού.

«I put a spell on you»

Η παράσταση του Γιάννη Χουβαρδά εξελίσσεται για άλλη μια φορά σε μια γυμνή, τεράστια, μαύρη σκηνή – σήμα κατατεθέν πλέον του ικανού σκηνοθέτη -, όπου μόνο λίγα σκόρπια έπιπλα σπάνε την αχα­νή σκηνογραφική ερημιά. Εδώ, στη σκηνή του «Θεάτρου» του «Ελλη­νικού Κόσμου», ο Χουβαρδάς ανεβάζει και τους θεατές, σε απόσταση ανάσας από τους ερμηνευτές, διαγράφοντας – ή, κυριολεκτικά, αφήνοντας πίσω του – την τεράστια κανονική πλατεία του θεάτρου. Εδώ, σε αυτήν τη συνθήκη συνενοχής και οικειότητας, με τους ψιθύ­ρους και τους ήχους του ανέμου να δημιουργούν ένα κλίμα σκανδι­ναβικού ψύχους, υποβοηθούμενου από τις εξαιρετικά ταιριαστές συνθέσεις του Γκούσταβ Μάλερ «Τα τραγούδια για τα νεκρά παιδιά», ο Γιάννης Χουβαρδάς στο τέλος της παράστασης στήνει τους ηθο­ποιούς του μετωπικά απέναντι στους θεατές απευθύνοντάς τους τούς στίχους του γνωστού τραγουδιού «I put a spell on you» (σε ελεύ­θερη μετάφραση «Ασκώ τη γοητεία μου πάνω σου», «Σε γητεύω»). Είναι η καθηλωτική γητευτική έλξη που μπορεί να ασκήσει ένας ικανός καλλιτέχνης προς το κοινό του την ώρα που μέσα από αυτόν γεννιέται ένας χαρακτήρας, που μέχρι πρότινος υπήρχε ως μερικές αράδες λέξεων πάνω σε ένα φύλλο χαρτί. Και είναι η συνέχεια αυτού του τραγουδιού – «(I put a spell on you) because you’re mine» – που δείχνει το μεταφυσικό σχεδόν δέσιμο και την αλληλεπίδραση ερμη­νευτή και θεατή κατά τη διάρκεια μιας παράστασης. Την ερμηνευτική γητειά του, λοιπόν, άσκησε για άλλη μια φορά στο κοινό ο Ακύλλας Καραζήσης (Σόλνες) με τη δύναμη της καθαρότητας του ταλέντου και της τεχνικής του, όπως και ο άξιος συμπαίκτης και καλλιτεχνικός συνοδοιπόρος του Νίκος Χατζόπουλος (Μπρόβικ / γιατρός). Η Λυδία Φωτοπούλου ερμήνευσε με απαράμιλλη υπόγεια, ενοχική γοητεία την Αλίνε, γυναίκα του Σόλνες, που συνεχώς έστρωνε μηχανικά και εμμονικά πάνω της τα ρούχα της, όπως προσπαθούσε να «στρώσει» πάνω της και τη ζωή της, να την οργανώσει με τέτοιο τρόπο που να μην την τρομάζει και να μην την αποσυντονίζει. Θαυμάσιοι στις σιω­πές τους και στις λιγοστές ψιθυριστές τους ατάκες ο Γιάννος Περλέγκας και η Αργυρώ Χιώτη – νομίζω έπρεπε να της δοθεί ο ρόλος της Χίλντε -, ενώ η Άλκηστις Πουλοπούλου ναι μεν διαθέτει την ενέργεια και την παραφορά της νεότητας της Χίλντε, αλλά η κατά περιόδους καταβύθιση της ηρωίδας της σε πιο σκοτεινές, εσωτερικές οδούς δεν αποτυπώνεται στην ερμηνεία της – θέλει δουλειά ακόμα για να στέ­κεται σταθερά σε πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.