Γράφει η Χρυσούλα Παπαϊωάννου

Κάθε χρόνο τα πράγματα δυσκολεύουν για το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Με μειωμένο προϋπολογισμό, διάρ­κεια, χώρους παραστάσεων και κονδύλια για έρευνα, η καλλιτεχνική διευθύντρια Βίκυ Μαραγκοπούλου πασχί­ζει για να κρατήσει ψηλά τον πήχη

Γράφει η Χρυσούλα Παπαϊωάννου

Κάθε χρόνο τα πράγματα δυσκολεύουν για το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Με μειωμένο προϋπολογισμό, διάρ­κεια, χώρους παραστάσεων και κονδύλια για έρευνα, η καλλιτεχνική διευθύντρια Βίκυ Μαραγκοπούλου πασχί­ζει για να κρατήσει ψηλά τον πήχη

«Αυτό που τελικά πάσχει την ώρα της κρίσης είναι το εμπορικό θέαμα. Σε μια εποχή που όλοι πιεζόμαστε, αυτός που θα βρει χρόνο, διάθεση και χρήματα για να παρακο­λουθήσει μια παράσταση, είναι αυτός για τον οποίο η τέχνη καλύπτει ζωτικές ανάγκες. Ενώ κάποιος άλλος που αντιμετωπίζει το θέαμα με τη λογική “να περάσω μια ευχάριστη βραδιά”, ένα από τα πρώτα πράγματα που θα κόψει θα είναι η τέχνη». Η Βίκυ Μαραγκοπούλου, καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, έχει και απτές απο­δείξεις για αυτά που υποστηρίζει. Πέρυσι, για παράδειγμα, παρά τη μεγάλη της αγωνία, το φεστιβάλ όχι μόνο είχε εμπορική επιτυχία – η καλλιτεχνική του είναι δεδομένη –, αλλά και τριπλάσια προσέλευση. Η ζήτηση για τα εισιτήρια ήταν μεγάλη και οι λίστες αναμο­νής υποδείκνυαν ότι χρειάζονταν επιπλέον παραστάσεις.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η Βίκυ Μαραγκοπούλου απαλλάχτηκε από το άγχος για το μέλλον και την ποιότητα του θεσμού. Κάθε χρόνο τα πράγματα δυσκολεύουν και η τύχη σημαντικών καλλιτεχνικών θεσμών – εδώ που τα λέμε, δεν έχουμε πολλούς – είναι στον αέρα. Οι καλλιτεχνικοί διευθυντές, αντί να επικεντρώνονται στην ίδια την τέχνη, κυνηγώ­ντας παραστάσεις και νέα ταλέντα, έχουν γίνει και… λογιστές, μετρώντας τα κουκιά τους. Ο προϋπολογισμός του φετινού 18ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας (από σήμερα έως 19 Ιουλίου) υπολογίζεται στα 500.000 ευρώ. Ύστερα από πρόσκληση του ΥΠΠΟΤ, το φεστιβάλ έχει κάνει αίτηση στο ΕΣΠΑ για το ποσό των 350.000 ευρώ (θα καταβάλλεται επί τρία χρόνια). Τα υπόλοιπα 150.000 θα έλθουν από τα ταμεία του Δήμου Καλαμάτας. Οι περικοπές είχαν αρχίσει από πέρυσι. Μειώθηκε η διάρκεια του φεστιβάλ κατά τρεις ημέρες. Ενώ από φέτος οι παραστάσεις θα γίνονται μόνο στο Κάστρο και το ΔΗΠΕΘΕ – που ανήκουν στον δήμο και έτσι δεν χρειάζεται να πληρωθεί νοίκι. Τέρμα λοιπόν το Πολυκλαδικό και το Πνευματικό Κέντρο. Μπορεί το πανέμορφο Κάστρο να παραχωρεί­ται από τον δήμο, αλλά και πάλι δαπανώνται χρήματα για τη διαμόρφωση του χώρου και την ενοικίαση εξοπλισμών.

Προτεραιότητα το καλλιτεχνικό στίγμα του φεστιβάλ

Τα εμπόδια και οι δυσκολίες είναι πολλά. Η μεγάλη αγωνία της Βίκυς Μαραγκοπούλου είναι να κρατηθεί ψηλά ο πήχης. «Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να μη χάσει το φεστιβάλ το στίγμα του. Είναι δύσκολο να φέρνουμε μεγάλες ομάδες, όπως του Φιλίπ Ντεκουφλέ, του Χόφες Σέχτερ ή του Τσερκάουϊ. Αυτό είναι, βέβαια, μεγάλο πλήγμα». Και δεν έχει άδικο. Η διευθύντρια έχει κάθε δικαίωμα να ευλογεί τα γένια της λέγοντας: «Τόσα χρόνια φέρναμε καταξιωμένους καλλιτέχνες στην ώρα της ακμής τους και όχι ετεροχρονισμέ­να. Στην Ελλάδα υπήρχε η νοοτροπία να καλούμε καλλιτέχνες που ήταν γνωστοί πριν από 30 χρόνια. Όταν ξεκίνησε το φεστιβάλ παρουσιάσαμε τη δουλειά σημαντικών χορογράφων όπως ο Βιμ Βαντεκέιμπους ή η Αν Τερέζα ντε Κερσμάκερ. Το Φεστιβάλ Καλαμάτας παρουσίαζε από τη μία καλλιτέχνες που βρίσκονταν στην ακμή τους και από την άλλη ερευνούσε για να βρει τις πιο πρωτοποριακές φωνές». Το θέμα της έρευνας είναι ένα ακόμα αγκάθι. «Αν κοπεί η δυνατότητα να παρακολου­θούμε διεθνή συνέδρια και εργασίες και αν δεν μπορώ να έχω συνεργάτες που θα επικεντρώνονται στην έρευνα, τότε θα αλλοιωθεί το έργο μας. Η σύγχρονη δημιουργία είναι αναπόσπαστα δεμένη με την έρευνα» εξηγεί. Ενώ χρήματα χρειάζονται και για τη διεθνή προβολή του φεστιβάλ. «Ένας διεθνής θεσμός δεν προσφέρει μόνο στο κοινό. Πρέπει να είναι ένας ιμάντας που μεταφέρει το τι γίνεται στην Ελλάδα. Επομένως, μέσα στις οικονομικές δυσκολίες, μια ακόμη παράπλευρη απώλεια είναι ότι δεν μπορούμε να προσκαλέσουμε και να φιλοξενήσουμε διευθυντές φεστιβάλ του εξωτερικού ή ξένους κριτικούς».

Υπάρχει και ένας ακόμα «εχθρός»: η γραφειοκρατία. «Πέρα από τη διαδικασία του ΕΣΠΑ» εξηγεί η Βίκυ Μαραγκοπούλου «πρέπει να γνωρίζεις και τις καινούργιες νομο­θεσίες που συνεχώς αλλάζουν και, ως γνωστόν, τα δημόσια λογιστικά είναι υπερβολικά δυσκίνητα. Καμιά φορά, οι περιβόητες άδειες δίνονται αφού έχει τελειώσει ένα καλλιτε­χνικό γεγονός. Φυσικά συμφωνώ με το ότι η διαφάνεια είναι απαραίτητη προϋπόθεση».

Δυνατά χαρτιά

Το μπάτζετ καθορίζει, εκ των πραγμάτων, το πρόγραμμα. Έτσι, φέτος βρίσκουμε πολ­λές ελληνικές ομάδες (Λία Χαράκη, Πατρίτσια Απέργη, Σοφία Μαυραγάνη, Μαριέλα Νέστορα). Το γερό χαρτί του φετινού φεστιβάλ είναι ο Γάλλος Φιλίπ Ντεκουφλέ, ένας σπουδαίος χορογράφος που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην τέχνη του χορού. Όποιος αναζητεί καινοτόμους τάσεις, δεν πρέπει να χάσει την παράσταση του πρωτοποριακού Πιερ Ριγκάλ ή του πολιτικοποιημένου Αφρικανού Γκρέγκορι Μακόμα. Το «Trio A» της Ιβόν Ρένερ είναι ένα εμβληματικό κομμάτι του σύγχρονου χορού και η ίδια θεωρείται γκουρού του μεταμοντέρνου κινήματος. Φυσικά δεν λείπουν τα εργαστήρια και τα σεμι­νάρια αλλά και οι παράλληλες εκδηλώσεις σε δρόμους, πλατείες και παραλίες.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.