Η σελίδα του λοξού

♦ Αφήγηση ερωτοτροπίας στα χαμηλά θεω­ρεία απέναντι απ’ την υγρασία των διαστημά­των, όταν συναρμολογεί ο λόγος τις στιγμές και στα κύματα οι αταξίες των κατευθύνσεων καθηλώνουν τις ματιές στις απολήξεις της γεω­μετρίας των σωμάτων.

♦ Αφήγηση ερωτοτροπίας στα χαμηλά θεω­ρεία απέναντι απ’ την υγρασία των διαστημά­των, όταν συναρμολογεί ο λόγος τις στιγμές και στα κύματα οι αταξίες των κατευθύνσεων καθηλώνουν τις ματιές στις απολήξεις της γεω­μετρίας των σωμάτων.

♦ Λίγο πριν, μια ξεχασμένη από τον χρόνο πρόταση σκάλωσε στο κόκκινο και έγραψε κάτω απ’ την ενοχή όλο το καλοκαίρι της με­λαγχολίας. Κι ένα σκοτεινό σημάδι άφησε την αναπνοή στην τελεία, ενώ η συνέχεια της ανα­κολουθίας παρέδωσε απογυμνωμένη την εκστόμιση στον μορφασμό της απορίας.

♦ Καλοκαιρινές ημέρες παγωμένου περιεχο­μένου στον επερχόμενο επίλογο των ψευδαι­σθήσεων. Ανακοινώσεις στους καιρούς του παραλογισμού και το δίκαιο πασχίζει να βρει τον προορισμό του στη λεξικογραφία της ασυ­ναρτησίας.

♦  Διάφοροι κόσμοι, περιφερόμενες συ­σκευασίες πολυσυλλεκτικής ερμηνείας να αναφέρονται συμφώνως με τις κείμενες αναφορές της καθεστηκυίας νοοτροπίας και ένα πικρό αμύγδαλο, όπως το δάκρυ, συμ­μάζεψε την απόγνωση και στάθηκε στο πε­ρίγραμμα δίνοντας στο απεικόνισμα την πο­λυτέλεια της απαντήσεως.

♦ Στις γειτονιές, οι νύχτες στολισμένες με τα ψιθυρίσματα των κρεμασμένων φεγγαριών. Θρόνοι αυτοσχέδιοι, γέροι και γριές. Το φεγ­γάρι να παίζει στο σύννεφο με τον λυρισμό και πίσω απ’ τον μαντρότοιχο η αυθάδεια να ψα­χουλεύει μαζί με το λιγοστό φως τις χαμένες αποστάσεις. Στα γυάλινα υποδοχεία τα προ­σχήματα εγκαταλείπουν το περιβάλλον και τα φωνήεντα, επιφθέγματα εκθέσεως, προσδιορίζουν την αυτοκρατορία των αισθήσεων.

♦ Μοναχικές σκιές, παραπλανημένες σκέ­ψεις. Επικεφαλίδες των μυστικών στη σελίδα της αμφιβολίας.

♦ Δυο ανοιχτά χέρια σαν αγκαλιά μπροστά απ’ τις επιγραφές που λαμπυρίζουν στο μισο­σκότεινο. Στο πεζοδρόμιο, στις παρατημένες βάρκες, στα κομματιασμένα όνειρα, τα δάχτυ­λα μέτρησαν τον πόθο συλλαβίζοντας την αι­ωνιότητα.

♦ Στα καφενεία καρφωμένη η θλίψη φτιά­χνει τις αναμνήσεις των δύσκολων ημερών. Οι απαγγελίες των επιφανών έχουν πάρει τον δρόμο τους και η αισιοδοξία παροξύτονα προκαλεί το μειδίαμα στους ομοτράπεζους. Η μοναδικότητα της υποκρισίας στερεωμένη στα υπερώα των υποσχέσεων. Συνθέματα τε­ρατουργημάτων, αντίδωρο στην επιλογή της ηλιθιότητας.

Φυσά και η μακρόσυρτη αντίδραση ανα­κάτεψε τα βλέμματα. Στα χείλια υπονοού­μενα θαυμασμού και οι συντομογραφία του απροσδόκητου να εξεγείρει τη διατεταγμένη συμπεριφορά. Σχολιασμός της επικαι­ρότητας στη χαλαρότητα των κυκλαδίτικων απογευμάτων.

♦ Και την επομένη. Χάρτινοι εφιάλτες τακτι­κών αριθμητικών, δυνάστες μαυροφορεμέ­νοι αποσυντονίζουν στο τελείωμα την ανε­μελιά του επιμυθίου.

♦ Κι ο ήλιος πίσω απ’ τον πλάτανο της μι­κρής πλατείας. Κι η κόρη στα βράχια ξυπόλυτη να γράφει στην πέτρα τα αόρατα γράμματα.

♦ Ο γλάρος να βολοδέρνει στα σπλάχνα του γαλανού και στις ρεματιές τα νερά σέρ­νουν στο πέρασμα τα αγριόχορτα. Μοσχο­βολήματα μπερδεμένα, της καλοκαιρίας υμνολογήματα.

♦ Στο σκισμένο κλαδί οι πληγές ανοικτές. Στον ίσκιο ένα περιστέρι λευκό. Μια κλωστή τεντωμένη.

♦ Μια ξαφνική βροχή.

♦ Και μια μάγισσα σκαρφάλωσε στις σταγόνες.

Mυογράφημα

Γέλιο! Να βγαίνει απ’ τα βαθιά η παραλογία. Να σέρνονται οι φράσεις σαν φιδάκια μασκαρεμένα, να μαστορεύουν τα νοήματα, να προκαλούν τα σχήματα, να εξυφαίνεται η πρόθεση, να δικαιολογεί τον σύνδεσμο.

Δευτερεύουσες οι προτάσεις περιπλεγμένες στην ουσία της κύριας κατανοήσεως. Σκυμμένες κεφαλές, έρπουσες συνειδήσεις, απεγνωσμένες εκφωνήσεις λόγου τρισάθλιου και γλιστερού.

Ματάκια να δίνουν δραματικά τη φιλοφρόνηση και η ταυτότητα, εκπαιδευμένη πράσινη φυσαλίδα υγρού γνωστής επωνυμίας, να κουνά χεράκια, ποδαράκια επισημαίνοντας την καταντημένη πρωτοκαθεδρία του θλιβερού συναπαντήματος.

Γονυπετείς πληβείοι της νοημοσύνης, περιστρεφόμενοι δίποδοι, παραχαράκτες του αυτονόητου, παπαγάλοι της κοινοτοπίας, κοντά στη θάλασσα, απέναντι απ’ το κύμα, στην αποβάθρα, στο νησί της Αμφιτρίτης.

Μια φωνή έσκισε τον αέρα, όπως στα παλιά κείμενα των πολυκαιρισμένων παλιών κλασικών σελίδων. Κίτρινο το λευκό και στη φωτογραφία ένα γαρίφαλο να ψάχνει το χρώμα του.

Σκορπισμένοι άνθρωποι, τυφλοί οδοιπόροι, αυτοκίνητα πολλά, θόρυβος κι αέρας με σκόνη.

«Πού είσαι;» η κραυγή ξεπέρασε τα μισόκλειστα

.«Δεν ξέρω», μέσα απ’ τα δόντια.

Σφιγμένα χέρια. Και ψεύτικα χάχανα. Πισώπλατες μαχαιριές στις συγκεντρώσεις. Επευφημίες και ψευδολογήματα απιστεύτου βεληνεκούς.

Κι η γλώσσα σπαρταρά παρασυρμένη από τη δουλικότητα, ενώ η ακοή εγκαταλείπει τα φωνήεντα απορημένη.

Στην ανοιχτωσιά, κατεβαίνει ο βοριάς θεόρατος και λάγνος. Στα πεζοδρόμια το παιχνίδι των εντυπώσεων συνεχίζεται.

Και μια φωνή έσκισε τον αέρα.

«Έφτασα στο κρυμμένο χωριό».

Και ξαπόστασε.

Κόλπος

Αμβλεία των βράχων

Στην απρόσμενη θέαση

Όταν η διαφορετικότητα

Διχοτομεί

Την εμμετρία

Των άρθρων

Της ονομαστικής

Όλων των αριθμών

Συμπλεκτικό μονοσύλλαβο

Της Συνευρέσεως

Υμνολογία

Υγρή

Αναπαράσταση

Της ορμής

Στην προετοιμασία

Της οργής

Απροσμέτρητον

Το επίρρημα

Χρονολογεί τον επίλογο

Της υμνωδίας

Όταν οι χρόνοι βιαστικοί

φωνάζουν την αναπνοή

στην κλητική

της ουσίας

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.