Της Κατερίνας Αγγελιδάκη 

Σχεδόν κανένας από όσους διαχειρίζονται κατά καιρούς την τύχη της Επιδαύρου δεν ξέρει στην πραγματικότητα τι να την κάνει. Άλλοι τη θεωρούν παλαιοντολογική προέ­κταση του Εθνικού του Ροντήρη, άλλοι πει­ραματική σκηνή, άλλοι «πίστα» αμφίβολης ποιότητας ΔΗΠΕΘΕ, άλλοι μπρεχτική γιορτή κ.ο.κ. Φέτος, εξαιτίας της κρίσης, οι αρμόδιοι τη μετέτρεψαν σε τεράστια επιθεωρησιακή αρένα. Ευτυχώς δεν τους βγήκε. 

Της Κατερίνας Αγγελιδάκη 

Σχεδόν κανένας από όσους διαχειρίζονται κατά καιρούς την τύχη της Επιδαύρου δεν ξέρει στην πραγματικότητα τι να την κάνει. Άλλοι τη θεωρούν παλαιοντολογική προέ­κταση του Εθνικού του Ροντήρη, άλλοι πει­ραματική σκηνή, άλλοι «πίστα» αμφίβολης ποιότητας ΔΗΠΕΘΕ, άλλοι μπρεχτική γιορτή κ.ο.κ. Φέτος, εξαιτίας της κρίσης, οι αρμόδιοι τη μετέτρεψαν σε τεράστια επιθεωρησιακή αρένα. Ευτυχώς δεν τους βγήκε. 

Αντιθέτως, το ίδιο το αρχαίο θέατρο «μίλησε» μόνο του. Κάθε πέτρα του σφύριξε σε όλους τους τόνους το «μυστικό», το οποίο δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι έφτασε στα αυτιά εκεί­νων που πρέπει. 

Τι είπαν οι πέτρες; Αυτό που ξέρουμε όλοι. Ότι ο κόσμος δεν έχει λεφτά να ξοδέψει για να πάει μέχρι εκεί να δει μια από τα ίδια. Ότι η παταγώδης εμπορική αποτυχία του φετινού καλοκαιριού ήταν προβλέψιμη. Και ότι πρέ­πει να γίνει η αφορμή για έναν ριζικό ανασχε­διασμό των μελλοντικών Επιδαυρίων. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περί­πτωση του «Αμφιτρύωνα» (σκηνοθεσία Λ. Βογιατζής), ο οποίος πήγε μέτρια εισπρακτι­κά στην Επίδαυρο ενώ είναι sold out σήμερα στο Ηρώδειο. Τι μας λέει αυτό; Ότι ο κόσμος θέλει να δει μια παράσταση επιπέδου, ότι αντέχει να πληρώσει το εισιτήριο, αλλά ότι δεν αντέχει να ταξιδέψει μέχρι την Επίδαυρο πληρώνοντας βενζίνες, διόδια, φαγητό και πιθανή διανυκτέρευση. 

 Μας λέει, επίσης, ότι ούτε στο μέλλον θα ξεσηκωθεί να ταξιδέψει, παρά μόνο για έναν λόγο: να δει κάτι σπουδαίο, που δεν μπορεί να το δει πουθενά αλλού. Όπως πέρυσι τον Κέβιν Σπέισι, που έφερε τεράστιο κέρδος στα ταμεία του Φεστιβάλ Αθηνών. Για να μη μακρηγορούμε περί των αυτονό­ητων, ο δρόμος είναι ένας στην εποχή που ζούμε: Εκτός από αυστηρά επιλεγμένες ελλη­νικές παραστάσεις, η Επίδαυρος χρειάζεται μεγάλα διεθνή ονόματα, που μπορούν να φέ­ρουν σίγουρα κέρδη και τεράστια προβολή στη χώρα, εμβληματικά έργα και παραστάσεις που εγγράφονται στην Ιστορία του θε­σμού. Το κράτος οφείλει να δει το συμφέρον του και να χρηματοδοτήσει τέτοια γεγονότα, διότι είναι βέβαιο ότι θα του φέρουν πίσω πολλαπλά οφέλη. Τόσο στα δικά του ταμεία όσο και στα ταμεία της τοπικής κοινωνίας. Όσο για το Ηρώδειο, καιρός είναι να αξιοποι­ηθεί στο έπακρο και όχι επιλεκτικά, ιδιοσυγκρασιακά και αμήχανα, όπως μέχρι τώρα. Ο κόσμος έχει να πληρώσει το εισιτήριο μέχρι τη στάση Ακρόπολη. Στην ανάγκη θα κόψει από κάτι άλλο. 

Τόσο δύσκολο είναι να αντιληφθούν κάποιοι τα στοιχειώδη; Τόσο πολύπλοκο είναι να ανασχεδιαστεί το ζητούμενο του Φεστιβάλ Αθηνών, με βάση αυτά που ξέρουν πλέον ακόμα και οι πέτρες;

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.