«Τι έχει να κερδίσει ο λαός, δηλαδή, περιμένοντας μόνο την εκλογική διαδικασία;». Με αυτό το «ρητορικό» μάλλον ερώτημα απάντησε η Αλέκα Παπαρήγα στο αν βλέπει να πλησιάζουν εκλογές, στη συνέντευξη Τύπου για τις τρέχουσες εξελίξεις που δόθηκε τη Δευτέρα στον Περισσό. Απάντηση η οποία βεβαίως εντάσσεται στην αντίληψη του ΚΚΕ ότι χωρίς ισχυρό λαϊκό κίνημα οι «αστικές εκλογές» δεν επιφέρουν ανατροπές, αλλά αλλαγή σκυτάλης στη διαχείριση.

«Τι έχει να κερδίσει ο λαός, δηλαδή, περιμένοντας μόνο την εκλογική διαδικασία;». Με αυτό το «ρητορικό» μάλλον ερώτημα απάντησε η Αλέκα Παπαρήγα στο αν βλέπει να πλησιάζουν εκλογές, στη συνέντευξη Τύπου για τις τρέχουσες εξελίξεις που δόθηκε τη Δευτέρα στον Περισσό. Απάντηση η οποία βεβαίως εντάσσεται στην αντίληψη του ΚΚΕ ότι χωρίς ισχυρό λαϊκό κίνημα οι «αστικές εκλογές» δεν επιφέρουν ανατροπές, αλλά αλλαγή σκυτάλης στη διαχείριση.

«Εγώ σας λέω πέφτει αύριο η κυβέρνηση και γίνονται εκλογές. Και λοιπόν; Αυτοί που ήταν να σκίσουν τα μνημόνια και τις συνθήκες αποφάσισαν ότι αυτό δεν ταιριάζει, θα διαπραγματευτούν. Τι έχει να κερδίσει ο λαός, δηλαδή, περιμένοντας μόνο την εκλογική διαδικασία;», αναρωτήθηκε. «Για να καταρρίψουμε τα μνημόνια και τις συνθήκες και να τα σκίσουμε πρέπει να σκίσουμε τα χαρτιά της επιστράτευσης, πρέπει να σκίσουμε τα χαρτιά της εφορίας – το λέω και μεταφορικά και κυριολεκτικά –, πρέπει να σκίσουμε τα χαρτιά για το χαράτσι», σημείωσε παραπέμποντας στην ανάγκη ενδυνάμωσης του λαϊκού κινήματος.
Προς το συνέδριο
Ανεξαρτήτως των παραπάνω, πάντως, η ηγεσία του ΚΚΕ φαίνεται να προβληματίζεται για το ενδεχόμενο εκλογών σε αυτή τη φάση.
Καταρχάς, εξαιτίας του ότι παραμένει περίπου στα ίδια δημοσκοπικά επίπεδα, λίγο πάνω από το εκλογικό ποσοστό, με ανοικτό το ερώτημα αν σε μια ενδεχόμενη εκλογική αναμέτρηση θα συμπιεστεί από τον ΣΥΡΙΖΑ στην προοπτική να αναδειχθεί σε πρώτο κόμμα που θα του δώσει τη δυνατότητα να σχηματίσει κυβέρνηση ή αν θα συγκρατηθεί κι ενισχυθεί «τραβώντας» την όποια δυσαρέσκεια υπάρχει σε όσους από τα αριστερά διαφωνούν με τη λεγόμενη «ρεαλιστική στροφή» του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει ο κίνδυνος na «καρδιοχτυπήσει» για την οριακή είσοδό του στη Βουλή.
Από την άλλη, υπενθυμίζεται ότι το ΚΚΕ βρίσκεται στην πορεία προς το συνέδριο, η οποία συνοδεύεται από μια διαδικασία εσωτερικής ανασύνταξης και ανασυγκρότησης, πολιτικής και οργανωτικής, που συναντά και αντιδράσεις, και θέτει ερωτήματα για τη συσπείρωσή του.
Η προαναφερθείσα ανασυγκρότηση περνά και μέσα από αλλαγές στο καταστατικό σχετικά με τις οποίες από μέλη έχουν διατυπωθεί ερωτήματα, καθώς και υπαινιγμοί ή κριτική, σύμφωνα με την οποία βασική επιδίωξη είναι ο μεγαλύτερος έλεγχος μελών και οργανώσεων και η αποθάρρυνση της έκφρασης διαφορετικών απόψεων.
Στα παραπάνω, καθώς και σε απορίες γιατί δεν αιτιολογήθηκαν οι αλλαγές στο καταστατικό, επιχειρήθηκε να δοθούν κάποιες απαντήσεις μέσω του «Κυριακάτικου Ριζοσπάστη» (27.1). Στο σχετικό δημοσίευμα αναφέρεται ότι οι αλλαγές είναι φυσικό επόμενο των σημαντικών εξελίξεων που έχουν μεσολαβήσει από το 15ο Συνέδριο, της κομματικής πείρας που αποκτήθηκε αυτά τα 17 χρόνια και των αλλεπάλληλων επεξεργασιών της στρατηγικής του κόμματος.
«Τεχνικές» ανάγκες
Ειδικότερα σημειώνεται ότι «οι προτεινόμενες αλλαγές στο Καταστατικό ενισχύουν την καθοδηγητική δουλειά, έχουν στόχο την αποτελεσματικότερη παρέμβαση στο μαζικό κίνημα, τον καλύτερο προσανατολισμό της δουλειάς στην εργατική τάξη και τις μάζες των οργάνων και των ΚΟΒ, την αμεσότερη καθοδηγητική βοήθεια στις ΚΟΒ, την ανάπτυξη της συλλογικότητας, της επαγρύπνησης, της αποτελεσματικότερης ενιαίας δράσης στη βάση σχεδίου και στόχων, την ενίσχυση της ευθύνης του Κόμματος για τη δράση της ΚΝΕ και γενικότερα τη δουλειά στη νεολαία με ταξικά χαρακτηριστικά». Συγχωνεύσεις άρθρων, προσθήκες ή αφαιρέσεις ή αναδιατυπώσεις ουσιαστικά αποδίδονται σε «τεχνικές» ανάγκες (απάλειψη περιττών αναφορών ή επαναλήψεων – «να απαλειφθούν όσα δεν χρειάζονται ή δεν προσθέτουν τίποτε καινούριο»).
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η αιτιολόγηση της κατοχύρωσης της ανακαταγραφής, η οποία πάντως, ιστορικά, συνδέεται με τις κομματικές «εκκαθαρίσεις»:
«Είναι μια πρακτική που έχει χρησιμοποιηθεί από το Κόμμα μεταπολιτευτικά, τόσο τη δεκαετία του 1980 (διαδικασία ανακαταγραφής που συνοδευόταν με τη χορήγηση των κομματικών βιβλιαρίων), καθώς και τη δεκαετία του 1990, μετά τη διάσπαση και την κρίση, έτσι ώστε να ανακαταγραφούν τα κομματικά μέλη και να αποκτήσει εικόνα το Κόμμα της οργανωτικής του κατάστασης». Όπως σημειώνεται, αυτή η διαδικασία που γινόταν με απόφαση της Κ.Ε. αποφασίστηκε να κατοχυρωθεί και ως καταστατική διάταξη. Αναφέρεται επίσης ότι πρόκειται για «διαδικασία που βοηθά στην ανύψωση της στάθμης των κομματικών μελών, ενισχύει τους κομματικούς δεσμούς, συνολικά ενισχύει την ιδεολογικοπολιτική θωράκιση, την εργατική σύνθεση των γραμμών του ΚΚΕ, την ισχυροποίηση των αρχών λειτουργίας και δράσης του Κόμματος».
Πιο «ωμή» είναι η εκδοχή που δίνει το σάιτ του «Εργατικού Αγώνα» (το οποίο μέσα από την αρθρογραφία του επιχειρεί ένα είδος εσωκομματικής αντιπολίτευσης με αναφορά το 15ο Συνέδριο), που παραπέμπει στον Λένιν και στον ορισμό του για την ανακαταγραφή: «Τα Κομμουνιστικά κόμματα των χωρών εκείνων, όπου οι κομμουνιστές δρουν νόμιμα, πρέπει να κάνουν περιοδικές εκκαθαρίσεις (ανακαταγραφές) των μελών των κομματικών οργανώσεων, για να ξεκαθαρίζουν συστηματικά το κόμμα από τα μικροαστικά στοιχεία που αναπόφευκτα τρυπώνουν σ’ αυτό (Λένιν, Άπαντα, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, τόμος 41, σελ. 209)». (http://ergatikosagwnas.gr/EA/index.php/component/content/article/61-19-/617–2).

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.