Kάποτε χτυπούσε εκεί η καρδιά της γαλλικής βιομη­χανίας. Ήταν η πρωτεύουσα του άνθρακα και του χάλυβα. Σήμερα, η Λωραίνη θυμίζει… «κοιλάδα του θανάτου».

Kάποτε χτυπούσε εκεί η καρδιά της γαλλικής βιομη­χανίας. Ήταν η πρωτεύουσα του άνθρακα και του χάλυβα. Σήμερα, η Λωραίνη θυμίζει… «κοιλάδα του θανάτου». Το τελευταίο πλήγμα ήρθε πριν από λίγα 24ωρα. Έπειτα από δύο χρόνια κοινωνικών αγώνων και σωρεία υποσχέσεων και δεσμεύσεων από όλο το πολιτικό φάσμα, οι εργαζόμενοι στη μονάδα παραγωγής της χαλυβουργίας ArcelorMittal, στην πόλη Φλοράνζ, ντύθηκαν στα μαύρα για να παραστούν στην… κηδεία τους.
 
Κι όμως, χάρη στη λυσσαλέα αντίσταση που έφεραν στα σχέδια του χαλυβουργικού κολοσσού επί 20 μήνες και βάλε, είχαν καταφέρει όχι μόνο να ξεσηκώσουν ένα κύμα αλληλεγγύης από εργαζομένους σε όλο τον κόσμο αλλά και να μονοπωλήσουν την προεκλογική ατζέντα στη Γαλ­λία. Η μονάδα της Φλοράνζ είχε μετατραπεί σε προνομι­ακό «πεδίο μάχης» ανάμεσα στον Νικολά Σαρκοζί και τον Φρανσουά Ολάντ, οι οποίοι επισκέπτονταν διαδοχικά την περιοχή και κονταροχτυπιούνταν για το ποιος θα «πρωτο-σώσει» τη μονάδα που είχε μετεξελιχθεί σε «σύμβολο» της καταρρέουσας γαλλικής βιομηχανίας. Τελικά κανείς δεν την έσωσε και όλοι μαζί την έθαψαν.
 
Απολύσεις
 
Πριν από λίγες ημέρες, η ArcelorMittal προχώρησε στην οριστική διακοπή λειτουργίας των δύο υψικαμίνων και, πλέ­ον, το μέλλον των περίπου 400 εργαζομένων (300 έχουν ήδη απολυθεί/συνταξιοδοτηθεί) κρέμεται από μια κλωστή. Βέβαια – εδώ γελάμε – τόσο η κυβέρνηση όσο και η εται­ρεία έχουν… υποσχεθεί ότι θα καταβληθούν προσπάθειες οι εργαζόμενοι να «μεταταχθούν» σε άλλες μονάδες (σας θυμίζει κάτι;), ενώ συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν ότι βρί­σκονται σε «αναζήτηση επενδυτή» που θα μπορούσε, κάποια στιγμή στο μέλλον, να αγοράσει τη μονάδα. Άλλα λό­για ν’ αγαπιόμαστε.
 
Και αυτό διότι, όπως έχει φανεί από τις μέχρι σήμερα εξελίξεις, οι κατά καιρούς «μεγιστάνες μνηστήρες» γί­νονται… Λούηδες μόλις αντιλαμβάνονται τον «παραλογι­σμό» της εξαγοράς «αποκλειστικά» των δύο υψικαμίνων και όχι του συνόλου των εγκαταστάσεων της ArcelorMittal («είναι σαν να πουλάς ένα αυτοκίνητο χωρίς κινητήρα», είχε υποστηρίξει εύστοχα ο εκπρόσωπος των συνδικαλι­στών). Όσο για τα σχέδια που ακούστηκαν κατά καιρούς περί… εθνικοποίησης της μονάδας ή ακόμη περί «ανάκτη­σής» της από τους εργαζομένους, αυτά έχουν πέσει στο κενό.
 
Ο «σοσιαλιστής» Ολάντ έχει ξεκαθαρίσει εδώ και μήνες ότι δεν υπάρχει περίπτωση εξαγοράς της μονάδας από το Δημόσιο, ενώ η «συμφωνία» στην οποία κατέληξε η κυβέρ­νηση με την επιχείρηση βάζει στην ουσία ταφόπλακα στις όποιες ελπίδες των εργαζομένων για αυτοδιαχείριση της μονάδας.
 
Πρόδωσαν τους εργαζόμενους
 
Στην πραγματικότητα, η γαλλική κυβέρνηση πρόδωσε τους εργαζομένους συμφωνώντας με την ArcelorMittal στο «επ’ αόριστο» πάγωμα της λειτουργίας της μονά­δας με αντάλλαγμα μια επένδυση 180 εκατ. ευρώ σε βάθος πενταετίας στο «υπόλοιπο» των εγκαταστάσεων, μια «ανταλλαγή» η οποία επιτρέπει στη χαλυβουργική εταιρεία να διατηρεί τα δικαιώματά της στο ακέραιο επί των δύο υψικαμίνων στη Φλοράνζ χωρίς να χρειάζεται να επιδείξει «καλή διαγωγή» στο άμεσο μέλλον. Σε πέντε χρόνια ποιος ζει και ποιος πεθαίνει.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.