Η θλίψη για τον θάνατο ενός κατοικίδιου ζώου θα μπορούσε να είναι τόσο μακροχρόνια όσο και για ένα ανθρώπινο μέλος της οικογένειας, έδειξε έρευνα, επιβεβαιώνοντας αυτό που πολλοί άνθρωποι ήδη γνωρίζουν για τον δεσμό τους με τους τετράποδους φίλους τους.

Οι άνθρωποι που θρηνούν την απώλεια ενός κατοικίδιου ζώου μπορεί να υποφέρουν από παρατεταμένη διαταραχή θλίψης (PGD), μια ψυχική πάθηση που προκαλείται από τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο ακαδημαϊκό περιοδικό PLOS One.

Η PGD διαρκεί πολλούς μήνες, ή και χρόνια, και συχνά περιλαμβάνει έντονη λαχτάρα και απελπισία, προβλήματα κοινωνικοποίησης και εκτέλεσης καθημερινών εργασιών, και αίσθημα ότι ένα μέρος του εαυτού του έχει πεθάνει.

Προς το παρόν, μόνο όσοι θρηνούν την απώλεια ενός ατόμου μπορούν να διαγνωστούν, αλλά ο καθηγητής που συνέταξε τη μελέτη συνέστησε να επεκταθούν οι κατευθυντήριες γραμμές ώστε να περιλαμβάνουν και τα κατοικίδια.

Η έρευνα – μια έρευνα σε 975 ενήλικες στο Ηνωμένο Βασίλειο – διαπίστωσε ότι το 7,5% των ανθρώπων που είχαν χάσει κατοικίδια ζώα πληρούσαν τα διαγνωστικά κριτήρια για την PGD, περίπου το ίδιο με το ποσοστό των ανθρώπων που είχαν έναν στενό φίλο που πέθανε. Ήταν μόνο ελαφρώς πίσω από το ποσοστό που είχε PGD μετά τον θάνατο ενός παππού/γιαγιάς (8,3%), ενός αδελφού/αδελφής (8,9%) ή ακόμα και ενός συντρόφου (9,1%).

Μόνο όσοι είχαν χάσει γονείς ή παιδιά είχαν τη διαταραχή σε σημαντικά υψηλότερα ποσοστά, στο 11,2% και 21,3%.

Περίπου το ένα πέμπτο των ανθρώπων που είχαν βιώσει απώλεια κατοικίδιου και ανθρώπου δήλωσαν ότι η πρώτη ήταν χειρότερη, παρά το γεγονός ότι προηγούμενες μελέτες διαπίστωσαν ότι οι άνθρωποι συχνά αισθάνονται ντροπή, αμηχανία και απομόνωση όταν εκφράζουν θλίψη για ένα νεκρό κατοικίδιο.

Η μελέτη εκτίμησε ότι μία στις 12 περιπτώσεις PGD στο Ηνωμένο Βασίλειο προκλήθηκε από τον θάνατο ενός κατοικίδιου ζώου, λόγω του γεγονότος ότι περίπου οι μισοί ενήλικες έχουν κατοικίδια και η διάρκεια ζωής αυτών των κατοικίδιων τείνει να είναι σημαντικά μικρότερη από των ανθρώπων.

Ο συγγραφέας της μελέτης, Philip Hyland, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Maynooth στην Ιρλανδία, δήλωσε ότι η έρευνα έδειξε επίσης ότι τα συμπτώματα αυτής της σοβαρής θλίψης για ένα κατοικίδιο ζώο ήταν πανομοιότυπα με αυτά για έναν άνθρωπο και δεν υπήρχε διαφορά στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βίωναν αυτές τις απώλειες.

Είπε ότι η έρευνα παρουσίασε «συνεπή και πειστικά στοιχεία» ότι η θλίψη για ένα κατοικίδιο δεν ήταν λιγότερο βάσιμη και ζήτησε να επεκταθούν οι κατευθυντήριες γραμμές για τη διάγνωση της PGD.

Ο Hyland δήλωσε ότι οι διαγνωστικές οδηγίες «δεν επιτρέπουν τη διάγνωση της PGD μετά τον θάνατο ενός κατοικίδιου ζώου, αλλά αυτά τα αποτελέσματα καταδεικνύουν ότι οι άνθρωποι μπορούν να βιώσουν κλινικά σχετικά επίπεδα θλίψης μετά τον θάνατο ενός κατοικίδιου ζώου, και σε ποσοστά συγκρίσιμα με τις ανθρώπινες απώλειες που θεωρούνται “αξιόπιστοι” παράγοντες κινδύνου για την PGD».

«Η απόφαση να αποκλειστεί η απώλεια κατοικίδιου ζώου από το κριτήριο πένθους για την PGD μπορεί να θεωρηθεί όχι μόνο επιστημονικά λανθασμένη, αλλά και ανάλγητη».

Διαβάστε επίσης:

Νέα μέτρα-κόφτης για τα φάρμακα μέσα στον Φεβρουάριο – Ηλεκτρονική συνταγογράφηση και στα δημόσια νοσοκομεία 

Ποια είναι η «έξυπνη συνταγή» για να αδυνατίσουμε χωρίς να τα παρατήσουμε και αυτή τη χρονιά

Γρίπη μετά τις γιορτές: Γιατί ο Ιανουάριος είναι ο πιο «βαρύς» μήνας για πυρετό και πόνους