Η οικογένεια Στασινόπουλου έχει συνδέσει το όνομά της με τη «βαριά» παραγωγή ήδη από τον Μεσοπόλεμο. Από το 1937, όταν δημιουργήθηκε η Βιοχάλκο, κάθε γενιά που πέρασε από τη διοίκηση άφησε το δικό της στίγμα στην επέκταση ενός ομίλου που έμελλε να εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς για τη μεταλλουργία. Ο Νίκος Στασινόπουλος, επί δεκαετίες πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Viohalco, ο οποίος έφυγε από τη ζωή, ανήκε σε εκείνη τη «σχολή» των παλαιότερων βιομηχανικών οικογενειών: ένταξη από νωρίς στην επιχείρηση, σταδιακή ανάληψη ευθυνών και, τελικά, διαδοχή.

Ανέλαβε τα ηνία της οικογενειακής δραστηριότητας το 1964, μαζί με τον αδελφό του Ευάγγελο, μετά τον θάνατο του Μιχαήλ Στασινόπουλου. Η συγκυρία δεν ήταν απλή. Η Ελλάδα είχε ήδη μπει σε τροχιά σύνδεσης με την τότε ΕΟΚ, γεγονός που αύξανε τον ανταγωνισμό και έφερνε τις ελληνικές επιχειρήσεις στο μικροσκόπιο μεγάλων ευρωπαϊκών ομίλων. Σε αυτό το περιβάλλον, ο Νίκος Στασινόπουλος επέμεινε σε δύο άξονες που έμελλε να χαρακτηρίσουν τον όμιλο για δεκαετίες: εξωστρέφεια και συνεργασίες.

Σύμφωνα με την αφήγηση της εταιρικής πορείας, διέγνωσε σχετικά νωρίς ότι η ανάπτυξη δεν μπορούσε να στηριχθεί μόνο στην εγχώρια αγορά. Η διεθνής παρουσία και οι συμπράξεις με ξένους παίκτες έμπαιναν στο επίκεντρο, μαζί με επενδύσεις σε εξοπλισμό και τεχνολογία. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η μετεξέλιξη της Βιοχάλκο σε εταιρεία συμμετοχών, με την παραγωγική δραστηριότητα να οργανώνεται σε θυγατρικές και συνδεδεμένες εταιρείες, ώστε ο όμιλος να αποκτήσει μεγαλύτερη ευελιξία και κλίμακα.

Ο εξαγωγικός προσανατολισμός δεν έμεινε σε επίπεδο διακήρυξης. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, καταγράφεται η είσοδος ευρωπαϊκών κεφαλαίων σε ελληνικές βιομηχανίες, με τη Βιοχάλκο να βρίσκεται ανάμεσά τους. Η πρώτη στρατηγική συμμαχία ήρθε με βελγικούς ομίλους, οι οποίοι απέκτησαν σημαντική συμμετοχή. Η εξέλιξη εκείνη συνέβαλε, μεταξύ άλλων, στην απόκτηση οικοπέδου στην περιοχή του Κηφισού και στη δημιουργία νέας παραγωγικής βάσης για προϊόντα αλουμινίου, ενώ η μονάδα της οδού Πειραιώς επικεντρώθηκε στον κλάδο του χαλκού. Ήταν ένα από τα πρώτα βήματα προς το μοντέλο holding που στη συνέχεια παγιώθηκε.

Ο ίδιος ο Νίκος Στασινόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932, φοίτησε στη σχολή Μπερζάν και αποφοίτησε από την ΑΣΟΕΕ (σήμερα Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών). Εργάστηκε από νεαρή ηλικία στις οικογενειακές επιχειρήσεις, σε μια περίοδο όπου η μεταπολεμική ανασυγκρότηση έθετε καθημερινά πρακτικά και χρηματοδοτικά εμπόδια. Η ιστορία της οικογένειας, ωστόσο, ξεκινά νωρίτερα: το 1924 δημιουργείται η εμπορική εταιρεία «Αφοί Στασινόπουλοι ΟΕ», ενώ το 1933, σε συνεργασία με την οικογένεια Σαράντη, ιδρύονται τα «Ελληνικά Σωληνουργεία». Το 1937 ακολουθεί η Βιοχάλκο, αρχικά με δραστηριότητα σε σωλήνες, οικιακά σκεύη και υδραυλικά είδη, υπό την επωνυμία «Ελληνική Βιομηχανία Χαλκού».

Με τον πόλεμο, μέρος της παραγωγής προσαρμόζεται στις ανάγκες της εποχής, ενώ η Κατοχή και τα πρώτα χρόνια μετά την Απελευθέρωση οδηγούν σε διακοπή λειτουργίας. Η επανεκκίνηση έρχεται το 1946, ακολουθεί η εισαγωγή στο Χρηματιστήριο το 1947 και η αξιοποίηση κονδυλίων του Σχεδίου Μάρσαλ το 1949. Στη δεκαετία του 1950, η υποτίμηση της δραχμής δοκιμάζει τα όρια της εταιρείας λόγω δανειακών υποχρεώσεων σε δολάρια, όμως η διοίκηση προχωρά σε αναδιάρθρωση, αλλαγή επωνυμίας σε «Βιοχάλκο ΑΕ» και στροφή στην πρωτογενή επεξεργασία χαλκού.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και μετά, ο όμιλος διευρύνει το αποτύπωμά του με νέες εταιρείες και εργοστάσια: στον κλάδο καλωδίων, στη Θεσσαλονίκη, στα Οινόφυτα, αλλά και σε δραστηριότητες χάλυβα, όπου καταγράφονται επενδύσεις σε μηχανολογικό εξοπλισμό και καινοτόμες διαδικασίες παραγωγής. Παράλληλα, προχωρά σε νέες διεθνείς συμπράξεις, αυτή τη φορά και με ιταλικά κεφάλαια στον χώρο των δομικών υλικών.

Η εγχώρια αγορά, περιορισμένη σε μέγεθος, οδήγησε τον όμιλο νωρίς στην εξαγωγική κατεύθυνση. Στις επόμενες δεκαετίες, οι βασικές θυγατρικές εισάγονται στο ελληνικό χρηματιστήριο, ενώ ο όμιλος ενισχύει τη διεθνή του παρουσία, με δραστηριότητες σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Βουλγαρία και η Ρουμανία. Η εισαγωγή στο Χρηματιστήριο των Βρυξελλών επιβεβαίωσε τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα του σχήματος, ενώ ο σχεδιασμός νέων παραγωγικών εγκαταστάσεων στο εξωτερικό ενίσχυσε περαιτέρω το πολυεθνικό προφίλ.

Στο τέλος αυτής της διαδρομής, η εικόνα που προκύπτει είναι ενός βιομηχάνου που συνέδεσε το όνομά του με τη σταθερή επέκταση, την τεχνολογική αναβάθμιση και, κυρίως, την πεποίθηση ότι η ελληνική βιομηχανία μπορεί να σταθεί διεθνώς. Ο Νίκος Στασινόπουλος πρόλαβε να δει και τη σκυτάλη να περνά στην επόμενη γενιά, με τους γιους του, Μιχάλη και Γιάννη, να αναλαμβάνουν τη διοίκηση και να συνεχίζουν την πορεία του ομίλου, προσθέτοντας σύγχρονα χαρακτηριστικά σε θεμελιωμένες επιλογές δεκαετιών.

Διαβάστε επίσης:

ΔΕΗ myEnergy HeatPump: Ολοκληρωμένες λύσεις για οικονομική και βιώσιμη θέρμανση από τη ΔΕΗ

ΕΤΕπ: Χρηματοδότηση 90 εκατ. ευρώ στη METLEN για βωξίτη και νέα μονάδα γαλλίου στη Στερεά Ελλάδα

ΟΤΕ: Νέα τριετής σύμβαση με αυξήσεις έως 22% και ενισχυμένες παροχές