Με την έναρξη της αξιολόγησης του 2025 από τα τεχνικά κλιμάκια της Κομισιόν και του ΔΝΤ, το οικονομικό επιτελείο μπαίνει ξανά σε μια περίοδο εντατικών συζητήσεων για την πορεία των δημόσιων οικονομικών. Το ενδιαφέρον, όπως συμβαίνει συνήθως, δεν θα μείνει στις γενικές προβλέψεις, αλλά θα κριθεί στις λεπτομέρειες της εκτέλεσης του προϋπολογισμού και στην αντοχή των εσόδων.

Η ελληνική πλευρά προεξοφλεί πρωτογενές αποτέλεσμα κοντά στον στόχο του 3,78% του ΑΕΠ, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο υπέρβασης προς το 4%. Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα θα εξαρτηθεί από παραμέτρους που δεν ελέγχονται πλήρως από το οικονομικό επιτελείο, όπως οι επιπτώσεις στις εισπράξεις λόγω των αγροτικών κινητοποιήσεων και των εμποδίων στα τελωνεία. Αν οι απώλειες αποδειχθούν περιορισμένες και προσωρινές, το σενάριο υπέρβασης γίνεται πιο πιθανό· αν όχι, η συζήτηση για πρόσθετα μόνιμα μέτρα θα χρειαστεί μεγαλύτερη προσοχή.

Στο ίδιο τραπέζι βρίσκεται και το ζήτημα του χρέους, το οποίο εμφανίζει σημαντική αποκλιμάκωση ως ποσοστό του ΑΕΠ. Η εξέλιξη είναι θετική, αλλά δεν αναιρεί ότι η βιωσιμότητα του χρέους κρίνεται και από τις μεσοπρόθεσμες προοπτικές ανάπτυξης, το κόστος δανεισμού και την αξιοπιστία της δημοσιονομικής πορείας. Με άλλα λόγια, η αποκλιμάκωση από μόνη της δεν «ξεκλειδώνει» αυτόματα πολιτικές επιλογές, αν δεν στηρίζεται σε διατηρήσιμα μεγέθη.

Η κυβέρνηση έχει ήδη ανοίξει τη συζήτηση για την αξιοποίηση πιθανής υπεραπόδοσης, με προτεραιότητα τη μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Εδώ, όμως, τίθεται το ερώτημα της ισορροπίας: πόσο μόνιμες μπορούν να είναι οι παρεμβάσεις όταν το τελικό ύψος του περιθωρίου θα οριστικοποιηθεί μόνο μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης και αφού καταγραφεί η πλήρης εικόνα των εσόδων, μαζί με τις τελευταίες δόσεις ΕΝΦΙΑ και φόρου εισοδήματος.

Παράλληλα, οι θεσμοί αναμένεται να επανέλθουν σε ανοιχτά μέτωπα που επηρεάζουν την εικόνα της οικονομίας πέρα από τα δημοσιονομικά. Η διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων δανείων από τους servicers, η μείωση των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου προς ιδιώτες και η πρόοδος των μεταρρυθμίσεων που συνδέονται με το Ταμείο Ανάκαμψης παραμένουν δείκτες αξιοπιστίας και αποτελεσματικότητας.

Ιδίως για το Ταμείο Ανάκαμψης, η πίεση χρόνου είναι δεδομένη: μέχρι τον Σεπτέμβριο θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί 178 ορόσημα για να υποστηριχθούν τα τελευταία αιτήματα πληρωμής. Σε αυτή τη φάση, τα ορόσημα δεν εξαντλούνται σε νομοθετικές ρυθμίσεις, αλλά συνδέονται με την πραγματική ολοκλήρωση έργων και επενδύσεων. Αυτό μεταφέρει το βάρος από τις εξαγγελίες στην εφαρμογή — και εκεί, παραδοσιακά, κρίνονται οι αντοχές της δημόσιας διοίκησης και των μηχανισμών υλοποίησης.

Το επόμενο δίμηνο, επομένως, θα δείξει αν η συζήτηση για φοροελαφρύνσεις και παρεμβάσεις σε εισοδήματα μπορεί να στηριχθεί σε σταθερή βάση ή αν θα χρειαστεί να κινηθεί πιο προσεκτικά, με γνώμονα όχι μόνο το φετινό αποτέλεσμα αλλά και τη διατηρησιμότητά του.

Διαβάστε επίσης:

Πιερρακάκης: Η επένδυση στην άμυνα είναι κάτι το οποίο πρέπει να κάνουμε συνολικά ως Ευρωπαίοι

Ακρίβεια: Παγιώνεται πάνω από το 2% μέχρι και το 2028 – Σταθερά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης 

«Παγωμένες» για 6η χρονιά οι επικουρικές – Το σχέδιο για fast track απονομές