Η χρονιά που ξεκίνησε συχνά χαρακτηρίζεται ως «συνεδριακή», αφού σχεδόν όλα τα κόμματα έχουν τέτοιες διαδικασίες προγραμματισμένες για φέτος. Τι σημαίνει, όμως, συνέδριο για κάθε κόμμα και πώς πορεύεται προς αυτό;

Η ΝΔ έχει το συνέδριό της τον Μάιο. Τον περασμένο Νοέμβριο τα «μέλη» της κλήθηκαν να εκλέξουν τους τοπικούς κομματάρχες και 1000 αντιπροσώπους για αυτό. Δεν προηγήθηκε, εξ όσων γνωρίζουμε, κάποια διαδικασία στις τοπικές οργανώσεις, ούτε δημοσιεύθηκε κάποιο κείμενο ως βάση συζήτησης. Απλά, μια Κυριακή πήγαν, ψήφισαν και γύρισαν σπίτι τους. Πολλά γράφτηκαν για τους εσωκομματικούς συσχετισμούς που διαμορφώνονται, για τη δύναμη των διάφορων «δελφίνων» κλπ. Αυτό που πέρασε στα «ψιλά» είναι ότι στους 1000 εκλεγμένους συνέδρους θα προστεθούν 3 με 4 χιλιάδες ex officio σύνεδροι, δηλαδή ουσιαστικά διορισμένοι από την ηγεσία! Από αυτό το «πειραγμένο» σώμα, θα εκλεγούν 150 μέλη της νέας Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής, στα οποία θα προστεθούν άλλα… 350 μέλη, επίσης ex officio. Απλά, φιλελεύθερα και δημοκρατικά… Όσον αφορά τις υπόλοιπες εργασίες του συνεδρίου, αγνοούμε αν προβλέπεται κάτι άλλο πέρα από την ομιλία του «ηγέτη».

Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ είναι προγραμματισμένο για τον Μάρτιο. Την ειδησεογραφία, εκτός από τις γκρίνιες για την «κολλημένη βελόνα», έχει ήδη απασχολήσει η κόντρα Δούκα – Γερουλάνου και Ανδρουλάκη για τον τρόπο κατανομής των συνέδρων ανά περιφέρεια, καθώς η κάθε πλευρά προσπαθεί να επιβάλει τον τρόπο που τη βολεύει για να «ελέγξει» το συνέδριο. Ο Δούκας, επίσης, ζήτησε να βγει συνεδριακή απόφαση που θα αποκλείει τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ. Όταν ρωτήθηκε αν θεωρεί ορατό ένα τέτοιο ενδεχόμενο συγκυβέρνησης, απάντησε «το έχουμε ξανακάνει για να σωθεί η χώρα». Αυτό αποδεικνύει και πόσο έωλες είναι οι διαβεβαιώσεις περί μη συνεργασίας με τη ΝΔ, αφού, σύμφωνα με τη δική τους λογική, μπορεί να διαμορφωθούν ξανά συνθήκες που θα επιβάλουν τη δήθεν «σωτηρία της χώρας». Τέλος, ζητά να καθιερωθεί η εκλογή των υποψηφίων βουλευτών του κόμματος από τη «βάση», κατά τα αμερικάνικα πρότυπα των προκριματικών εκλογών. Σε ερώτηση για το πώς προκύπτουν ως τώρα οι υποψηφιότητες στο κόμμα, δήλωσε άγνοια.

Τις προηγούμενες μέρες πραγματοποιήθηκε και το συνέδριο της «Νέας Αριστεράς», το οποίο απασχόλησε τον Τύπο σε βαθμό δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με την επιρροή του συγκεκριμένου κόμματος. Το επίδικο του συνεδρίου φυσικά ήταν «με ποιον θα πάμε» και έληξε με «ανακωχή», όπως γράφτηκε, των ομάδων Χαρίτση (που πρότεινε «Λαϊκό Μέτωπο» με ΠΑΣΟΚ και Τσίπρα) και Σακελλαρίδη (που πρότεινε αναβίωση της απάτης της «ριζοσπαστικής αριστεράς» και προσέγγιση με τον Βαρουφάκη κλπ). Η πολιτική απόφαση του συνεδρίου χαρακτηρίστηκε «του μέσου όρου», καθώς μπορεί να διαβαστεί με όποιον τρόπο θελήσουν στο μέλλον. Με άλλα λόγια, αποφάσισαν κάτι και μετά ο καθένας κάνει ό,τι νομίζει…

Τον Φεβρουάριο θα γίνει το έκτακτο συνέδριο του κόμματος του «φαινομένου» Κασσελάκη, με θέμα αν θα.. συνεχίσει να υπάρχει. Για τα κόμματα Βελόπουλου και Κωνσταντοπούλου δεν γνωρίζουμε αν πραγματοποιούν συνέδρια, εκτός αν λογίζεται για τέτοιο η συζήτηση της Ζωής με τους AI κλώνους της. Ο ΣΥΡΙΖΑ, τέλος, «αναπαύεται» μετά από 3-4 συνέδρια που έκανε τα τελευταία δύο χρόνια, με τα αλήστου μνήμης ευτράπελα που περιλάμβαναν μπουζουξίδικα, αστυνομικούς να περνάνε συνέδρους από τα γκαράζ κ.ά.

Από την άλλη, υπάρχει το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ, που ολοκληρώνει σήμερα τις εργασίες του. Είναι το επιστέγασμα μιας πλούσιας εσωκομματικής διαδικασίας που ξεκίνησε στις αρχές του Οκτώβρη, με την κυκλοφορία των Θέσεων της ΚΕ, οι οποίες έφτασαν σε πάνω από 90.000 λαϊκά σπίτια. Πάνω σε αυτές έγινε οργανωμένη συζήτηση σε ολόκληρη την κλίμακα του Κόμματος, από το «κύτταρό» του, την Κομματική Οργάνωση Βάσης, μέχρι τις Συνδιασκέψεις των Οργανώσεων Περιοχής. Πραγματοποιήθηκαν εκατοντάδες συσκέψεις με φίλους του Κόμματος, καθώς και ο Δημόσιος Προσυνεδριακός Διάλογος. Εκλέχθηκαν όλα τα καθοδηγητικά όργανα, ενώ το Συνέδριο θα εκλέξει τη νέα Κεντρική Επιτροπή, που θα έχει την πρώτη ευθύνη για την υλοποίηση των Αποφάσεών του την επόμενη τετραετία.

Στο βήμα του δεν ανεβαίνουν «καριερίστες» για να ζητήσουν από τους συνέδρους (ή από τις άδειες καρέκλες…) να τους «εμπιστευτούν» για να υπηρετήσουν την αντιλαϊκή τους πολιτική. Ανεβαίνουν στελέχη του Κόμματος που έρχονται κατευθείαν από τα μπλόκα στα οποία η αγροτιά πάλεψε επί δυο μήνες για την επιβίωσή της (κάτι που για άλλα κόμματα αποτέλεσε φόβητρο, ως και αιτία αναβολής προσυνεδριακών διαδικασιών…), από τα εργοστάσια και τα γιαπιά όπου η ζωή των εργατών παίζεται κάθε μέρα κορώνα – γράμματα για να μην μειωθούν τα κέρδη των εκμεταλλευτών, από τις κινητοποιήσεις για να απομακρυνθούν τα καζάνια του θανάτου από τον αστικό ιστό, από την προετοιμασία της διεθνώς συντονισμένης απεργίας λιμενεργατών με σύνθημα «δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο». Συζητούν την πείρα από την πρωτοπόρα δράση του Κόμματος σε κάθε μάχη που δίνει, μαζί με τον λαό, εξάγουν συμπεράσματα για το πώς θα προωθηθεί πιο αποτελεσματικά το Πρόγραμμά του. Ο προβληματισμός του καθενός και της καθεμίας γίνεται συλλογική γνώση για να βγει το Κόμμα πιο δυνατό, να είναι σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της ιστορίας για τον σοσιαλισμό.

Πρόκειται για μια δημοκρατική διαδικασία εντελώς ξένη με αυτές των άλλων κομμάτων. Αυτό, όμως, εξηγείται από τον χαρακτήρα του κάθε κόμματος και την πολιτική του, από το πώς αντιμετωπίζει ο καθένας τον λαό: Όλοι οι άλλοι σαν απλό ψηφοφόρο και παθητικό θεατή, αν όχι χειροκροτητή της σφαγής του. Το ΚΚΕ σαν πρωταγωνιστή των εξελίξεων, ικανό με τη δράση του να φέρει τα πάνω-κάτω, να ανατρέψει τη σημερινή βαρβαρότητα και να οικοδομήσει μια νέα κοινωνία. Μπορεί τα συστημικά ΜΜΕ να μην βρίσκουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο Συνέδριο του ΚΚΕ, αφού δεν χαρακτηρίζεται από τις αγαπημένες τους καρεκλομαχίες, τις στοιχίσεις πίσω από πρόσωπα και τους βυζαντινισμούς, ούτε εξαντλεί τη θεματολογία του στο τι θα βγάλει η επόμενη κάλπη και ποια αντιλαϊκή κυβέρνηση θα σχηματιστεί. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, όμως, το Συνέδριο του ΚΚΕ έχει τεράστια σημασία για τον λαό.

*Ο Παντελής Καλαβρέζος, είναι μέλος του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ

Διαβάστε επίσης:

Έχουμε συνηθίσει να λυπούμαστε κατόπιν εορτής

Η Δικτατορία των Δημοσκοπήσεων: Πώς θάψαμε την πολιτική κάτω από γραφήματα

Ελλάδα 2.0 και… νεοδημοκρατικός παρασιτισμός