Γράφει ο Γιώργος Ελενόπουλος

Απόδειξη αυτής της απλής διαπίστωσης; Η πλήρης απουσία οποιασδήποτε ουσιαστικής ιδεολογικής και πολιτικής κριτικής ή πρότασης από τα κείμενα των πολυγραφότατων κονδυλοφόρων. Απουσιάζει και το παραμικρό πραγματικό ενδιαφέρον για το μέλλον της Ελληνικής κοινωνίας και του τόπου. Όλα μαύρα, εκτός από τα συμφέροντα που εκπροσωπούν – τα οποία και ουδέποτε «ακουμπούν».

Αποτέλεσμα; Ο Μητσοτάκης ανέγγιχτος και η ψευτοελπίδα στα χέρια κάθε μεσσιανικής φυσιογνωμίας.

Ένας κονδυλοφόρος με κλασική κουτοπόνηρη σκέψη, αφήνει μελάνι περί σχέσεων Παπανδρέου – Έπστιν, μέσω μιας συνήθους στη διεθνή πρακτική διαδικασίας ενημέρωσης χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Μήπως και μια χρηματοπιστωτική κρίση δεν ήταν προκάλεσε τη μεγάλη οικονομική κρίση την πρώτη δεκαετία του αιώνα; Αυτά όμως, είναι ψιλά γράμματα για τους κονδυλοφόρους που πουλάνε χάντρες και καθρεφτάκια σε ιθαγενείς. Όταν λοιπόν, δεν βγαίνει το σενάριο και εκτίθεται από την απάντηση Παπανδρέου, «το γυρίζει στην τρελή», λέγοντας ότι ο Παπανδρέου κάνει πως δεν καταλαβαίνει, γιατί εμείς δεν υποστηρίξαμε ότι είχε σχέσεις με τον Έπστιν (να η αυτοδιάψευση) αλλά ότι ενημέρωνε τραπεζίτες όταν η χώρα κινδύνευε (να και η κυβίστηση)!

Ο Παπανδρέου όμως με τη δήλωσή του, είχε τοποθετηθεί και επ’ αυτού, τονίζοντας ότι: «Όσοι επιχειρούν να παρουσιάσουν ως «αποκάλυψη» ή δήθεν «σκοτεινή διαδρομή» την απολύτως δημόσια διαδικτυακή ενημέρωση διεθνών επενδυτών και μετόχων της Deutsche Bank σχετικά με την κατάσταση της χώρας μετά το δημοψήφισμα του 2015 — όταν είχε τεθεί ανοιχτά το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη — δεν είναι απλώς ανακριβείς, είναι σκόπιμα παραπλανητικοί. Σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή για τη χώρα, η υπεύθυνη ενημέρωση της διεθνούς οικονομικής κοινότητας και η υπεράσπιση της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν ήταν επιλογή – ήταν υποχρέωση και πράξη πατριωτικής ευθύνης. Αλλά όταν δεν μπορούν να αντικρούσουν επιλογές που δικαιώθηκαν ιστορικά – όπως ο αγώνας για την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ και την αποτροπή του Grexit – επιλέγουν τη σπίλωση και τη συκοφαντία».

Ποιος κάνει λοιπόν ότι δεν καταλαβαίνει; Ο κονδυλοφόρος που επιχειρεί να συκοφαντήσει τον Παπανδρέου.

Και εδώ έρχεται ο «έτερος Καππαδόκης», όχι μόνον για να αναπαράξει τη δήθεν εμβριθή απάντηση του πρώτου στην ιστοσελίδα του, αλλά και για να βγει ακόμη πιο μπροστά, με βαρύγδουπο άρθρο του σε εφημερίδα και με τίτλο, Κατήφορος! Αναρωτιέται βαθυστόχαστα, με ποια νομιμοποίηση (!), ενημερώνει τον κόσμο ο Παπανδρέου;

Μετά ταύτα, το παιχνίδι λαμβάνει άλλες διστάσεις, μεγαλειώδεις, με πρωτοσέλιδο θέμα άλλης εφημερίδας, το οποίο υπογράφει φίλος του Κώστα Καραμανλή, και από το οποίο μαθαίνουμε, ότι ο Παπανδρέου ήθελε να μας γυρίσει στην δραχμή! «Ασημένια δραχμή», μάλιστα. Πότε, το 2012, λέει το άρθρο. Όταν δηλαδή, ο Παπανδρέου δε ήταν καν πρωθυπουργός.

Αλλά, ας αφήσουμε το τότε στην άκρη, για να έρθουμε στην ουσία. Ο Παπανδρέου δεν είναι που μέχρι σήμερα κατηγορείται από τους γνωστούς πατριώτες για «συμπαιγνία με τους Ευρωπαίους» και γιατί «μας έβαλε στο ΔΝΤ»; Τι συμβαίνει λοιπόν και μπαίνουν στο παιχνίδι της παραπληροφόρησης νέα σενάρια; 

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι, οι εξελίξεις των τελευταίων ετών επιβεβαιώνουν ότι παραμένουν ισχυρές οι παθογένειες του πελατειακού συστήματος και συνεχίζουν να παράγουν με ακόμη μεγαλύτερη ένταση αδικίες και ανισότητες. Συνακόλουθα, το αφήγημα που ήθελε τον Παπανδρέου και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να ευθύνονται για την κρίση και όχι τις πολιτικές των κυβερνήσεων Καραμανλή, πάει περίπατο. Τώρα όλοι βλέπουν ότι, τα δεκάδες δισεκατομμύρια των πακέτων ανάκαμψης, πάνε σε λίγα χέρια και χάνεται κάθε ελπίδα για μια βιώσιμη πορεία. Τώρα όλοι βλέπουν ότι οι αδιαφανείς πρακτικές κυριαρχούν στο κέντρο του δήθεν επιτελικού κράτους, το πρωθυπουργικό γραφείο. Τώρα όλοι βλέπουν πάλι γύρω τους επεισόδια από την κρίση που οδήγησε στον αναγκαστικό δανεισμό. Άρα, οι συνοδοιπόροι του συστήματος, καλούνται να αναζητήσουν νέα ευφάνταστα σενάρια για να ανανεώσουν το ενδιαφέρον της δημόσιας συζήτησης προς την κατεύθυνση που θέλουν, μιας συζήτησης που οι ίδιοι διαμορφώνουν.

Έτσι παίζεται το παιχνίδι. Έτσι ο δημόσιος διάλογος δεν μπαίνει ποτέ στα ουσιώδη – γιατί τότε αναδεικνύονται οι πραγματικές ευθύνες, επομένως και οι πραγματικοί υπεύθυνοι. Έτσι, οι διαφορετικές φωνές «ποινικοποιούνται», οι πολίτες φοβούνται για το μέλλον τους και το πελατειακό σύστημα ανανεώνει την εξουσίας του.

Η εξήγηση, λοιπόν, για όλα όσα βιώνουμε σήμερα είναι απλή. Όταν το πελατειακό πολιτικοοικονομικό σύστημα μπάζει νερά και οι δορυφόροι του δεν είναι σε θέση να του διασφαλίσουν την αναγκαία ισορροπία, εμφανίζονται οι γνωστοί πρόθυμοι για να πετάξουν τη μπάλα στις κερκίδες.

Το θλιβερό συμπέρασμα είναι ότι, όλο και μακραίνει ο δρόμος που οδηγεί στην έξοδο από το τέλμα. Όλο και μακραίνει η απόσταση που μας χωρίζει από τη λογική. Όλο και περισσότερα «παράθυρα κλείνουν» στερώντας μας το φως της ελπίδας.

Σκέπτομαι με τρόμο, τι θα γινόταν αν όλοι αυτοί βρίσκονταν στο τιμόνι της χώρας τις κρίσιμες εκείνες ώρες;

Διαβάστε επίσης:

Το Divide et impera της ελληνικής Αριστεράς

Γιατί Μητσοτάκης και Ερντογάν δεν θέλουν μεσολάβηση Τραμπ;

Δώρο για τον Μητσοτάκη (και τον Τσίπρα;) ο εμφύλιος στο ΠΑΣΟΚ