Με αφορμή τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν στο πλαίσιο της 6ης Συνόδου του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας, η κυβέρνηση της ΝΔ επιχειρεί να συγκεντρώσει την προσοχή του λαού στις μπίζνες προς όφελος των μεγάλων οικονομικών ομίλων, καλλιεργεί παραπλανητικό εφησυχασμό και αποκρύπτει τους μεγάλους κινδύνους που εγκυμονούν τα «παζάρια» που είναι  σε εξέλιξη, η εμπλοκή της χώρας στους αμερικανονατοϊκούς σχεδιασμούς και  οι  διαγκωνισμοί των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας για αναβαθμισμένο ρόλο στην υλοποίησή τους.

Στην πράξη αποδεικνύεται ότι το νέο «παζάρι» υπό τα βλέμματα των ΗΠΑ, έχει σημείο εκκίνησης τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους το 2023, όπου συμφωνήθηκε ο σχετικός «οδικός χάρτης» πάνω στον οποίο διεξάγονται οι συνομιλίες σε όλα τα επίπεδα. Στόχος είναι η προώθηση απαράδεκτων διευθετήσεων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, που θα «θωρακίζουν» τη Νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και παράλληλα θα διαμορφώνουν όρους συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο από τα μονοπώλια. 

Τον ίδιο στόχο υπηρέτησαν και οι προηγούμενοι 63 γύροι «διερευνητικών επαφών» που οδήγησαν στην όξυνση των προβλημάτων στις σχέσεις των δύο κρατών και συνεχίζονται – πάντα πίσω από τις πλάτες των λαών – ενώ αναθερμαίνονται οι διεργασίες στο Κυπριακό, στην κατεύθυνση της παγίωσης και νομιμοποίησης της διχοτόμησης: είτε ανοικτά ως δύο κράτη, όπως πιέζει η Τουρκία, είτε συγκαλυμμένη ως χαλαρή ομοσπονδία «δύο συνιστώντων κρατών».

Μια απλή αποτίμηση των βημάτων πάνω στον ευρωατλαντικό «οδικό χάρτη» από το 2023 μέχρι σήμερα καταρρίπτει τη φιλολογία των «ήρεμων νερών», την οποία ενστερνίζονται με διάφορους τρόπους και τα άλλα αστικά κόμματα: τα αποτελέσματα αφορούν τη «θετική ατζέντα» προώθησης των επιχειρηματικών σχέσεων και των εκατέρωθεν επενδυτικών σχεδίων, ενώ από την άλλη έχουν παγιωθεί στο τραπέζι οι απαράδεκτες διεκδικήσεις του τουρκικού κράτους. Η «γαλάζια πατρίδα», το casus belli, ο χαρακτηρισμός της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη ως τουρκικής,  η απαίτηση αποστρατιωτικοποίησης 23 νησιών, οι γκρίζες ζώνες και η αμφισβήτηση της κυριαρχίας αριθμού ελληνικών νησιών και νησίδων.

Μάλιστα όσο περισσότερο αυξάνουν τα επιχειρηματικά πάρε-δώσε, τόσο οξύνονται τα κρίσιμα προβλήματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε βάρος της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Άλλωστε το 2023 ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, μιλώντας για τη διαδικασία που ξεκινούσε, είχε χαρακτηρίσει  την κυριαρχία «σχετική έννοια». Έτσι δεν είναι έκπληξη ότι λίγες μέρες πριν τη συνάντηση  Μητσοτάκη – Ερντογάν, η Τουρκία για πρώτη φορά εξέδωσε NAVTEX «αορίστου χρόνου», η οποία θέλει το μισό Αιγαίο δεσμευμένο εις το διηνεκές. 

Η κατάσταση περιπλέκεται παραπέρα με τις συμφωνίες αναβάθμισης των αστικών σχεδιασμών για τη μετατροπή της Ελλάδας σε ενεργειακό κόμβο, πυλώνα διακίνησης του αμερικάνικου υγροποιημένου αερίου (LNG) μέσω του κάθετου ενεργειακού διαδρόμου προς την Ουκρανία, ενώ προωθείται η ανάπτυξη των στρατηγικών σχέσεων ανάμεσα στην Ελλάδα, το Ισραήλ και την Κύπρο, διαμορφώνοντας πεδίο όξυνσης των ανταγωνισμών.

Το αποτέλεσμα της πρόσφατης συνάντησης κινήθηκε στα ίδια, ξένα προς τα συμφέροντα των  λαών, πλαίσια: business as usual και από την άλλη όρκοι πίστης ότι οι δύο κυβερνήσεις θα «συνεργαστούν εποικοδομητικά στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ ως δύο σύμμαχοι». Τα «ήρεμα νερά» που επιζητά η επιχειρηματική δράση συνεπάγονται αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και καταστολής ενάντια στο εργατικό λαϊκό κίνημα στις δύο χώρες, ιδιαίτερα σήμερα που οι τριγμοί στο πολιτικό σύστημα και τα αστικά κόμματα συναγωνίζονται την σεισμική δραστηριότητα της περιοχής.

«Ήρεμα νερά» για το ΝΑΤΟ και τα μονοπώλια σημαίνουν μεγάλη φουρτούνα για τους λαούς. Χαρακτηριστική για τον χαρακτήρα της οικονομικής συνεργασίας είναι η αναφορά Μητσοτάκη στη Συρία: Η Ελλάδα θα συντονιστεί, λέει, με την Τουρκία, η οποία είναι κατοχική δύναμη στη Συρία, για την «ανοικοδόμησή της»…

Το ΚΚΕ προωθεί με συνέπεια την πραγματική φιλία των λαών της Ελλάδας και της Τουρκίας. Μια φιλία που στηρίζεται στα κοινά εργατικά-λαϊκά συμφέροντα, στον αγώνα τους ενάντια στις αντιλαϊκές κυβερνήσεις  έχει αντίπαλο το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και τα ταξικά συμφέροντα των καπιταλιστών των δύο χωρών, τον αγώνα ενάντια στην αλλαγή των συνόρων και των συνθηκών που τα ορίζουν για την εξάλειψη των αιτιών της εκμετάλλευσης και των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Έχει σημείο αναφοράς τη διεθνιστική αλληλεγγύη με τον Παλαιστινιακό λαό και όλους τους λαούς. 

*Ο Νίκος Σερετάκης είναι μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ

Διαβάστε επίσης:

Πώς τα τρόφιμα έγιναν πολυτέλεια στην Ελλάδα

Δυναμίτης στα θεμέλια της συνδικαλιστικής και πολιτικής αξιοπιστίας

Στη… σέντρα πάλι ο Γιώργος Α. Παπανδρέου – Γιατί άραγε;