Οι φωτογραφίες που απεικονίζουν τις τελευταίες στιγμές ορισμένων από τους 200 κομμουνιστές, στην πλειοψηφία τους μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, που εκτελέστηκαν από τους ναζί στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, προκάλεσαν δικαιολογημένα δέος και συγκίνηση σε ολόκληρο τον λαό και τη νεολαία μας.

Δικαιολογημένα γεννιούνται τα ερωτήματα «μα τι άνθρωποι ήταν αυτοί;», «δεν φοβούνταν καθόλου;», «δεν τους ένοιαζε για τους εαυτούς τους, για τη ζωή τους;». Η απάντηση βρίσκεται στα ίδια τα βιογραφικά τους, ακόμα και στα σημειώματα που πέταξαν στα καμιόνια που τους πήγαιναν στο Σκοπευτήριο.

Ήταν απλοί, λαϊκοί άνθρωποι, οικοδόμοι, εμποροϋπάλληλοι, εργάτες, επιστήμονες, με μανάδες, πατεράδες, αδέρφια και παιδιά, που άφηναν πίσω. Ο ηρωισμός τους, η περιφρόνηση απέναντι στον θάνατο και τους δημίους τους ήταν προϊόν των συνθηκών του Μεσοπολέμου και του Β’ Παγκοσμίου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου και κυρίως της συνειδητής τους στράτευσης στον αγώνα για ανώτερα ιδανικά, που υπερβαίνουν τη φυσική ύπαρξη του καθενός. Για μια Ελλάδα απελευθερωμένη από ξένους κατακτητές, αλλά και από τους ντόπιους καταπιεστές του λαού, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Ήταν η άσβεστη πίστη στην τελική νίκη που τους έκανε αλύγιστους, όπως χιλιάδες άλλους.

Ήταν κομμουνιστές, γαλουχημένοι σε μεγάλες ταξικές μάχες του Μεσοπολέμου, όλοι τους λαϊκοί ηγέτες, πρωτοπόροι συνδικαλιστές και αγωνιστές για τα δίκαια του λαού. Γι΄ αυτό φυλακίστηκαν την περίοδο της δικτατορίας Μεταξά, αλλά και νωρίτερα, όταν η δικτατορία του κεφαλαίου είχε ακόμα κοινοβουλευτικό «μανδύα». Στην πλειονότητά τους πέρασαν από το κολαστήριο της Ακροναυπλίας. Με την ιταλική φασιστική εισβολή, το ελληνικό αστικό κράτος αρνήθηκε το αίτημά τους να τους απελευθερώσει για να βρεθούν στο μέτωπο, ενώ μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Γερμανούς ναζί, τους παρέδωσε σε αυτούς.

Οι 200 εκτελέστηκαν σε αντίποινα μιας αντιστασιακής πράξης του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο, χωρίς αντικειμενικά να μπορούν να έχουν καμία σχέση με αυτή και, όπως ανέφερε η σχετική ανακοίνωση της γερμανικής στρατιωτικής διοίκησης, εκτελέστηκαν ως κομμουνιστές. Η ίδια ανακοίνωση ανέφερε ότι Έλληνες δωσίλογοι συνεργάτες των ναζί εκτέλεσαν εθελοντικά άλλους 100 κομμουνιστές.

Τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι καμία «εθνική ενότητα» δεν υπήρχε, ούτε εκείνη την περίοδο και δεν θα μπορούσε φυσικά να υπάρξει σε μια ταξικά διαιρεμένη κοινωνία και μάλιστα σε συνθήκες μεγάλης όξυνσης της ταξικής πάλης. Το ίδιο ισχύει και σήμερα, σε συνθήκες που θυμίζουν όλο και περισσότερο τον Μεσοπόλεμο, παρά τα καλέσματα των κυβερνώντων και όχι μόνο για «εθνική ομοψυχία», παρά τη διαρκή επίκληση του «εθνικού συμφέροντος», όπως βαφτίζουν οι δυνάμεις του συστήματος το συμφέρον της εκμεταλλεύτριας τάξης, των καπιταλιστών.

Αποδεικνύουν ακόμα ότι η ιδιότητα των 200 ως κομμουνιστών δεν ήταν τυχαία ή δευτερεύουσα ανάμεσα σε άλλες υπαρκτές ιδιότητες (του πατριώτη, του Έλληνα, του αντιστασιακού κλπ) ούτε μπορεί να αποσιωπηθεί, όπως επιχειρούν διάφοροι, που θέλουν να ξαναγράψουν την ιστορία στα μέτρα τους. Αυτοί οι ήρωες είχαν την επιλογή να βρεθούν ελεύθεροι στα σπίτια τους αν υπέγραφαν μια δήλωση αποκήρυξης του ΚΚΕ και των ιδεών τους και δεν το έκαναν. Κανείς δεν μπορεί να τους αναγκάσει να την υπογράψουν 82 χρόνια μετά.

Τέλος, εκθέτουν ανεπανόρθωτα την ανιστόρητη θεωρία ταύτισης του κομμουνισμού με τον φασισμό, που αποτελεί επίσημη ιδεολογία της ΕΕ, διδάσκεται στα πανεπιστήμια και αναπαράγεται συχνά από κυβερνητικά στελέχη και άλλους. Από εδώ και πέρα, όποιος την αποδέχεται, οφείλει να γνωρίζει ότι αυτό που ταυτίζει είναι οι κομμουνιστές που αντιμετώπισαν ηρωικά τον θάνατο για τις ιδέες τους, με τους ναζί που σέρνονταν σαν ερπετά στο χώμα, περιμένοντας την εντολή να δολοφονήσουν αθώους ανθρώπους.

Αυτά τα μοναδικά ντοκουμέντα αποτελούν πολύτιμο υλικό τεκμηρίωσης και γνώσης για τον ερευνητή, τον ιστορικό, τον καθένα που σέβεται και θέλει να μάθει τη ζωντανή Ιστορία του λαού μας. Αποτελούν υλικό μόρφωσης διαπαιδαγώγησης της νέας γενιάς, των μαθητών και των φοιτητών. Γι’ αυτό δεν έχουν καμιά θέση ούτε σε ιδιωτικές συλλογές, ούτε σε δημοπρασίες στο διαδίκτυο και σωστά αποσύρθηκαν, αλλά ούτε μπορούν να βρεθούν κλεισμένα σε κάποια αρχεία, αντίθετα πρέπει να είναι προσβάσιμα σε όλον τον λαό και τη νεολαία.

Στηρίζουμε το αίτημα που διατυπώνουν δεκάδες απόγονοι των εκτελεσμένων κομμουνιστών με επιστολές τους, δεκάδες φορείς του λαού μας, να αποδοθούν οι φωτογραφίες στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στον Δήμο Χαϊδαρίου, για να βρίσκονται στον φυσικό τους χώρο, αλλά και στο ΚΚΕ, ώστε να επανενωθούν με τα σημειώματα, τα γράμματα, τα προσωπικά αντικείμενα των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής, που βρίσκονται στο Αρχείο του και εκτίθενται στον λαό.

Αντλώντας γνώση και δύναμη από την ηρωική ιστορία του ΚΚΕ και του λαού μας, συνεχίζουμε τον αγώνα μέχρι την τελική δικαίωση του οράματος εκείνων που θυσιάστηκαν, την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας, του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

*Ο Νίκος Ζαχαρόπουλος είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ

Διαβάστε επίσης:

Η αντιπολίτευση και οι… προσευχές της κυβέρνησης

Θα τολμήσει το ΠΑΣΟΚ μια πολιτική και προγραμματική υπέρβαση;

Ο παραλογισμός στο ΠΑΣΟΚ δεν μπαίνει κάτω απ’ το χαλί…