Η Ζιλιέτ Μπινός αποτελεί μια εμβληματική μορφή της σύγχρονης υποκριτικής, πολυβραβευμένη, σε πολλές από τις περίπου σαράντα ταινίες, στις οποίες πρωταγωνίστησε. Η μόνη με βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στα τρία μεγάλα φεστιβάλ (Κάννες, Βενετία, Βερολίνο) και πάντα με το αδιαφιλονίκητο βραβείο της αγάπης -σχεδόν λατρείας- του κοινού. Έφτασε η στιγμή να δοκιμάσει τις σκηνοθετικές της δυνάμεις, αρχικά με ένα ντοκιμαντέρ, το «In- I in motion», το οποίο παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης, το οποίο διάγει τις δύο τελευταίες του ημέρες.

Η παρουσία της Ζιλιέτ Μπινός σε αυτό αποτέλεσε και το σημαντικότερο γεγονός του και topontiki.gr είχε την ευκαιρία για μια συνάντηση και σύντομη συνομιλία μαζί της. Θα περίμενε κάποιος να βρει απέναντί του μια λουσάτη ντίβα. Αντ’ αυτού εμφανίστηκε μια κομψή κυρία, με το μπλουτζίν της και μια εικόνα καθημερινότητας, εναρμονισμένη με τις απαιτήσεις μιας σκηνοθέτιδας, πλέον, και όχι μιας ηθοποιού. Γι’ αυτό και η συνομιλία κινήθηκε σε ανάλογο κλίμα.

Στην ταινία της Μπινός κινηματογραφούνται οι πρόβες μιας παράστασης, στην οποία η ίδια συμμετέχει ως χορεύτρια και ο μόνιμος συνεργάτης της, την τελευταία δεκαετία, ο χορευτής Ακράμ Καν αποκτά τον ρόλο του ηθοποιού. Ο ένας διδάσκει στον άλλον τα μυστικά της δικής του τέχνης και στο τέλος, όπως θα το περίμενε κάποιος, αποδεικνύεται πως οι τέχνες δεν έχουν σύνορα. Όπως και οι άνθρωποι, οι πεποιθήσεις τους και τα χρώματά τους. Άλλωστε, αυτό είναι που προσπαθεί να αποδείξει η Ζιλιέτ Μπινός, με το τριπλό της ρόλο στο φιλμ (σκηνοθέτης, ηθοποιός, χορεύτρια). Από εκεί ξεκινάει και η συζήτηση…

Κάνατε το πρώτο σας βήμα πίσω από την κάμερα…

(διακόπτοντας). Όχι παρέμεινα μπροστά από την κάμερα. Στην πραγματικότητα ήταν η αδελφή μου αυτή η οποία βρισκόταν πίσω από την κάμερα και κινηματογραφούσε.

Χα, χα. Ήταν κάτι που ήθελα να ρωτήσω, σχετικά με το ποιός χειριζόταν την κάμερα. Εν πάση περιπτώσει, θα επιμείνετε σε αυτό το βήμα, θα συνεχίσετε;

Ναι, θα ήθελα πάρα πολύ να συνεχίσω αυτό που ξεκίνησα.

Θα συνεχίσετε στο ντοκιμαντέρ ή θα θέλατε να περάσετε σε ταινία μυθοπλασίας;

Θα ήθελα να σκηνοθετήσω μια ταινία μυθοπλασίας, αλλά σχολιαστική πάνω στην τέχνη. Άρα στην πραγματικότητα θα έχει σχέση με το βίωμά  μου, θα έχει στοιχεία ντοκιμαντέρ. 

Θα είναι δηλαδή κάτι μεταξύ μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ;

(Γελώντας). Η αλήθεια είναι πως δεν γνωρίζω ακόμη. Είναι δύσκολο να το περιγράψω, γιατί δεν είναι ένα κλασικό «concept». 

Υπάρχει κάποιο πρόγραμμα για το ξεκίνημα των γυρισμάτων;

Πολύ δύσκολο να το προσδιορίσω, γιατί αυτήν τη στιγμή ασχολούμαι με την προώθηση της ταινίας που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ. Σε λίγο καιρό θα προβληθεί στη Γαλλία και στη συνέχεια σε ολόκληρο τον κόσμο, συνεπώς πρέπει να ταξιδέψω αρκετά. Στη συνέχεια πρέπει να ασχοληθώ με τα γυρίσματα για ένα φιλμ του Τούρκου σκηνοθέτη  Μπερκούμ Ογιά, το «Merci Charlotte» (κάποια από αυτά θα πραγματοποιηθούν και στην Ελλάδα), αλλά ποτέ δεν βγάζω από το μυαλό μου ότι στόχος μου είναι να ξεκινήσω τα γυρίσματα της δικής μου ταινίας.

Ποιά ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία, την οποία είχατε να αντιμετωπίσετε, κινηματογραφώντας…τον εαυτό σας;

Στην πραγματικότητα, η αδελφή μου κινηματογραφούσε χωρίς να υπάρχει πρόθεση να μετατραπεί το υλικό σε ταινία. Μετά από μια παράσταση, όμως, ήρθε ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ στο καμαρίνι, έκλεισε την πόρτα πίσω του και μού είπε πως πρέπει οπωσδήποτε να παρουσιάσω το υλικό αυτό. Το επανέλαβε πολλές φορές. Τότε είπα στην αδελφή μου ότι τις πρόβες από τις τελευταίες επτά παραστάσεις θα ήθελα να τις κινηματογραφήσουμε, με στόχο να οργανώσουμε το υλικό σε ταινία. Στη συνέχεια βρέθηκε και παραγωγός και αποφάσισα να προχωρήσω. Πάνε δύο χρόνια από τότε.

Σκηνή από το ντοκιμαντέρ της Ζιλιέτ Μπινός, με τον συνεργάτη της Ακράμ Καν

Στο φιλμ είστε ταυτοχρόνως ηθοποιός, σκηνοθέτης και κάπως σαν χορεύτρια. Συγγνώμη, χορεύτρια…

(σκάει στα γέλια). Όχι, καλά το είπατε. «Κάπως» σαν χορεύτρια.

 Ποιόν προτιμάτε από τους τρεις «ρόλους»;

Όταν κάνω κάτι αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι ο «ρόλος» της δημιουργίας. Ξεχνάω τον εαυτό μου και παρασύρομαι από τις ιδέες. Μεταφέρομαι στον τόπο της δημιουργίας, χωρίς να με απασχολεί ποιός είναι αυτός. Βρίσκομαι αντιμέτωπη με τις ιδέες και αφήνομαι σε αυτές. Το πλεόν ενδιαφέρον είναι να αισθάνομαι.Είτε είμαι ηθοποιός είτε σκηνοθέτης είτε βοηθός σκηνοθέτη, χορευτής, ο,τιδήποτε. Είμαστε δημιουργήματα και το σημαντικό είναι να δημιουργούμε κι εμείς. Ερχόμαστε από διαφορετικούς κόσμους, διαφορετικά φύλα, διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικά χρώματα και πρέπει να βρούμε έναν τόπο να ζούμε όλοι μαζί (το τονίζει αυτό). Αυτός είναι ο λόγος που δημιούργησα το φιλμ: πρέπει να μάθουμε να ζούμε όλοι μαζί, μέσα από οποιοδήποτε ρόλο. Ό,τι πιο απελευθερωτικό είναι να ακούμε τον «άλλον».

Μιλώντας τόσο επίμονα για τη δημιουργία, αλλά και τον δημιουργό, ο νους μου πάει στον Κριστόφ Κισλόφσκι, την «Μπλε ταινία». Αυτά που λέτε ακούγονται σα να σας έχει επηρεάσει πολύ ο Πολωνός σκηνοθέτης, ο οποίος έχει ένα είδος εμμονής  με τη δημιουργία, αλλά και τον δημιουργό.

(εντυπωσιακή σιγή, κοντά ενός λεπτού). Δεν είχαμε την ίδια αντίληψη με τον Κισλόφσκι. Αυτός ήταν οπαδός του «αρκετά». Είχε υποφέρει πολύ και είχε καταλήξει σε αυτό. Εγώ είχα δυσκολίες στο να το καταλάβω. Μπορεί να δείχνει μια σοφία η στάση του, εγώ όμως θέλω «πολλά», «όλα». Όταν κάναμε γυρίσματα, αυτός ήθελε πάντα μόνον μια λήψη, για μένα αυτό ήταν «τίποτα». Μπορεί να κάναμε πέντε πρόβες, αλλά η λήψη ήταν μία. Σήμερα ίσως τον καταλαβαίνω περισσότερο. Τώρα που έγινα σκηνοθέτης. Θεωρούσε ότι η δημιουργία είναι υπόθεση μιας στιγμής, αυτό ήθελε να συλλάβει. Πάντως, διασκεδάζαμε την αντίθεσή μας, είχε πολύ χιούμορ και γελούσαμε πολύ.

Η Ζιλιέτ Μπινός στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 

Ένας αποχαιρετισμός

Καθώς ετοιμαζόμασταν να σηκωθούμε από τις καρέκλες μας για να αποχαιρετιστούμε, η Ζιλιέτ Μπινός μού εξομολογήθηκε την αγάπη της για τις βυζαντινές εκκλησίες της Θεσσαλονίκης και τις αγιογραφίες τους, τις οποίες σκόπευε να επισκεφθεί και να μελετήσει. «Α, είδατε… Να κάτι στο οποίο σας επηρέασε ο Κισλόφσκι», σχολίασα χαμογελώντας. «Α, μπα. Μη νομίσετε εγώ είμαι περισσότερο της εκκλησίας, από τον Κριστόφ», αντέτεινε. Συμπληρωματικά, μάλιστα, δήλωσε πως ακριβώς λόγω των εκκλησιών της αγαπάει ιδιαιτέρως τη Θεσσαλονίκη, γι’ αυτό και την επισκέφθηκε δεύτερη φορά. «Πάντα ευπρόσδεκτη», τη διαβεβαίωσα, κλείνοντας την κουβέντα μας.

Διαβάστε επίσης:

Νίκος Γιαννακόπουλος: «Ολα ξεκινούν από την ειλικρίνεια του έργου»

«Ενοχικός πατριωτισμός – Made in Greece»

«Disclosure Day»: Το μυστικό που θα αλλάξει τον κόσμο στη sci-fi επιστροφή του Steven Spielberg (photos/video)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.