Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν εξελίσσεται πια στη Μέση Ανατολή, δεν είναι μόνο πύραυλοι, βομβαρδισμοί και δηλώσεις. Είναι πιέσεις. Και αυτές οι πιέσεις έχουν σαφή κατεύθυνση: προς την Ευρώπη.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, με διαφορετικό ύφος αλλά κοινή στόχευση, ζητούν (από τους ευρωπαίους) κάτι παραπάνω από δηλώσεις στήριξης. Ζητούν συμμετοχή. Όχι απαραίτητα με στρατεύματα πρώτης γραμμής, αλλά με παρουσία, με μέσα, με ξεκάθαρη σαφήνεια. Το ερώτημα είναι απλό: ΗΠΑ και Ισραήλ χρειάζονται τους Ευρωπαίους για να ανταπεξέλθουν στον πόλεμο που  έχουν ξεκινήσει; Ή τους θέλουν  για να τον  νομιμοποιήσουν;

Στο καθαρά στρατιωτικό επίπεδο, οι ΗΠΑ δεν εξαρτώνται από την Ευρώπη. Διαθέτουν τη δυνατότητα να πλήξουν, να ελέγξουν, να επιτηρήσουν. Το ίδιο και το Ισραήλ στο δικό του επιχειρησιακό πεδίο.

Άρα γιατί οι πιέσεις; Διότι ο σύγχρονος πόλεμος δεν είναι μόνο πλήγματα. Είναι και, επιμελητεία, υποδομές ναυτικές περιπολίες, συνοδείες πλοίων, αεράμυνα… Και πάνω απ’ όλα είναι «κλίμα» διαχείρισης ευρύτερων (δυτικών)  πληθυσμών έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η ανοχή , αν  όχι η υποστήριξή τους, στο πολεμικό εγχείρημα που έχουν αναλάβει ΗΠΑ και Ισραήλ.

Εδώ ακριβώς είναι απαραίτητη η Ευρώπη. Όχι για να κερδίσει τη μάχη, αλλά για να τη στηρίξει. Όχι για να γίνει «συνετή» διαχείριση  του βάρους που συνεπάγεται ένας πόλεμος, ακόμα και νικηφόρος. Και το σημαντικότερο, όπως είπαμε: όσο περισσότεροι συμμετέχουν, τόσο λιγότερο «μονομερής» φαίνεται η επιχείρηση. Και αυτό, για την Ουάσιγκτον, έχει αξία.

Η πολιτική νομιμοποίηση του πολέμου

Μια αμερικανο-ισραηλινή επιχείρηση σαν αυτή εναντίον του Ιράν  χωρίς ευρωπαϊκή συμμετοχή είναι μια  «μονομερής επιλογή». Με ευρωπαϊκή συμμετοχή γίνεται «διεθνής απάντηση». Η διαφορά δεν είναι επικοινωνιακή. Είναι πολιτική.

Οι δηλώσεις Τραμπ για το Ορμούζ —ότι οι άλλοι πρέπει να κάνουν περισσότερα— δεν είναι μόνο παράπονο. Είναι μήνυμα: αν επωφελείστε από τη σταθερότητα, θα πληρώσετε για να τη διατηρήσετε.

Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ επιχειρεί να «ευρωπαϊκοποιήσει» την απειλή. Με την αποκάλυψη του πυραυλικού βεληνεκούς της Τεχεράνης (οι πύραυλοι που εκτόξευσε έφτασαν στα 4.000 χλμ στον Ινδικό στην αμερικανοβρετανική  βάση  Ντιέγκο Γκαρσία) που θεωρητικά αγγίζει ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, το μήνυμα είναι σαφές: αυτός ο πόλεμος εύκολα φτάνει και σε εσας.

Η Ευρώπη, προς το παρόν τουλάχιστον δεν «τσιμπάει» και εδώ ακριβώς βρίσκεται η τριβή: οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θέλουν κοινό μέτωπο, οι Ευρωπαίοι βλέπουν κοινό ρίσκο. Για την Ευρώπη, το δίλημμα δεν είναι ιδεολογικό. Έχει να κάνει με απολύτως πρακτικά ζητήματα:

Πρώτον, η ενέργεια: Η Ευρώπη δεν ελέγχει το Ορμούζ, αλλά εξαρτάται από αυτό. Κάθε ένταση μεταφράζεται σε τιμές. Και κάθε τιμή σε πολιτικό κόστος.

Δεύτερον, η ασφάλεια. Η ελευθερία της ναυσιπλοΐας δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι η λειτουργία της οικονομίας της.

Τρίτον, η στρατηγική αυτονομία.  Αν η Ευρώπη αρνηθεί να συμμετάσχει, ενισχύει το αμερικανικό επιχείρημα ότι θέλει προστασία χωρίς κόστος. Αν συμμετάσχει, κινδυνεύει να εμπλακεί σε έναν πόλεμο που δεν σχεδίασε.

Τέταρτον, το εσωτερικό πολιτικό ρίσκο. Κάθε εμπλοκή μεταφέρεται στο εσωτερικό: τιμές, κοινωνική πίεση, πολιτική φθορά.

Γι’ αυτό και βλέπουμε ήδη διαφοροποιήσεις. Άλλοι πιο κοντά, άλλοι πιο επιφυλακτικοί. Η ενιαία ευρωπαϊκή στάση παραμένει ζητούμενο.  Όσο για την Ελλάδα, η θέση της είναι αρκετά πιο δύσκολη από τους Εταίρους της στην ΕΕ.

Από τη μία, μπορεί να «πουλήσει» ότι  αναβαθμίζεται, συμμετέχει σε αποστολές, στέλνει Patriot, φρεγάτες και αεροσκάφη  για να προστατέψει τους στόχους που χτυπά ο εχθρός. Από την άλλη, όμως εκτίθεται γιατί βρίσκεται μπλεγμένη σε έναν πόλεμο χωρίς να μπορεί να ελέγξει καμιά της κίνηση.

Διαβάστε επίσης:

ΗΠΑ: Ο Τραμπ στέλνει πράκτορες της ICE στα αεροδρόμια για «ενίσχυση της ασφάλειας»

Έκρηξη ισοπέδωσε τρία κτίρια στη Ρώμη – Απεγκλωβίστηκαν 2 σοβαρά τραυματίες

Γαλλία: Κρίσιμος δεύτερος γύρος δημοτικών εκλογών – «Ντέρμπι» σε Παρίσι, Μασσαλία, Λυών, Τουλούζη

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.