Μισό αιώνα μετά το τελευταίο και πιο βίαιο στρατιωτικό πραξικόπημα της ιστορίας της χώρας , η αργεντίνικη δημοκρατία αντιμετωπίζει σήμερα ένα διαφορετικό είδος επίθεσης: την κυβέρνηση του ακροδεξιού – σιωνιστή, Χαβιέρ Μιλέι. Παρότι προέκυψε από τις κάλπες, φέρει ένα οικονομικό, κοινωνικό και ιδεολογικό σχέδιο που ευθυγραμμίζεται με εκείνο που εφάρμοσε η δικτατορία τη δεκαετία του ’70. Ωστόσο, αν και συχνά αγνοούνται από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης, οι εκφράσεις λαϊκής αντίστασης απέναντι σε αυτό το αντικοινωνικό σχέδιο είναι σχεδόν καθημερινές.

Το τελευταιο ιστορικό έγκλημα του Μιλει είναι να προσφέρει στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, τον αργεντινικο στρατό σε μια σχεδιαζόμενη χερσαία επίθεση του Ισραήλ – ΗΠΑ στο έδαφος του Ιράν.

Ακτινογραφία της παραγωγικής παράλυσης

Περισσότερες από 22.000 επιχειρήσεις, κυρίως μικρομεσαίες αλλά και αρκετές μεγάλες, έκλεισαν τα τελευταία δύο χρόνια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια 300.000 θέσεων εργασίας: 200.000 στον ιδιωτικό τομέα και οι υπόλοιπες στον δημόσιο.

Μια πιο προσεκτική ανάγνωση των επίσημων στατιστικών αποκαλύπτει ότι πάνω από 550.000 άνθρωποι απομακρύνθηκαν από θέσεις επίσημης εργασίας. Από αυτούς, σχεδόν 386.000 καταγράφονται ως «κοινωνικοί μονο-φορολογούμενοι» (δηλαδή αυτοαπασχολούμενοι εργαζόμενοι). Η κυβέρνηση επέβαλε νέους αποκλειστικούς κανονισμούς που οδήγησαν χιλιάδες και χιλιάδες από αυτούς να εγκαταλείψουν αυτό το καθεστώς, περνώντας έτσι στον ολοένα και πιο διευρυμένο και απορρυθμισμένο άτυπο τομέα της οικονομίας. Μέρος του αποκλεισμού του πληθυσμού στην «αγορά» εργασίας είναι ο αποκλεισμός με νομοθετικές πλευρές να εισέλθουν στην αγορά εργασίας τα άτομα με ειδικές ανάγκες, χαρακτηρίζοντας τα «παιδιά χωρίς την ευλογία του θεού» με νομική γλώσσα!

Ευρωπαϊκές τιμές, μισθοί πείνας

Από την ανάληψη της εξουσίας από τη νέα Ακροδεξιά κυβέρνηση, που εφαρμόζει την απόλυτη ελευθερία της αγοράς, χωρίς κανόνες (ένας υπέρ νεοφιλελευθερισμός της εποχής μας), τα τελευταία δύο χρόνια υπήρξαν ιδιαίτερα δύσκολα τόσο για τους μισθωτούς όσο και για τους αυτοαπασχολούμενους, και το μέλλον δεν διαγράφεται καλύτερο. Τον Φεβρουάριο, η κυβέρνηση κατάφερε να περάσει από το κοινοβούλιο τον νέο Εργατικό Νόμο, μια υπέρ- νεοφιλελεύθερη εργασιακή μεταρρύθμιση με ομοιότητες προς τη νομοθεσία που ίσχυε κατά την τελευταία δικτατορία (1976–1983). Η Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας (CGT) ανακοίνωσε ότι θα προσφύγει στη δικαιοσύνη κατά του νόμου αυτού.

Ο νόμος αυτός οδηγεί κυρίως σε σκόπιμη αποδιάρθρωση-αποδυνάμωση της συνδικαλιστικής οργάνωσης και βασικών δικαιωμάτων, όπως οι συλλογικές διαπραγματεύσεις ανά κλάδο και το δικαίωμα στην απεργία που ουσθαδυκα καταστέλλεται. Η νέα αυτή νομοθεσία, που ο Μιλέι παρουσιάζει ως «εκσυγχρονισμό της εργασίας», συνεπάγεται την απώλεια ιστορικών κατακτήσεων, όπως οι συμβάσεις εργασίας και η αναγνώριση των υπερωριών, καθώς και την αύξηση του χρόνου εργασίας, τις κατακερματισμένες άδειες κατά βούληση του εργοδότη και τη διευκόλυνση των απολύσεων.

Σε μακροοικονομικό επίπεδο, πρόκειται για μια τεράστια μεταφορά πόρων από τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους προς τον επιχειρηματικό τομέα. Με την εφαρμογή του νόμου, για παράδειγμα, οι εργοδότες (μεγάλοι, μεσαίοι και μικροί) θα συνεισφέρουν μηνιαίως σε ένα Ταμείο Εργασιακής Βοήθειας (FAL) για την επιδότηση απολύσεων, οι οποίες αναμένεται να αυξηθούν ραγδαία. Ειρωνικά, αυτό το ταμείο, που χρηματοδοτείται με το 3,5% της συνολικής ακαθάριστης μισθολογικής δαπάνης θα μπορεί να αφαιρείται από τις υποχρεωτικές εργοδοτικές εισφορές για συντάξεις και κοινωνική ασφάλιση.

Αυτή η τεράστια μεταφορά εθνικού εισοδήματος από τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους προς το κεφάλαιο συνιστά μια αδικαιολόγητη τιμωρία για τους συνταξιούχους, οι οποίοι ήδη πλήττονται από το πάγωμα των ήδη χαμηλών συντάξεών τους και τη μη αναστρέψιμη απώλεια της αγοραστικής τους δύναμης.

Καθημερινές λαϊκές αντιστάσεις

Όταν στις 24 του Μαρτη, 2026, τιμηθεί η 50η επέτειος του πολιτικο-στρατιωτικού φασιστικού πραξικοπήματος του Βιντέλα, σημαντικά τμήματα της αργεντίνικης κοινωνίας θα πραγματοποιήσουν εκατοντάδες δημόσιες εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα: σε πλατείες, σχολεία, πανεπιστήμια, χώρους μνήμης, ακόμη και έξω από φυλακές (όπως αυτή της Κορόντα στη Σάντα Φε). Μόνο στην επαρχία της Σάντα Φε, τον Μάρτιο πραγματοποιούνται περισσότερες από εκατό δράσεις σε 22 πόλεις και κωμοπόλεις.

Έτσι επαναλαμβάνεται μια ετήσια δυναμική ιδιαίτερης σημασίας από την επιστροφή στη κοινοβουλευτική « δυτική» δημοκρατία, που έχει πλέον ενταχθεί στην κοινωνική ατζέντα: μαζικές κινητοποιήσεις με κεντρικές συγκεντρώσεις αλλά και παράλληλες εκδηλώσεις σε όλη την εθνική επικράτεια. Φέτος, όπως και το 2024 και το 2025, οι διαμαρτυρίες αυτές ενσωματώνουν, πέρα από τους παραδοσιακούς άξονες υπεράσπισης της ιστορικής μνήμης, της αλήθειας και της δικαιοσύνης, και την καταγγελία των ακροδεξιών πολιτικών και της ευθείας επίθεσης της κυβέρνησης Μιλέι στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η αντιπαράθεση μεταξύ ευρέων κοινωνικών στρωμάτων και της σημερινής Ακροδεξιάς κυβέρνησης αποτελεί σταθερό στοιχείο τους τελευταίους 27 μήνες. Αυτό αποτυπώνεται όχι μόνο στις τέσσερις γενικές απεργίες που έχουν πραγματοποιηθεί αυτή την περίοδο, αλλά και στις εκατοντάδες συγκρούσεις -μικρές, μεσαίες ή μεγάλες- απέναντι στις αντικοινωνικές πολιτικές της αυταρχικής κυβέρνησης Μιλέι.

Παράλληλα, χιλιάδες μικρές τοπικές μικρές και μεγάλες, πρωτοβουλίες και πράξεις αντίστασης καθιστούν την Αργεντινή μια χώρα σε διαρκή αναβρασμό. Έχει τεράστια κινηματική παράδοση, πάντα ανατρεπτική, αντισυστημική και νικηφόρα. Αυτή η κοινωνική δυναμική έρχεται αντιμέτωπη με ένα ολοένα και πιο εξελιγμένο και εκτεταμένο μοντέλο καταστολής, την άλλη όψη της στρατηγικής της Ακροδεξιάς στην εξουσία. Σύμφωνα με έκθεση της Επιτροπής για τη Ιστορική Μνήμη, οργανισμού που αποτελεί μέρος του Εθνικού Συστήματος Πρόληψης των Βασανιστηρίων, κατά το δεύτερο έτος διακυβέρνησης Μιλέι η καταστολή των κοινωνικών διαμαρτυριών διπλασιάστηκε σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Αυξήθηκε επίσης ο αριθμός των συλληφθέντων και των τραυματιών.

Η θεωρία των «τρελών ηγετών» δεν μας ταιριάζει

Όταν το καπιταλιστικό σύστημα δομικά κινδυνεύει, οι ιμπεριαλισμός στην πολεμική του εκδοχή κάνει την εμφάνιση του, όχι τυχαία, αλλά με τον σχεδιασμό των ελίτ, των ολιγαρχών, τις άρχουσες τάξεις. Ο Τραμπισμός, εκφράζει την βαθύτερη αγωνία μιας μερίδας την αμερικανικής ελίτ που βλέπει την πολυδιάστατη παρακμή της, την χρηματοπιστωτική, την τεχνολογική, την ενεργειακή, την γεωπολιτική. Προσφεύγει στην ανάδειξη «ιδιόρρυθμων» ηγετών που συνδυάζουν, τις νέες τεχνολογίες, την μιντιακη αόρατη δικτατορία, τις μισθοφορικές υπηρεσίες ορισμένων δημοσιογράφων, «τηλεπερσονες» και την υποκουλτούρα της εποχής μας για την ανάδειξη εναλλακτικών δήθεν «αντισυστημικών» επιλογών που είναι γέννημα του συστήματος.

Τραμπ, Μιλέι, ο νεοεκλεγμένος Κατς στην Χιλή, Μελόνι, Όρμπαν και πολοί άλλοι, συντονίζονται, πολιτικά «πολιτισμικά» ακόμα και στην χρήση κοινών γλωσσικών φράσεων, ρατσιστικές πολιτικές διακοσμημένες για την προστασία του «ελεύθερου δυτικού τρόπου ζωής»… οι δικοί μας Μητσοτάκης και Δένδιας, δήθεν αντίπαλο υπηρετούν δογματικά την αμερικανο-νατοϊκή στρατηγική.

Η ιστορική μνήμη, η αντιφασιστική νικηφόρα πάλη των λαών, η αντιιμπεριαλιστική ατζέντα με νεανική συμμετοχή, ο αντιπολεμικός ενωτικός δρόμος για κοινή δράση ευρύτερων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, η φιλειρηνική διπλωματία των λαών συναποτελούν μια συνταγή νίκης.

Τα 50 χρόνια μιας αιματοβαμμένης δικτατορίας

Οι μάνες και γιαγιάδες της Πλατείας του Μάη στο Μπουένος Άιρες, σημάδεψαν την ζωή μας. Είναι και δικές μας μανάδες και γιαγιάδες.

Υπάρχουν αιώνια σημάδια από βόμβες και πολύ αίμα που σιγοβράζει κάτω από λευκά μαντήλια των γιαγιάδων μας,στην πλατεία κάθε Πέμπτη. Πλατεία που, παρόλο που οι πρωταγωνίστριες της, υπερασπιζόμενες το αίμα των παιδιών τους, δεν έχουν selfies με τα πρόσωπά τους, θα μας δείχνουν πάντα τον κύκλο και τον δρόμο του πόνου και του αγώνα. Παρόντες και παρούσες οι 30,000 τώρα και για πάντα!

Κάθε παρελθόν έχει το πορτρέτο του.

Το σπίτι με την αυλή,

τα λασπωμένα γήπεδα,

που παλεύαμε μεταξύ μας για την καλύτερη ντρίμπλα,

Οι κερκίδες με το πορτρέτο του Che,

οι παππούδες στην γειτονιά μας,

που πολέμησαν στον ισπανικό εμφύλιο,

και μας έλεγαν ιστορίες ηρωισμού,

Ετσι μεγαλώσαμε, έτσι πορευόμαστε, οχι τέλειοι, ούτε υπερόπτες αλλά πάντα πορευόμενοι με τις αξίες της εποχής μας.

* Ο Κώστας Ήσυχος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κιλμες της Αργεντινης – Πρώην αναπλ. υπουργός εθνικής άμυνας της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – Σήμερα μέλος της Π.Γ. της Λαϊκής Ενότητας – Ανυπότακτη Αριστερά

Διαβάστε επίσης:

Η Ιταλία έκοψε την τιμή, η Ελλάδα κόβει κουπόνια

Η αθόρυβη σήψη του συστήματος Μητσοτάκη

Η ακρίβεια ανακυκλώνεται με ευθύνη της κυβέρνησης

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.