Ρομαντισμός, άγνοια κινδύνου ή επιστροφή στις ρίζες μας; Κάπως έτσι θα περιγράφαμε κάποιον που τολμάει να κάνει το βήμα για να φύγει από την πόλη και να αναζητήσει την τύχη του στην ελληνική επαρχία. Το τελευταίο διάστημα ακούμε συχνά για ιστορίες ανθρώπων που δεν φοβήθηκαν και αναζήτησαν μια νέα αρχή στην ύπαιθρο. Μία ύπαιθρος που ερημώνει αργά, βασανιστικά, χωρίς επιστροφή.

Οι κυβερνητικές εξαγγελίες που ακούμε κατά διαστήματα για ενίσχυση της επαρχίας είναι σταγόνα στον ωκεανό, μια και τα όποια μέτρα είναι αποσπασματικά και χωρίς μακροπρόθεσμο σχέδιο.

Η ελληνική περιφέρεια γίνεται δυστυχώς κάθε χρόνο και φτωχότερη. Δεν το λέμε εμείς, αλλά η ΕΛΣΤΑΤ. Οι περιφερειακές ανισότητες στην Ελλάδα του 2026 διευρύνονται και η απόσταση ανάμεσα στα εισοδήματα που παράγονται στην Αθήνα, σε σχέση με την ελληνική επαρχία, μεγαλώνει. Είναι προφανές ότι τα περιφερειακά προγράμματα (μέσω του ΕΣΠΑ) δεν έχουν φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Την ίδια στιγμή δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι από τη δεκαετία του 1960 έως και τη δεκαετία του 1990 το κράτος οδήγησε χιλιάδες ανθρώπους στις μεγαλουπόλεις. Με κλείσιμο εργοστασίων, απαξίωση της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής, με εγκατάλειψη της τοπικής βιοτεχνίας, της εκπαίδευσης και της υγείας.

Συρρίκνωση πληθυσμού

Η εγκατάλειψη της υπαίθρου, ιδιαίτερα σε ορεινές περιοχές (Γρεβενά, Ευρυτανία), χαρακτηρίζεται από ερημοποίηση χωριών, έλλειψη υποδομών και στροφή του πληθυσμού προς τα μεγάλα αστικά κέντρα. Ολόκληρες περιοχές της χώρας μέσα σε μια εικοσαετία είδαν τον πληθυσμό τους να συρρικνώνεται ακόμη και πάνω από 20%, ενώ παράλληλα υπάρχει κόσμος που από τη μία σκέφτεται σοβαρά το ενδεχόμενο να μετακομίσει στην επαρχία, αλλά από την άλλη ψάχνει τα κίνητρα που ακόμη και σήμερα αγνοούνται.

Η Βασιλική Κοϊμτζίδου, σπάζοντας τα στερεότυπα, επέλεξε να ζήσει σε ένα ορεινό χωριό των Αγράφων και προσπαθεί να δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε να τολμήσουν να κατοικήσουν και άλλοι νέοι στο συγκεκριμένο μέρος.

«Κανείς δεν πίστευε ότι θα μείνω εδώ»

Η ιστορία της Βασιλικής δεν είναι σίγουρα συνηθισμένη. Μεγαλωμένη μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, ήξερε από μικρή τι ήθελε να κάνει στη ζωή της. Όπως και ένιωθε από μικρή ηλικία ότι το σπίτι της βρίσκεται δίπλα στη φύση. Ή μάλλον, για την ακρίβεια, μέσα στη φύση. Μιλώντας στο «Ποντίκι» για τα παιδικά της χρόνια, ανέφερε πως γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γερμανία, ενώ στα 11 γύρισε στην Ελλάδα. Όπως λέει και η ίδια, «στην Ελλάδα δέχθηκα bullying. Είχα μάθει αλλιώς. Τα παιδιά στο σχολείο με κορόιδευαν. Δεν είχα παρέες. Στη Γερμανία δεν ήταν έτσι».

Όσον αφορά την επαφή της με τη φύση, τόνισε ότι από μικρή ένιωθε μια οικειότητα μέσα σε αυτήν. «Με τα ζώα ένιωθα να έχω επαφή. Η φύση μού είναι έμφυτη, από τότε που πήγαινα Γυμνάσιο και Λύκειο στην Ξάνθη. Ούτε ως φοιτήτρια δεν μπορούσα να ζήσω στις μεγάλες πόλεις. Πήγα Σέρρες, μετά πάλι Ξάνθη και το 2016 πήρα ένα κτήμα κοντά στον Νέστο. Το 2019 έκανα το σπίτι μου στον Νέστο, είχα τα πάντα εκεί. Μετά πήγα στα Άγραφα και μέσα σε έναν μήνα εγκαταστάθηκα. Χωρίς σήμα, χωρίς νερό, χωρίς τίποτα. Κανείς δεν πίστευε ότι θα μείνω εδώ» αποκάλυψε.

«Στο χωριό είμαστε τέσσερις κάτοικοι»

Αναφερόμενη στις δυσκολίες που αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει, σημείωσε πως το 2020, όταν πήγε για πρώτη φορά στο χωριό Πετρίλο, ήταν 16 άνθρωποι. «Φέτος είμαστε οκτώ. Εγώ πλέον μετακόμισα στο διπλανό χωριό, στο Παλαιοχώρι, όπου έχω τρεις γείτονες. Οι ελλείψεις είναι πολλές, αλλά ξέρεις πού έρχεσαι. Για παράδειγμα, όταν πέφτει το ρεύμα, έχω γεννήτρια. Ή θα πάρω καύσιμα για πολύ καιρό, γιατί δεν ξέρω πότε θα κατέβω στην πόλη ή πόσο καιρό θα είσαι αποκλεισμένος λόγω του καιρού. Η προσβασιμότητα είναι κάτι πολύ βασικό εδώ» συμπλήρωσε.

Πάντως, μιλώντας για τα έξι χρόνια που πέρασαν από τη στιγμή που πήρε την απόφαση να μετακομίσει μόνιμα σε ένα ορεινό χωριό με ελάχιστους κατοίκους, ανέφερε πως νιώθει απολύτως ικανοποιημένη από την επιλογή της. Η Βασιλική υπογράμμισε ότι «κάποιους τους φοβίζει η απομόνωση. Εμένα πάλι μου αρέσει αυτή η ζωή, με γεμίζει. Το μέρος έχει τρομερή φύση. Όσο μπορεί βοηθάει και ο δήμος, ιδιαίτερα από το 2022 και μετά, οπότε έφτιαξαν και τους δρόμους. Έχουμε και ένα τελευταίο ΚΕΠ, ενώ ο γιατρός ανεβαίνει μία φορά την εβδομάδα. Αν έχεις μικρό παιδί, είναι δύσκολο. Θέλει καλή μελέτη και προετοιμασία. Σίγουρα είναι ένα ρίσκο, όμως πρέπει να υπάρχει ένα εναλλακτικό πλάνο και καλός προγραμματισμός».

«Πλέον έχουμε τα εργαλεία να μάθουμε τι και πώς. Αυτό που γίνεται στη Φουρνά Ευρυτανίας είναι παράδειγμα προς μίμηση. Το 2020 ήξερα άλλα 2-3 άτομα που έκαναν κάτι αντίστοιχο. Τώρα βλέπεις ότι όλο αυτό έχει μεγαλώσει. Υπάρχει περισσότερη ενημέρωση και υποστήριξη. Εμείς θέλουμε να έρθουν κι άλλοι νέοι άνθρωποι. Οι περισσότεροι που έχουν έρθει εδώ, έχουν μείνει» είπε κλείνοντας, δείχνοντας τον δρόμο και σε άλλους που θέλουν κάνουν το βήμα, αλλά το σκέφτονται.

Διαβάστε επίσης:

ΚΚΕ: Καταγγέλλει Μητσοτάκη ως «συνεργό» στον πόλεμο – Ζητά κατάλληλη αίθουσα για τη δίκη των Τεμπών

Ποια πλήγματα στη Μέση Ανατολή αυξάνουν την πιθανότητα στρατιωτικής κλιμάκωσης

Αποφασισμένος ο Ανδρουλάκης να βγει από το συνέδριο με το ΠΑΣΟΚ ετοιμοπόλεμο

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.