Η Βενετία συνυπήρχε με τη θάλασσα καθ’ όλη τη διάρκεια της 1.500χρονης ιστορίας της, ίσως καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη πόλη στη γη. Ωστόσο, τον τελευταίο αιώνα πλημμυρίζει ολοένα και πιο συχνά, καθώς η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει και η ίδια η πόλη βυθίζεται κάτω από το βάρος της.

Πρόσφατα το theconversation.com, δημοσίευσε μια ακαδημαϊκή ανάλυση των διαφόρων επιλογών που έχει η Βενετία για να διασφαλίσει τη μακροπρόθεσμη επιβίωσή της.

Η μελέτησυγκρίνει μια σειρά από πιθανές στρατηγικές έναντι διαφορετικών βαθμών ανόδου της στάθμης της θάλασσας. Αυτές περιλαμβάνουν τη διατήρηση του τρέχοντος συστήματος κινητών φραγμάτων, την κατασκευή δακτυλιοειδών αναχωμάτων για να χωρίσουν την πόλη από τη λιμνοθάλασσα στην οποία βρίσκεται, την περίφραξη ολόκληρης της λιμνοθάλασσας με ένα πολύ μεγαλύτερο αμυντικό σύστημα ή – στην πιο ακραία περίπτωση – τη μετεγκατάσταση μεγάλου μέρους της πόλης και του πληθυσμού της στην ενδοχώρα.

Κάθε επιλογή αποκτά σημασία σε διαφορετικά σημεία καθώς ανεβαίνει η στάθμη της θάλασσας. Τα αντιπλημμυρικά έργα της πόλης έχουν ήδη αναβαθμιστεί σημαντικά, με κόστος 6 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό περιλαμβάνει μια σειρά από τεράστιες χαλύβδινες πύλες που είναι προσαρτημένες στον πυθμένα της θάλασσας, γνωστές ως φράγματα του Μωυσή. Όταν ανυψώνονται, αυτά τα φράγματα ουσιαστικά απομονώνουν τη λιμνοθάλασσα της Βενετίας από την ευρύτερη Μεσόγειο Θάλασσα.

Τα φράγματα αυτά καθιστούν προς το παρόν τον κίνδυνο πλημμύρας διαχειρίσιμο, αλλά η συχνότητα χρήσης τους αυξάνεται. Κατά τα πρώτα πέντε χρόνια χρήσης (μεταξύ 2020 και 2025) το σύστημα έκλεισε για 108 πλημμύρες, ενώ κατά τους πρώτους δύο μήνες του 2026 ενεργοποιήθηκε 30 φορές. Και καθώς η στάθμη της θάλασσας συνεχίζει να ανεβαίνει, θα πρέπει να κλείνει όλο και πιο συχνά – πιθανώς για εβδομάδες κάθε χρόνο.

Αυτό δημιουργεί μια σειρά από προβλήματα. Τα συχνά κλεισίματα θα διατάρασσαν τη ναυτιλία και τον τουρισμό, θα άλλαζαν την οικολογία της λιμνοθάλασσας και θα απαιτούσαν σημαντικά νέα συστήματα για την επεξεργασία λυμάτων και τεράστιες αντλίες για τη διατήρηση των επιπέδων νερού της λιμνοθάλασσας. Ένα σύστημα σχεδιασμένο για περιστασιακή προστασία κινδυνεύει να γίνει ένα ημιμόνιμο φράγμα – κάτι που δεν είχε ποτέ σκοπό να γίνει.

Με πρόσθετα μέτρα, όπως η ανύψωση της πόλης με την έγχυση θαλασσινού νερού στα βράχια βαθιά στο υπέδαφος, αντιστρέφοντας την καθίζηση σε κάποιο βαθμό, αυτά τα εμπόδια θα μπορούσαν να παραμείνουν αποτελεσματικά για κάποιο χρονικό διάστημα – ίσως ακόμη και μετά από ένα μέτρο ανύψωσης της στάθμης της θάλασσας.

Αλλά ακόμη και υπό σχετικά χαμηλά επίπεδα θέρμανσης, η θάλασσα προβλέπεται να συνεχίσει να ανεβαίνει για αιώνες, ξεπερνώντας τελικά τα όρια που μπορούν να αντέξουν τα εμπόδια.

Σε αυτό το σημείο, μπορεί να χρειαστούν πιο ριζοσπαστικά μέτρα. Η κατασκευή ενός δακτυλίου από αναχώματα γύρω από την πόλη θα διαχωρίσει φυσικά τη Βενετία από τη λιμνοθάλασσα, αλλά μπορεί να είναι απαραίτητη μέχρι το τέλος αυτού του αιώνα.

Μια πλήρως κλειστή λιμνοθάλασσα – προστατευμένη από ένα πολύ μεγαλύτερο «υπερ-ανάχωμα» και υποστηριζόμενη από συνεχή άντληση – θα μπορούσε να προστατεύσει την πόλη από άνοδο της στάθμης της θάλασσας έως και 10 μέτρα, αλλά με σοβαρό κόστος για τη ζωντανή λιμνοθάλασσα.

Η μόνη άλλη επιλογή είναι η μεταφορά της πόλης σε ασφαλέστερο έδαφος. Αυτό μπορεί να είναι απαραίτητο πέρα ​​από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας περίπου 5 μέτρων, η οποία προβλέπεται να συμβεί μετά το 2300.

Δύσκολες επιλογές μπροστά

Το οικονομικό κόστος αυτών των επιλογών είναι σημαντικό.

Τα αναχώματα θα μπορούσαν να κοστίσουν μεταξύ 500 εκατομμυρίων και 4,5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Το κλείσιμο της λιμνοθάλασσας με ένα υπερ-ανάχωμα θα μπορούσε αρχικά να κοστίσει περισσότερα από 30 δισεκατομμύρια ευρώ και η μετεγκατάσταση της πόλης θα μπορούσε να κοστίσει έως και 100 δισεκατομμύρια ευρώ.

Αλλά το κόστος δεν είναι το μόνο ζήτημα. Πώς μπορεί κανείς να θέσει τιμή στην πολιτιστική αξία της Βενετίας; Ειδικά επειδή κανένα από αυτά τα μέτρα δεν θα είναι σε θέση να διατηρήσει τη Βενετία που βλέπουμε σήμερα μακροπρόθεσμα. Η προσαρμογή μπορεί να διαχειριστεί την αλλαγή μέχρι ένα ορισμένο σημείο – πέρα ​​από αυτό, δεν διατηρείται πλέον το παρόν. Αντίθετα, σχεδιάζεται ένα θεμελιωδώς διαφορετικό μέλλον.

Η ανάλυση δείχνει ότι δεν υπάρχει βέλτιστη στρατηγική προσαρμογής. Οποιαδήποτε προσέγγιση περιλαμβάνει συμβιβασμούς μεταξύ της ευημερίας και της ασφάλειας των κατοίκων της Βενετίας, της οικονομικής ανάπτυξης, του μέλλοντος των οικοσυστημάτων της λιμνοθάλασσας, της διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς και των παραδόσεων και του πολιτισμού της περιοχής. Επιπλέον, πολλά από αυτά τα μέτρα μπορεί να χρειαστούν δεκαετίες για να εφαρμοστούν πλήρως, επομένως ο έγκαιρος σχεδιασμός είναι απαραίτητος.

Τουλάχιστον η Βενετία σκέφτεται αυτά τα πράγματα μακροπρόθεσμα. Οι περισσότερες ευάλωτες παράκτιες περιοχές δεν το κάνουν. Στην πραγματικότητα, πολλά εξακολουθούν να προσελκύουν επιχειρήσεις και ανθρώπους, ακόμη και καθώς η άνοδος της στάθμης της θάλασσας σταδιακά περιορίζει το εύρος των βιώσιμων μακροπρόθεσμων επιλογών.

Με τη μακρά και μοναδική ιστορία της, η Βενετία αντιμετωπίζει ιδιαίτερες προκλήσεις, αλλά όλες οι παράκτιες περιοχές χαμηλού υψομέτρου θα πρέπει να αναγνωρίσουν τον κίνδυνο της μακροπρόθεσμης ανόδου της στάθμης της θάλασσας και να αρχίσουν να προετοιμάζονται τώρα.

Διαβάστε επίσης:

Δημοσκόπηση Reuters/Ipsos: Οργή στις ΗΠΑ για τον Τραμπ λόγω ακρίβειας στα καύσιμα – Πολιτικό κόστος ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών

Μέση Ανατολή: Νέα ένταση στο Ορμούζ – Ο Τραμπ επιμένει να απειλεί, το Ιράν βάζει νάρκες στα νερά, νέο sos για το πετρέλαιο

Τουρκία: Σοβαρά επεισόδια ανθρακωρύχων και αστυνομίας στην Άγκυρα – Δακρυγόνα, οδοφράγματα και τραυματίες (videos)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.