Με τη «Δεσποινίδα Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, ένα από τα πιο ασυμβίβαστα και καθοριστικά έργα της νεότερης ευρωπαϊκής δραματουργίας, που έφερε στο προσκήνιο με σπάνια οξύτητα τη σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία, την κοινωνική ιεραρχία και τη βία της εξουσίας, αναμετρώνται από τις 11 Μαΐου στο Θέατρο Χώρος η Έλενα Μαυρίδου και ο Γιάννης Τσορτέκης.

Τη σκηνοθεσία υπογράφει επίσης ο Γιάννης Τσορτέκης και, με αυτή την αφορμή, μίλησε στο topontiki.gr.

Είπε ότι θέλησε να στρέψει το βλέμμα μας στη δραματική αγριότητα και τη δηλητηριώδη διαύγεια του κειμένου και την ακαριαία μετατόπιση των ορίων ανάμεσα στα πρόσωπα. Εκεί όπου η οικειότητα γίνεται ρήγμα, η εγγύτητα δοκιμασία και η ανθρώπινη παρουσία μια διαρκής άσκηση ισορροπίας πάνω από το κενό. Η «Δεσποινίς Τζούλια», που ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ έγραψε το 1888, καταλαμβάνει εξέχουσα θέση στην ιστορία του ευρωπαϊκού θεάτρου, επειδή παραμένει ανοιχτό, ανθεκτικό και βαθιά ανήσυχο. Στον πυρήνα του έργου, ο Στρίντμπεργκ τοποθετεί μια αμείλικτη σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία, την κοινωνική θέση, το φύλο και τη βούληση για επικράτηση.

Σχετικά με την υπόθεση του έργου, εδώ: Η Τζούλια, κόρη αριστοκρατικής οικογένειας, έλκεται επικίνδυνα από τον Ζαν, υπηρέτη του σπιτιού. Ανάμεσά τους, η Κριστίν παρακολουθεί, αφουγκράζεται και μετρά τις συνέπειες. Αυτό που αρχίζει ως παιχνίδι έλξης εξελίσσεται σε αμείλικτη αναμέτρηση δύναμης, φύλου και τάξης. Κανείς δεν βγαίνει αλώβητος. Στη νέα αυτή σκηνική εκδοχή, η μουσική παίζει ασταμάτητα, σαν παλμός που σπρώχνει τα πρόσωπα προς το όριό τους. Η ιστορία «ξεδιπλώνεται σαν πληγή», η εξουσία μετακινείται από την κοινωνική θέση στην ψυχολογική επικράτηση, και το ερώτημα γίνεται ασφυκτικό: πόσο ελεύθερος είναι τελικά ο άνθρωπος να αποδράσει από τον ρόλο που του έχει απονεμηθεί;

Εξήγησε επίσης ο ηθοποιός και σκηνοθέτης της παράστασης ότι, ακόμα και σήμερα, ο άνθρωπος θα πρέπει να αναρωτιέται πώς έφτασε στο σήμερα σε σχέση με το πώς ξεκίνησε τη ζωή του. Σχετικά με την αντίδραση των ανθρώπων ή όχι, πάντα σε σχέση με αυτό που βιώνουμε παγκοσμίως, είπε: «Σήμερα είμαστε όλοι ουσιαστικοί παρατηρητές των πραγμάτων, όμως δεν αντιδρούμε. Στην κατάλληλη στιγμή θα αντιδράσουμε με δραματικό τρόπο». Πάντα συγκρίνοντας την υπόθεση του έργου με το σήμερα, παρατήρησε ότι όλοι πρέπει να κάνουμε ένα βήμα μπροστά, γιατί πολλά βήματα από πολλούς συνολικά μπορεί να φέρουν δραματικές αλλαγές στη ζωή μας.

Σχολιάζοντας όλη αυτή την πολεμική, δραματική επικαιρότητα που ζούμε, είπε ότι ο πόλεμος σήμερα είναι προϊόν για τα ΜΜΕ και ότι οι ηγεσίες των κρατών του κόσμου είναι ξεδιάντροπες.

Ακόμα, υπογράμμισε ότι ζούμε το πιο σκληρό πρόσωπο ενός αχαλίνωτου καπιταλισμού που δεν σταματά με τίποτα μπροστά στο κέρδος και, κλείνοντας, προέβλεψε ότι ο καπιταλισμός θα πέσει μέσα στον γκρεμό που δημιούργησε.

Βέβαια, δεν παρέλειψε να αναφέρει τα προσεχή θεατρικά, αλλά και τηλεοπτικά του σχέδια.

Διαβάστε επίσης:

Podcast – Τάσος Πυργιέρης: «Είναι κούραση να βλέπω τα ίδια κάθε καλοκαίρι, βαρέθηκα “Αριστοφάνη” και “Μήδεια”»

Podcast – Όλια Λαζαρίδου: «Οι τόσες πολλές παραστάσεις στην Αθήνα είναι σκέτη ζαλάδα»

Podcast – Στέφανος Κυριακίδης: «Σε μια ρήξη πατέρα και γιου, πάντα φταίει ο πατέρας»

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.