Τίτλος ταινίας: «Κος Κανένας εναντίον Πούτιν»

Σύνοψη: Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ, στο οποίο ο δημιουργός του Πάσα Ταλατίκιν κινηματογραφεί τους μηχανισμούς προπαγάνδας, όπως αναπτύχθηκαν στα σχολεία του Καραμπάχ, μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία

Σκηνοθεσία: Πάσα Ταλάνκιν

Στο ξεκίνημα της ταινίας «Κος Κανένας εναντίον Πούτιν» προετοιμαζόμαστε για τη φυγάδευση ενός ατόμου, του οποίου τα στοιχεία δεν γνωρίζουμε, ωστόσο μοιάζει να κρατάει ένα κρίσιμο υλικό στα χέρια του. Η συνέχεια μας αποκαλύπτει έναν νεαρό σκηνοθέτη, ο οποίος με μια χειροκίνητη ψηφιακή κάμερα καταγράφει σκηνές του σχολείου, όπου υπηρετεί. Η πόλη είναι το γνωστό Καραμπάχ και ο Πάσα Ταλάνκιν -αυτό είναι το όνομα του σκηνοθέτη- αφηγείται, σε πρώτο πρόσωπο, το πώς αποφάσισε να μπει στην περιπέτεια της κινηματογράφησης, μετά την εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία. Ο λόγος είναι η ανάπτυξη φιλορωσικών προπαγανδιστικών μηχανισμών στην εκπαίδευση και η παράκαμψη των στοιχειωδών «κανόνων ειρήνης». Τα παιδιά εμποτίζονται με το πνεύμα του πολέμου, μαθαίνουν να διαβάζουν ως απελευθερωτική την εισβολή και τα αγόρια να προετοιμάζονται για τη στράτευσή τους, στο όνομα της πατρίδας. Ο Ταλάνκιν, δήθεν για λόγους εκπαιδευτικούς, καταγράφει όλο το κλίμα που αναπτύσσεται. Ο ερασιτεχνισμός της κινηματογράφησης θα μπορούσε να συγχωρεθεί, αφού η κάμερα οφείλει να προσποιείται, σε μεγάλο βαθμό, ότι κινείται στο πλαίσιο της «νομιμότητας», χωρίς να προδίδει τις προθέσεις της. Με ειδική άδεια κυκλοφορεί στους διαδρόμους και στις αίθουσες, για λογαριασμό του σχολείου. Εκεί συλλέγει το υλικό του, το οποίο ολοένα και περισσότερο αποκαλύπτει τον προπαγανδιστικό προσανατολισμό των δρώμενων.

Όλη η κινηματογραφική κατασκευή αποτελεί από τη μία έναν θρίαμβο του «σινεμά εν τω γεννάσθαι», είδος ιδιαιτέρως ευπρόσδεκτο στον χώρο του ντοκιμαντέρ. Τα τελευταία χρόνια οι «ταινίες τεκμηρίωσης» επιλέγουν συνεχώς τον δρόμο της δραματοποιημένης ανάπτυξης των θεμάτων τους, προτιμούν να φτιασιδώνουν τις εικόνες τους, σκηνοθετώντας κρίσιμες στιγμές. Έτσι, όμως, το ντοκιμαντέρ χάνει την πειστικότητά του, φθάνει να μεριμνά περισσότερο για την εμφάνισή του, παρά για την ακρίβειά του. Ο Πάσα Ταλάνκιν ακολουθεί την παραδοσιακή οδό. Συλλαμβάνει τις σκηνές την ώρα που εξελίσσονται, αφήνει την εικόνα στη διάθεση του γεγονότος. Η κλασική αδυναμία μιας τέτοιας επιλογής είναι η σύνδεση αυτών των εικόνων, το μοντάζ. Εκεί η παρέμβαση του σκηνοθέτη είναι αναγκαία κι όλα κρίνονται από την αρχή.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Ταλάνκιν λαμβάνει εξ αρχής θέση, προβάλλοντας ό,τι εκθέτει τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς, αλλά στιγμές-στιγμές ο ίδιος ο ντοκιμαντερίστας δρα με τον ίδιο τρόπο. Για παράδειγμα, στις άτεχνες σκηνές του επίσημου, κρατικού προπαγανδιστή και τη βράβευσή του «ως του πλέον αγαπητού δασκάλου». Μολαταύτα, το υλικό, το οποίο συλλέγει, έχει έντονο πραγματολογικό ενδιαφέρον, μας συστήνει κάποιες ενέργειες που παραπέμπουν στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης. Κυρίως, ως προς τον τρόπο οργάνωσης των εορτών. Παρελάσεις, ύμνοι, σημαίες, τραγούδια εξύψωσης του στρατιωτικού ηθικού. Έστω κι αν λόγω των συνθηκών η προχειρότητα συγχωρείται, όπως είπαμε, η μίμηση του Αμερικανού Μάικλ Μουρ («είμαι πανταχού παρών με την κάμερα και κάνω πλάκα με τα όσα συμβαίνουν») φαντάζει εξίσου αφελής και πρόχειρη. Ο Μουρ είναι ο ιδρυτής μιας σχολής, φαινομενικά αθώας, με κρυμμένο και έντονο το στοιχείο της κριτικής τοποθέτησης απέναντι στα γεγονότα. Όταν όμως δεν είσαι ο Μαικλ Μουρ, η αισθητική της κινηματογράφησης μπορεί να μοιάζει με ό,τι κοροϊδεύεις.

Αξιολόγηση: **

Διαβάστε επίσης:

«The Odyssey»: Η «τεράστια ευθύνη» του Christopher Nolan για το νέο του κινηματογραφικό έπος (photos/video)

«Disclosure Day»: Μεγάλη σε διάρκεια η sci-fi επιστροφή του Steven Spielberg (photos/videos)

Ταινίες Πρώτης Προβολής: Τρόμος, δράμα και «Ο Διάβολος Φοράει Prada 2» (Videos)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.