Τα οργανωτικά τελείωσαν. Τα συνέδρια έγιναν, οι ισορροπίες διαμορφώθηκαν και οι γνώριμες εικόνες επαναλήφθηκαν. Μέσα στο ΠΑΣΟΚ μπορεί να υπάρχει ικανοποίηση – ίσως και η αίσθηση ότι «η δουλειά έγινε». Όμως αυτή είναι μόνο η μία πλευρά της πραγματικότητας. Και δεν αρκεί.

Γιατί πρέπει να ειπωθεί καθαρά: άλλο ο κομματικός σωλήνας και άλλο η κοινωνία. Δεν πρόκειται για δύο εκδοχές της ίδιας πολιτικής, αλλά για δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Μέσα στον κομματικό σωλήνα όλα είναι ελεγχόμενα. Υπάρχουν μηχανισμοί, ισορροπίες, πρόσωπα που αναπαράγονται, λόγος που απευθύνεται στους «δικούς μας» και σπάνια δοκιμάζεται. Εκεί η πολιτική λειτουργεί ως άσκηση αυτοεπιβεβαίωσης. Οι εντυπώσεις δημιουργούνται εύκολα και η αίσθηση επιτυχίας καλλιεργείται χωρίς πραγματική δοκιμασία.

Όμως η πολιτική δεν είναι αυτοοργάνωση για τον εαυτό της. Δεν είναι μια εσωτερική διαδικασία που εξαντλείται σε συνέδρια και χειροκροτήματα. Αν δεν απευθύνεται στην κοινωνία, αν δεν δοκιμάζεται εκεί, τότε είναι κενή.

Και έξω από τον κομματικό σωλήνα υπάρχει η πραγματικότητα. Υπάρχουν πολίτες που δεν ενδιαφέρονται για εσωκομματικές ισορροπίες, που δεν πείθονται από συνθήματα, που δεν χαρίζουν εμπιστοσύνη. Υπάρχει μια κοινωνία που πιέζεται καθημερινά και ζητά συγκεκριμένες απαντήσεις για την ακρίβεια, την εργασία, την υγεία, την παιδεία.

Εκεί δεν υπάρχουν φίλτρα. Δεν υπάρχουν έτοιμα χειροκροτήματα. Εκεί ο λόγος κρίνεται σκληρά — και πολλές φορές απορρίπτεται.

Το κρίσιμο, λοιπόν, δεν είναι τι πέτυχε το ΠΑΣΟΚ εσωκομματικά. Είναι αν μπορεί να σταθεί απέναντι στην κοινωνία. Αν μπορεί να βγει από τον κομματικό σωλήνα και να μιλήσει με καθαρότητα, ειλικρίνεια και ουσία.

Αν, λοιπόν, θεωρούν ότι τα έκαναν σωστά, υπάρχει ένας μόνο δρόμος: να βγουν στην κοινωνία. Όχι με όρους φιέστας, αλλά με όρους πραγματικής δοκιμασίας. Να αφήσουν τον προστατευμένο χώρο και να εκτεθούν στην κρίση των πολιτών.

Γιατί μέσα στον κομματικό σωλήνα μπορείς να φαίνεσαι ισχυρός. Μπορείς να ελέγχεις το περιβάλλον και να αποφεύγεις τις δύσκολες ερωτήσεις. Στην κοινωνία όμως δεν υπάρχει σκηνοθεσία. Εκεί αποδεικνύεται αν έχεις περιεχόμενο ή αν απλώς αναπαράγεις λόγο χωρίς αντίκρισμα.

Η διαφορά είναι ξεκάθαρη:

– ο κομματικός μηχανισμός αναπαράγει τον εαυτό του,
– ενώ η κοινωνία απαιτεί λύσεις και αποτελέσματα.

Και αυτή είναι η πραγματική δοκιμασία. Όχι τα χειροκροτήματα, αλλά η εμπιστοσύνη. Όχι οι εσωτερικές επιτυχίες, αλλά η απήχηση έξω.

Η κοινωνία δεν είναι προέκταση του κόμματος. Είναι ο τελικός κριτής.

Και όποιος δεν στραφεί προς αυτήν, θα μείνει εγκλωβισμένος στον μικρόκοσμό του – όσο «επιτυχημένος» κι αν φαίνεται μέσα σε αυτόν.

* Ο Χρήστος Τρυφιάτης είναι πρώην πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά  

Διαβάστε επίσης:

Η πολιτική ως αξία και πεδίο υπεράσπισης του εθνικού συμφέροντος ή μέσο μικροκομματικών επιδιώξεων και ιδιοποίησης της εξουσίας;

Κερδίζει μόνο αυτός που μιλάει για τα προβλήματα των πολιτών

Η Λιμπερασιόν, η Ιταλίδα Αντρέα Μαρκολόγκο και ο Καζαντζίδης

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.