Τώρα, με αφορμή τον έναν χρόνο από τον θάνατο του Νίκου Παλαιοκώστα, αδελφό του περιβόητου Βασίλη Παλαιοκώστα, είναι καιρός να εκτιμήσουμε αφενός την αδελφική αλληλεγγύη και αφετέρου τα ρεκόρ που πέτυχε ο δεύτερος στα άλλα αθλήματα…

Ας ξεκινήσουμε όμως από τον δεύτερο, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα του Αρμάντ Ντουπλάντις, Σουηδού επικοντιστή, που πέτυχε το ιστορικό και ενδεχομένως ακατάρριπτο ρεκόρ των 6,31 μέτρων στο άλμα επί κοντώ. Όμως ο δικός μας Βασίλης Παλαιοκώστας πέτυχε ένα πολλαπλό ρεκόρ – που θα μας επέτρεπε να τον ονομάσουμε δεκαθλητή και κάτι παραπάνω: κάτοχος διπλής απόδρασης με ελικόπτερο, απαγωγέας δεινός και ληστής τραπεζών εξίσου φοβερός, δραπέτης με πολλούς βαθμούς.

Για να καταλάβουμε τις επιδόσεις του στο τελευταίο αυτό σπορ, αξίζει να αναφερθούμε σε έναν υποθετικό διάλογο που παραθέτει ο Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω στο θεατρικό του έργο «Καίσαρ και Κλεοπάτρα» μεταξύ Ιουλίου Καίσαρα και Απολλώνιου. Ο δεύτερος, διαπρεπής φιλόσοφος και λόγιος της εποχής, δεν έχει τον παραμικρό ενδοιασμό «να την πέσει» στον Ρωμαίο ηγέτη και να του κάνει σκληρή κριτική για την πολιτική της Ρώμης στα «πολιτιστικά» ζητήματα. «Η Ρώμη δεν θα παραγάγει ποτέ καμιά τέχνη» λέει ο Απολλώνιος…

Και ο Ρωμαίος ηγέτης, που, αν και στρατηγός, τυχαίνει να είναι επίσης διανοούμενος ευρέος φάσματος και να μην καταδέχεται να κάνει χρήση της στρατιωτικής του ιδιότητας «για να τα βγάλει πέρα» με τον Έλληνα φιλόσοφο, απαντάει στον Απολλώνιο με ένα διπλό ερώτημα: «Δεν είναι τέχνη η ρωμαϊκή ειρήνη (Pax Romana); Δεν είναι τέχνη ο πόλεμος;».

Διαβάζοντας το βιβλίο του Βασίλη Παλαιοκώστα «Μια φυσιολογική ζωή» πείστηκα ότι στις σημερινές συνθήκες ο Παλαιοκώστας θα μπορούσε κάλλιστα να εμπλουτίσει τον κατάλογο των «τεχνών» εντάσσοντας σε αυτές και την απόδραση. Μάλιστα, ακόμη και αν αποδειχθεί ότι μέσα στο κόστος του καλλιτεχνικού εγχειρήματός του περιλαμβάνονταν και διάφορα «λαδώματα», αυτό ουδόλως θα μείωνε την αξία των έργων του. Ακόμη και το στοιχείο της επανάληψης, το 2009, της απόδρασης του 2006 με ελικόπτερο, στοιχειοθετεί την έννοια μιας καλλιτεχνικής μπλόφας επιστημονικού επιπέδου.

Αν λοιπόν κάποιος φίλος του Παλαιοκώστα συλληφθεί και διαφύγει, π.χ., το 2026 από τις φυλακές χρησιμοποιώντας πάλι ελικόπτερο (!), η πράξη του θα περιέχει το γνώριμο για τους χαρτοπαίχτες στοιχείο της «διπλομπλόφας» και ως τοιούτο θα προσπορίζει στον «μαιτρ» ακόμη μεγαλύτερη «καταξίωση»… Πάντως άφησε μια δόση χιούμορ απευθυνόμενος στον οδηγό του ελικοπτέρου το 2009: «Μια χαρά τα πήγες, πάρε αυτό το κομπολόι απ’ τον Παλαιοκώστα. Είναι συλλεκτικό, εγώ δεν το χρειάζομαι πια…».

«Τα λεφτά είναι της τράπεζας, οι ζωές, όμως, είναι δικές σας!» είχε προτείνει σε καιρό ληστείας ο Βασίλης Παλαιοκώστας. «Κύριοι, μπορείτε να ηρεμήσετε τώρα, δεν πρόκειται να σας πειράξουμε, είμαστε καλά παιδιά!» προσέθεσε, απευθυνόμενος στους ληστευόμενους, ο Νίκος. Με αυτό το χιούμορ οι δύο αδελφοί πέρασαν στο πάνθεον των ληστών με ιδεολογία – τύπου Τσακιτζή ή Νταβέλη: Αφήνοντας 250.000 δραχμές στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου που «δανείστηκαν» ή 3 εκατομμύρια δραχμές σε φάκελο έξω από την πόρτα μιας φτωχής οικογένειας. Γι’ αυτό και στη Θεσσαλία τούς απέδωσαν το προσωνύμιο «οι Ρομπέν των φτωχών».

Ο Βασίλης Παλαιοκώστας – και λιγότερο ο αδελφός του Νίκος – έχει πρυτανεύσει στην παραγωγή αποδράσεων με ελικόπτερο, αυτοκίνητο, με βάδην σε δασική έκταση. Έχει δραπετεύσει με σεντόνια, έχει κλέψει τράπεζες, πετυχαίνοντας μάλιστα ρεκόρ αφαίρεσης χρημάτων, έχει απαγάγει τον Αλέξανδρο Χαΐτογλου, «βασιλιά του χαλβά», καθώς και τον Γιώργο Μυλωνά, πρόεδρο του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος, αφήνοντας σαν ανάμνηση μια χοντρή πλάκα:

«Γιατί εμένα, ρε παιδιά;» ρωτάει ταραγμένος ο Γιώργος Μυλωνάς.

«Σε είδαμε αλευρωμένο και σε περάσαμε για μυλωνά», του απαντούν.

Ο Μυλωνάς διαβάζει τις απαιτήσεις που ήγειραν οι απαγωγείς του και σχολιάζει: «Μπα, δεν νομίζω… Το πολύ – πολύ να βρεθούν 2-3 εκατομμύρια από συγγενείς και φίλους…».

Και τότε ο Παλαιοκώστας πετάγεται επάνω εκνευρισμένος: «Τι; Σηκώσαμε όλη την Ελλάδα στο πόδι για 3 εκατομμύρια; Να ξέρεις ότι είμαστε επαγγελματίες και, αν εσύ είσαι ο Μυλωνάς στο αλουμίνιο, εμείς είμαστε οι Βαρδινογιάννηδες στις απαγωγές».

Ο μικρός, δηλαδή ο Βασίλης, είχε επιχειρήσει να βοηθήσει τον κατά έξι χρόνια μεγαλύτερό του Νίκο να δραπετεύσει από τις φυλακές της Λάρισας. Μάλιστα, είχε «ντύσει» με χαλύβδινο πλέγμα το κλεμμένο Opel Ascona με το οποίο προσέγγισε την περιοχή, για να αντέξει στα πυρά των φυλάκων! Στο αυτοκίνητο βρέθηκαν όπλα, εκρηκτικά, ακόμη και μια αυτοσχέδια κατασκευή με καρφιά που καταστρέφει τα λάστιχα των αυτοκινήτων, που ήταν «πατέντα» του πρώτου διδάξαντος Κώστα Σαμαρά – αυτού που πρώτος συνέγραψε τα ληστρικά απομνημονεύματά του.

Γενικώς ο Παλαιοκώστας είχε συγκεντρώσει το μεγαλύτερο ποσό χρημάτων από παράνομες δραστηριότητες, γι’ αυτό δικαιολογημένα θεωρήθηκε ο πρύτανης του εγκλήματος. Δικαιολογημένα και εμείς αναφερόμαστε στην επέτειο των 17 χρόνων από την τελευταία εμφάνιση – ή εξαφάνιση – του Παλαιοκώστα. Και εν τω μεταξύ, οι «δαπάνες για εσωτερική ασφάλεια σε παγκόσμια κλίμακα έφτασαν τα 431 δισ. δολάρια το 2018, για να ξεπεράσουν τα 620 δισ. το 2025, κατά πώς βεβαιώνει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου στο βιβλίο του «Πολεμικός καπιταλισμός»

Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρων Πολύδωρας ευχήθηκε περαστικά στον Νίκο Παλαιοκώστα όταν συνελήφθη το 2007, στέλνοντάς του και ένα μήνυμα: «Υπάρχει καιρός για μια καλύτερη ζωή για τον ίδιο και την οικογένειά του μέσα στην κοινωνία και την πολιτεία μας, που δεν είναι μνησίκακη και μισαλλόδοξη, αλλά μεγάθυμη». Το μήνυμα προφανώς πήγε στα αζήτητα.

Η κριτική του Παλαιοκώστα

Ο Βασίλης Παλαιοκώστας δεν έμεινε έξω από τα κοινωνικά δρώμενα. Κρίνει τις φυλακές, την αστυνομία, την τηλεόραση, το σύστημα. Θυμάται και γράφει. Μιλάει και καταγγέλλει τα ναρκωτικά, που στις φυλακές κάνουν θραύση. Λέει πράγματα άλλοτε ξεκαρδιστικά και άλλοτε πικρά – γι’ αυτό το βασίλειο της αδικίας και της στενομυαλιάς. Κρίνει ακόμη και έναν υπουργό που εμφανίζεται σε τηλεοπτικά σόου για να πει τις «τρίχες» του – στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και ο manual (!) σωφρονισμός των κρατουμένων. Λέει πολλά και κυρίως κατονομάζει.

Οι μεγαλοπαράγοντες του εγκλήματος παράγουν δέος και θαυμασμό τριγύρω τους, σε αντίθεση με τους μικροπαράγοντες που κλέβουν τις μοτοσυκλέττες, τις οικοσκευές και τα πορτοφόλια μας, διαψεύδοντας το οικολογικό γνωμικό: «Το μικρό είναι όμορφο». Τώρα βέβαια είναι γνωστό ότι οι μεγαλοπαράγοντες έχουν πάθος όχι απλά για την εύκολη, αλλά για τη μεγάλη ζωή, ότι γουστάρουν σφόδρα την γκλαμουροειδή «κατανάλωση» και την πλαισίωσή τους από ομάδες αυλικών και υποτακτικών: Σ’ αυτούς δύσκολα μπορεί να ενταχθεί ο Βαγγέλης Ρωχάμης, που απαγόρευσε δι’ αντιπροσώπου τη χρήση ραδιόφωνου σε μια από τις αποδράσεις του από ταβέρνα της περιοχής του (!!!), επειδή αυτό (πιθανόν να) τον ενοχλούσε… Αν πάμε όμως σε άλλα κλιμάκια, αν συλλογιστούμε τη μαφία του Τοτό Ριίνα, ενός κοντόχοντρου ηγέτη του ιταλικού υποκόσμου που πέθανε προ ετών, θα γνωρίσουμε συμπεριφορές και συμπεριφορές από διάφορα πρόσωπα που αγγίζουν το στοιχείο της δουλικότητας, που είναι εξαρτημένα πλήρως από τους αρχηγούς.

Σαν να ζήλεψε τον Κώστα Σαμαρά, διαπρεπή άνθρωπο του υποκόσμου, ο Βασίλης Παλαιοκώστας έστειλε τις δικές του «περιπέτειες» αποτυπωμένες στο χαρτί σε δικηγόρο των Αθηνών. Και αυτή με τη σειρά της τις ταχυδρόμησε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» για περαιτέρω «αξιολόγηση».

Κατά τα άλλα, ο Βασίλης Παλαιοκώστας διεκδίκησε την ιδιότητα του συγγραφέα, όπως αποδεικνύει ένα συναπάντημά του κοντά στην Ελασσόνα. Ιδού ο διάλογος:

(Πλησιάζει το όχημα του Δασαρχείου, για εξακρίβωση)

– Τι φκιανς ιδώ;

– Συγγραφέας είμαι, κύριέ μου! Ποιος είστε; Υπάρχει λόγος να με ενοχλείτε;

– Δασαρχείου είμαστε… και τι γραφ’ς;

– Αν με αφήσετε ήσυχο, ίσως κάτι γράψω…

– Ντάξει… Ντάξει… γράψι… γράψι…

Έτσι ο Παλαιοκώστας ξεγέλασε έναν έλεγχο και πήρε την πολυπόθητη ιδιότητα!

* Ο Γιάννης Σχίζας είναι συγγραφέας

Διαβάστε επίσης:

Βιος και πολιτεία του Λόρδου Βύρωνα

Το κιτς στην περίπτωση της εξοχικής κατοικίας (Μέρος Δεύτερο)

Τo κιτς στην περίπτωση της εξοχικής κατοικίας (Μέρος πρώτο)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.