«Θεωρώ ότι καίριο πλήγμα στο πολιτιστικό ρεπορτάζ έχουν φέρει τα γραφεία δημοσίων σχέσεων, τα επονομαζόμενα δελτία Τύπου και οι «κατά παραγγελία» συνεντεύξεις»…

…«Και φυσικά όταν λες ότι είσαι δημοσιογράφος η πρώτη ερώτηση που σου κάνουν είναι «σε ποιο κανάλι δουλεύεις;». Χάθηκε το κύρος και η αίγλη του επαγγέλματος. Πάντα ήμουν μαθητής. Για μένα, η εφημερίδα αποτελεί ένα σχολείο. Και ο δημοσιογράφος πρέπει να έχει συνείδηση της αποστολής του, να εκπαιδεύεται διαρκώς και να ξεχωρίζει για το δικό του, προσωπικό ύφος”…  Λόγια του-σπουδαίου- Δημήτρη Γκιώνη της Ελευθεροτυπίας, από συνέντευξη του στον συνάδελφο Γιάννη Πανταζόπουλου και τη LIFO. 

Ο Δημήτρης Γκιώνης, δεν είναι πια εδώ. Πέθανε λίγο πριν από τις 17.00 σήμερα(7/5). Εξέχουσα μορφή της έντυπης δημοσιογραφίας, φάρος στο Πολιτιστικό ρεπορτάζ. Από τους πρυτάνεις του. Υπήρξε δάσκαλος για κάποιες γενιές δημοσιογράφων όχι μόνον στην Ελευθεροτυπία του Κίτσου Τεγόπουλου αλλά και για εκείνους που τον «παρακολουθούσαν» μέσα από το ρεπορτάζ και από τα άρθρα του αλλά και από τα βιβλία του, συγγραφέας γαρ. Ευτυχείς όσοι/όσες εργάστηκαν μαζί του και εκείνοι που τον συναναστράφηκαν επαγγελματικά. 

Είχε λάβει διαστάσεις θρύλου το όνομα του στο χώρο του πολιτιστικού ρεπορτάζ αλλά και ευρύτερα. Τον διέκρινε η δωρικότητα στο λόγο, οι «ζυγισμένες» λέξεις, το  καίρια σχόλια και παρατηρήσεις, μια αυστηρότητα στις επισημάνσεις του σε κείμενα των συναδέλφων του που πάντα την περιέβαλε με αγάπη και χιούμορ.

Ο Δημήτρης Γκιώνης  ήταν ο τρίτος από το τέλος μιας δωδεκαμελούς πολύτεκνης οικογένειας. Γεννήθηκε το 1939 στη Δημητσάνα, μεγάλωσε στην εποχή του Πολέμου, της Κατοχής και του Εμφυλίου και τα παιδικά του χρόνια επισκιάστηκαν από πολύ έντονα τραγικές εικόνες σκληρής βιαιότητας.

Έκανε τα πρώτα του βήματα στη δημοσιογραφία το 1964, «έχοντας μια εμμονή στο πολιτιστικό ή καλλιτεχνικό ρεπορτάζ», όπως χαρακτηριστικά είχε πει.

Το 1967  η χούντα τον «βρήκε» στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή, και αναγκάστηκε να φύγει στο εξωτερικό, αρχικά στη Γαλλία και κατόπιν στον Καναδά, μένοντας εκεί έως το 1973, συνεχίζοντας να δημοσιογραφεί ως συνεργάτης σε ελληνόφωνα έντυπα.

Με τον Φώντα Λάδη υπήρξε συνεκδότης του περιοδικού «Τετράδιο» από το 1974 έως το 1976 και παράλληλα ήταν στην Αυγή (1974-1975) και αμέσως μετά στην Ελευθεροτυπία, έως το 2011, πάντα στον τομέα του πολιτιστικού ρεπορτάζ. Επίσης μεταξύ 1976 και 1983 έκανε ρεπορτάζ για την εκπομπή «Παρασκήνιο» των Λάκη Παπαστάθη–Τάκη Χατζόπουλου της ΕΡΤ.

Στην επαγγελματική διαδρομή του έκανε πάνω από 1.000 συνεντεύξεις και στην «χώρα» της συγγραφής βιβλίων εμφανίστηκε το 1994 με το  αφήγημά «Τώρα θα δεις». Το 1996 ήρθε η συνέχειά του «Το περίπτερο», και η τριλογία ολοκληρώθηκε το 1999 με το αφήγημα «Έτσι κι αλλιώς…», ενώ το 1996 κυκλοφόρησε το «Καλύτερα στον τυπογράφο παρά στον ψυχίατρο» – 18 συνεντεύξεις σε 30 χρόνια με τον Βασίλη Βασιλικό- και ακολούθησαν τα «Και μετά τι έγινε;», «Χωρίς προστάτη»(2007), «Εμένα μου λες;». Δεν είχε γίνει ακόμα γνωστό πότε και που θα πραγματοποιηθεί η νεκρώσιμος ακολουθία και η ταφή.

Διαβάστε επίσης

Eurovision 2026: «Σφαίρα» η Φινλανδία στα προγνωστικά – Έκοψε «φόρα» από το «Ferto» που παραμένει δεύτερο

ΕΦΣΥΝ: Στα μέσα Μαΐου η φρέσκια ιστοσελίδα της εφημερίδας με νέα αισθητική και εμπλουτισμένο περιεχόμενο

Η αποχώρηση της Σίας Κοσιώνη από τον ΣΚΑΙ και η επόμενη μέρα 

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.