Αυτός ο παραφρασμένος τίτλος του νιτσεΐκού έργου, αποδίδει τον λόγο και τον τρόπο δημιουργίας, δύο από τις ταινίες της εβδομάδας, ο γαλλικός «Αυτόματος τηλεφωνητής» και το ιταλικό «Για σένα». Το πρώτο, μέσα από μια σεναριακή υπέρβαση, αγγίζει καθημερινές στιγμές, το δεύτερο καταφέρνει να διασχίσει το ολότελα ανθρώπινο θέμα της νόσου Αλτσχάιμερ, προσδίδοντάς του μια γλυκιά διάσταση. Και τα δύο έργα δεν αποτελούν επιτομή κινηματογραφικής πρωτοπορίας, ωστόσο πετυχαίνουν να προσεγγίσουν την ανθρώπινη πλευρά της κινηματογραφικής τέχνης.

Ένα χάδι στους ασθενείς του Αλτσχάιμερ 

Τίτλος ταινίας: «Για σένα»

Σύνοψη: Ο Πάολο είναι ένας σαραντάρης Ιταλός, ο οποίος διαγιγνώσκεται με πρόωρο και ταχέως εξελισσόμενο Αλτσχάιμερ. Προσπαθεί να κλείσει τους λογαριασμούς με τη ζωή του, αφού βρίσκεται μπροστά σε ένα νέο ξεκίνημά της

Σκηνοθεσία: Αλεσάντρο Αρονάντιο

Παίζουν: Εντοάρντο Λέο, Τερέζα Σαμποναντζέλο, Χαβιέ Φραντσίσκο Λεόνι

Ευθύς εξαρχής, θα πρέπει να δηλώσουμε ότι το «Για σένα» είναι ένα φιλμ που  έχει στο κέντρο του ένα σαφώς δυσάρεστο θέμα, αυτό της νόσου Αλτσχάιμερ και των επιπτώσεων του στις ζωές των ανθρώπων. Ωστόσο, ο Ιταλός σκηνοθέτης  Αλεσάντρο Αρονάντιο επιλέγει να αφήσει τον ήρωά του, τον σαραντάχρονο Πάολο, στην είσοδο μιας νέας ζωής στην προετοιμασία που πραγματοποιεί για την ιδιαιτέρως δύσκολη συνέχεια, αποφεύγοντας τη διέλευση της εισόδου. Ο Πάολο επανεξετάζει  τις σχέσεις του, με τον γιο του, πριν απ’ όλους, τη γυναίκα του και τον αδερφό του, δημιουργεί τις τελευταίες συνειδητές εντυπώσεις για τον ίδιο και τους ανθρώπους του. Σα να θέλει να δημιουργήσει μια παρακαταθήκη αγάπης για το δυσοίωνο μέλλον.

Έχοντας διαγνωστεί με την πρόωρη επίσκεψη της νόσου και την αναμενόμενη ραγδαία επιδείνωσή της, ίσα που προλαβαίνει να «χαρεί» τις τελευταίες στιγμές καθαρής σκέψης, πριν αυτή χαθεί στην ομίχλη της νόσου. Με το τέχνασμά του, ο σκηνοθέτης βρίσκει τον τρόπο να προσεγγίσει με ζεστασιά τον Πάολο, σα να τον ξεπροβοδά για ένα ταξίδι στο άγνωστο, σε μια νέα ζωή.

Δεν είναι μόνον η μνήμη του ίδιου, η οποία θα αρχίσει να υφίσταται ρωγμές, αλλά και βασικά συναισθήματα για τους γύρω του, αφού ελάχιστα θα θυμάται από τη συνύπαρξή τους. Μοιραία, οι άνθρωποι του θα μεταβληθούν σε πηγές αγάπης, δίχως ανταπόκριση. Κι αυτό αναδεικνύεται με τον καλύτερο τρόπο με το τελικό πλάνο της ταινίας, σαν μετάγγιση μνήμης από τον πατέρα προς τον Ματία, τον γιο. Μοιάζει να έχει επιτευχθεί ο στόχος: ένα γλυκό τέλος για την ταινία.

Τη δυσάρεστη συνέχεια την έχουμε δει σε αρχετυπικές για το θέμα ταινίες, όπως ο «Πατέρας» του Φλόριαν Ζέλερ, με τον μνημειώδη ρόλο του Άντονι Χόπκινς ή το «Κάθε στιγμή μετράει» (αυθεντικός τίτλος, «Stll Alice»), όπου μεγαλουργεί η Τζούλιαν Μουρ. Θα μπορούσαμε καταχρηστικά να παραφράσουμε ως «Ο Πάολο είναι ακόμη μαζί μας», αφού ο σκηνοθέτης αντιμετωπίζει το όλο περιστατικό με τη μορφή της εισόδου σε μια νέα ζωή, όχι σαν θάνατο. Μολαταύτα, ό,τι βλέπουμε είναι ένας αποχαιρετισμός, μια προσπάθεια να αρθρώσει τα τελευταία του «σ’ αγαπώ» στον γιο του και στη γυναίκα του, να τακτοποιήσει τους ανεξόφλητους λογαριασμούς με τον αδελφό του. Στη διαδρομή αυτών των τελευταίων συνειδητών επαφών του πρωταγωνιστή, ο Αρονάντιο κάτι κερδίζει, κάτι χάνει. Στα έσοδα του φιλμ βρίσκεται σίγουρα η ατμόσφαιρα αγάπης και κατανόησης, η οποία λειαίνει τις επώδυνες γωνίες του Αλτσχάιμερ και κάνει το φιλμ και τον θεατή να ξεχειλίζει από θετικά συναισθήματα. Την ίδια στιγμή, η επιμήκυνση πολλών σκηνών, η επανάληψη κατ’ εξακολούθηση όλης τούτης της αγαπητικής επικοινωνίας δεν εξελίσσει το φιλμ – όπως, για παράδειγμα, συμβαίνει με τις δύο προαναφερθείσες χολιγουντιανές παραγωγές. Και το σινεμά, πέρα από την ανθρωπιστική του διάσταση, έχει κι αυτό τις δικές του απαιτήσεις, που δεν είναι λίγες.

Αξιολόγηση: **1/2

Μπαίνοντας στα παπούτσια του άλλου

Τίτλος ταινίας: «Αυτόματος τηλεφωνητής» («Le repondeur»)

Σύνοψη: Ένας διάσημος συγγραφέας, με το όνομα Πιέρ Σοζέν, προτείνει σε κάποιον έγχρωμο μίμο να αναλάβει τη διαχείριση του κινητού τηλεφώνου του, προκειμένου να μείνει ήσυχος και ν’ αφοσιωθεί στο γράψιμο. Μόνον που ο Μπατίστ, ο μίμος, παίρνει μαζί και τη ζωή του συγγραφέα

Σκηνοθεσία: Φαμπιέν Γκοντιέ

Παίζουν: Ντενί Πονταλιντές, Σαλίφ Σισέ

Δεν πρόκειται απλώς για έναν «αυτόματο τηλεφωνητή», όπως θα ήθελε ο τίτλος του φιλμ, αλλά για κάτι πολύ πιο πρωτότυπο, έναν «ανθρώπινο τηλεφωνητή», που παίρνει τον ρόλο ενός συγγραφέα. Σίγουρα, αυτή η σεναριακή ιδέα είναι ό,τι πιο ενδιαφέρον έχει να επιδείξει το έργο της Φαμπιέν Γκοντέ, αφού κινηματογραφικά κινείται σε ρηχά νερά. Η προσπάθεια του διάσημου συγγραφέα Πιέρ Σοζέν να απαλλαγεί από το ενοχλητικό κινητό του, για να βρει την έμπνευση, τον οδηγεί στη…φωνή του έγχρωμου Μπατίστ, ενός ιδιαιτέρως ταλαντούχου, αλλά όχι αναγνωρισμένου, μίμου. Ο Μπατίστ είναι υποχρεωμένος να δανειστεί ολόκληρη τη ζωή του Σοζέν, να διαβάσει σαν μαθητής τα πρόσωπα που τον περιβάλλουν, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, τις ιδιοτροπίες τους και τις απαιτήσεις τους. Βασικά, η κόρη, ο επίδοξος γαμπρός, κριτικός λογοτεχνίας, σύντροφός του,  ο εκδότης του κι ένας φίλος θεατρώνης είναι τα πρόσωπα που απαιτούν ειδική μεταχείριση και προσοχή. Οι φωνητικές του ικανότητες δίνουν αρχικά μια κωμική διάσταση σε όλες τις τηλεφωνικές επικοινωνίες, αφού η μίμηση ξεγελάει ακόμη και τα πλέον κοντινά άτομα.

Έχοντας ως προηγούμενο τον «Καγκεμούσα» του Ακίρα Κουροσάουα, γνωρίζουμε ήδη που καταλήγει η ιστορία του «δάνειου ρόλου». Στην απόλυτη ταύτιση του πρωτότυπου με το αντίγραφο, στην εμπλοκή των δύο βίων και στο δύσκολο λύσιμο του κόμπου που δημιουργείται. Αυτό συμβαίνει και στον «Αυτόματο τηλεφωνητή» και με βάση τον έξυπνο σεναριακό χειρισμό του ευρήματος, θα περίμενε κάποιος μια συναρπαστική συνέχεια. Ο Μπατίστ επιθυμεί να βουτήξει όσο το δυνατόν πιο βαθιά στα νερά μιας άλλης ζωής κι αυτό μπλέκει τα πράγματα, που περιμένουν μια ανάλογα συναρπαστική εξέλιξη. Ο μίμος γνωρίζει την κόρη, την ερωτεύεται, απεχθάνεται τον επίδοξο εραστή της, έναν κριτικό λογοτεχνίας, αλλά συστήνεται και μ’έναν θεατρώνη, που μπορεί να του ανοίξει την πόρτα μίας νέας επαγγελματικής ζωής.

Ως εδώ, ήδη η ταινία έχει πραγματοποιήσει μια σειρά από ευπρόσδεκτες ανατροπές, με πολύ χιούμορ είναι αλήθεια, κι ο θεατής στρογγυλοκάθεται στην καρέκλα του, αναμένοντας ανάλογη συνέχεια. Είναι εντυπωσιακό που ένας λευκός συγγραφέας φιλοξενεί στο εσωτερικό της ζωής του έναν ετερόχρωμο θεατρίνο, τον εμπιστεύεται, γίνεται ο πιο δικός του άνθρωπος -ακριβέστερα: ο ίδιος. Σε αυτό βοηθάει τα μέγιστα το φιζίκ του πρωταγωνιστή Σαλίφ Σισέ. Θα έλεγε κάποιος, πως πρόκειται για ένα γαλλικό ανάτυπο του χαρισματικού Φόρεστ Γουΐτακερ. Ίδιο κουρασμένο βλέμμα, ίδιο σουλούπι, ίδιο γοητευτικά άγαρμπο βάδισμα. Σίγουρα, εδώ βρίσκεται και το ισχυρότερο ατού της ταινίας για την παρακολούθησή της. Διότι, στη συνέχεια όλα αρχίζουν να μαλακώνουν, να ξεθυμαίνει η οξύτητα του χιούμορ, να χάνεται η ευκαιρία ανάλογα πρωτότυπων λύσεων. Η ταινία δηλώνει την πρόθεσή της να αποτελέσει ένα «feel good» έργο, κάτι που παρακολουθεί με συνέπεια, έστω κι αν προδίδει τις αρχικές του υποσχέσεις.

Αξιολόγηση: **

Διαβάστε επίσης:

«The Odyssey»: Διπλός ρόλος για τη Lupita Nyong’o στην επική ταινία του Christopher Nolan (photos/videos)

Oscars: Ο Conan O’Brien θα είναι και το 2027 παρουσιαστής της τελετής απονομής των βραβείων (videos)

Η ζωή του θρυλικού Ian Wright γίνεται ταινία με την υπογραφή του Stormzy

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.