Οι «θρύλοι του τοπίου» στην έκθεση του Γιώργου Νίκα δεν παρουσιάζουν μια σταθερή εικόνα του κόσμου, αλλά μια εύθραυστη ανάμνηση που επιμένει να επιβιώνει στον χρόνο. Η φύση, η θάλασσα, το αστικό περιβάλλον ή ακόμα και τα ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας συγχωνεύονται σε μια ζωγραφική εμπειρία όπου η εικόνα μοιάζει να αναδύεται αργά, σαν μέσα από πέπλα ομίχλης. Το βλέμμα δεν συναντά βεβαιότητες, αλλά περιπλανιέται σε χώρους ρευστούς και ασταθείς, εκεί όπου το φως, η μνήμη και η ύλη συνυπάρχουν με μια σχεδόν ποιητική ευθραυστότητα. Κατά έναν αντίστοιχο τρόπο, και η ίδια η ζωγραφική διαδικασία λειτουργεί ως μια ανοιχτή συνθήκη μετασχηματισμού, το έργο, εν τη εξελίξει του, επανακαθορίζει το τελικό αποτέλεσμα μέσα από μια διαδικασία συνεχούς εξερεύνησης και διαλόγου.

Όπως σημειώνει και ο ίδιος, «η διατήρηση του τοπίου στη μνήμη μου συνιστά τον κύριο οδηγό κατεύθυνσης της χειρονομίας αποτύπωσης στην επιφάνεια εργασίας». Η ζωγραφική λειτουργεί έτσι σαν μια διαδικασία ανάκλησης και όχι ως αναπαράσταση αυτού που βλέπουμε, αλλά εκείνου που προσλαμβάνουμε νοητά. Μια απόπειρα διάσωσης της αίσθησης ενός τόπου πριν αυτή χαθεί οριστικά, όπου μια φευγαλέα ανάμνηση αποτελεί και την αφετηρία της έμπνευσής του. Το τοπίο μετατρέπεται, έτσι, σε εσωτερική εμπειρία, σε μια συγκινησιακή κατάσταση όπου «ο συγκερασμός εικόνας και εντύπωσης» δημιουργεί, εν τέλει, μια νέα, σχεδόν απόκοσμη πραγματικότητα, που προκύπτει από τη συνάντηση της πρόθεσης και της διαγενεακής μνήμης με το τυχαίο.

Οι παστελικές γκριζομπλέ τονικότητες, τα βαθιά μαύρα, τα θαμπά λευκά και οι λεπτές μεταβάσεις του φωτός συγκροτούν μια ατμόσφαιρα σιωπηλή και στοχαστική. Η επιφάνεια του έργου αποκτά σχεδόν ανάγλυφη υπόσταση, ενώ οι χαράξεις, οι αλλεπάλληλες επιστρώσεις και οι αυθόρμητες χειρονομίες μετατρέπουν τον μουσαμά «σε κομμάτι ζωντανής ύλης». Μέσα από τα ίχνη της σπάτουλας και τις παλλόμενες πινελιές, κάθε σημείο του πίνακα ενεργοποιείται ισόποσα, σαν να δονείται από έναν αόρατο ρυθμό που διατρέχει ολόκληρη τη σύνθεση, ακριβώς όπως ο χρόνος διατρέχει αθόρυβα την αιωνιότητα. Παράλληλα, τα τοπία του Γ. Νίκα αφορούν δυνητικά πεδία δράσης ή πορείες ζωής που εξιστορούν εκείνα που βιώθηκαν ή που πρόκειται να βιωθούν. Μύθοι και παραμύθια αναδύονται μέσα σε έναν ουτοπικό χωροχρόνο που διατρέχει ολόκληρη την ύπαρξη της ζωής.

Η εικόνα δεν παραμένει ποτέ ακίνητη. Διαρκώς μετατοπίζεται, αποκαλύπτεται και συγχρόνως χάνεται, αφήνοντας τον θεατή να αισθανθεί εκείνο το αδιόρατο πέρασμα ανάμεσα στο πραγματικό και στο ονειρικό. Στα λόγια του, «η εικόνα δραματοποιείται και η ανάγνωσή της αποκτά βιωματικό χαρακτήρα με υψηλό συναισθηματικό φορτίο», και πράγματι, μέσα σε αυτά τα τοπία μοιάζει να κατοικεί μια σιωπηλή νοσταλγία, σαν η φύση να θυμάται κάτι που ο άνθρωπος έχει ξεχάσει. Η ζωγραφική εδώ δεν επιχειρεί να κατακτήσει τη φύση, αλλά να αφουγκραστεί τον μυστικό της παλμό, να πλησιάσει εκείνη τη λεπτή στιγμή όπου το φως διαλύεται μέσα στην ομίχλη και η μορφή γίνεται συναίσθημα. Ίσως έτσι τελικά αυτό που αναζητούμε μέσα σε αυτές τις εικόνες να μην είναι ένας τόπος αληθινός, αλλά η ανάγκη να κρατήσουμε ζωντανή μια στιγμή που χάνεται. Άλλωστε, τι είναι η μνήμη ενός τόπου παρά μια τρυφερή προσπάθεια της συνείδησης να αντισταθεί στη λήθη;

Νιόβη Κρητικού

Γεώργιος Π. Νίκας

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε στην Αγγλία στο «Birmingham Polytechnic – University of Central England in Birmingham» και στον Αθηναϊκό Καλλιτεχνικό Τεχνολογικό Όμιλο, Σχεδιασμό Βιομηχανικών Προϊόντων. Η Πανελλήνια Ένωση Διακοσμητών του απένειμε το πρώτο βραβείο καλύτερης ιδέας σχεδιασμού στον πρώτο πανελλήνιο διαγωνισμό. Είναι απόφοιτος του προγράμματος «MA in Design» του Πανεπιστημίου «Middlesex» του Λονδίνου. Από το 2012 ως το 2017 φοίτησε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών στο Η’ Εργαστήριο Ζωγραφικής με δασκάλους τον Τάσο Χριστάκη, Ζάφο Ξαγοράρη, Γιάννη Κονταράτο και αποφοίτησε με άριστα. Ο Γεώργιος Νίκας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα πολύπλευρου καλλιτέχνη που δραστηριοποιείται σε διαφορετικές μορφές Σχεδιασμού και Τέχνης. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε ομαδικές από το 2001 έως σήμερα στην Ελλάδα, την Ισπανία και την Ιταλία. Η τελευταία του ατομική έκθεση με τίτλο  «Automatic Red» σε επιμέλεια Νιόβης Κρητικού πραγματοποιήθηκε στο Κέντρο Τεχνών Μετς το 2022.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.