Τίτλος ταινίας: «Ο τελευταίος Βίκινγκ»

Σύνοψη: Ένας πρώην ληστής τραπεζών, ο Άνκερ, βγαίνει από τη φυλακή και επιστρέφοντας στο πατρικό του σπίτι ζητάει από τον αδελφό του να τον οδηγήσει στο σημείο, όπου είχε κρύψει τα χρήματα.

Ο Μάνφρεντ, όμως, μπλέκεται ανάμεσα στα γρανάζια της δικής του…πραγματικότητας. Μαζί του και μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων

Σκηνοθεσία: Άντρες Τόμας Γιενσεν

Παίζουν: Μαντς Μίκελσεν, Νικολάι Λι Καάς, Σόφι Γκράμπολ

«Εν αρχή ην ο μύθος» μοιάζει να λέει με την ταινία του «Ο τελευταίος Βίκινγκ», ο έμπειρος Δανός σκηνοθέτης («Μετά τον γάμο», «Τα μήλα του Αδάμ») Άντρες Τόμας Γιένσεν. Κι αυτό επειδή το φιλμ εγκιβωτίζεται, κλείνεται ανάμεσα, σε δύο μικρά φιλμάκια κινουμένων σχεδίων, με θέμα τον μύθο του «Τελευταίου Βίκινγκ».

Συγκεκριμένα, στο πρώτο μέρος, ένας μικρός Βίκινγκ, αδυνατεί να σηκώσει τον πέλεκυ που του ανατίθεται ως όπλο, κι αυτός πέφτοντας του κόβει το χέρι.

Στο πλαίσιο της ενσυναίσθησης και της ισότητας, όλοι οι υπόλοιποι κόβουν το χέρι τους, προκειμένου να μην αισθάνεται μειονεκτικά ο μικρός.

Μεσολαβεί μιάμιση ώρα κινηματογραφικού μύθου και στο τέλος πληροφορούμαστε ότι σιγά-σιγά, στο πλαίσιο της ακολουθούμενης ισότητας, φτάνουν όλοι οι Βίκινγκ να χάσουν τα κεφάλια τους, εξού και ο τίτλος.

Δεν μπορεί κάποιος να μην αναγνωρίζει το δικαίωμα ύπαρξης του διαφορετικού σε μια ομάδα, σε μια κοινωνία. Δεν είναι όμως κι απαραίτητο να γίνονται όλοι διαφορετικοί, διότι προκύπτουν ηλίθια όμοιοι.

Φυσικά, ο Γιένσεν δεν επιλέγει τον συγκεκριμένο τρόπο αφήγησης ούτε από τύχη ούτε από βίτσιο. Πρώτον, επιθυμεί να μας υπενθυμίσει πως ό,τι θα μεσολαβήσει είναι απλά ένας μύθος, όπως είναι ολόκληρο το σινεμά: ένας σύγχρονος τρόπος εξιστόρησης.

Δεύτερον, με αφορμή την τρέλα των ηρώων, η αντιμετώπιση του διαφορετικού απαιτεί ισορροπία ανάμεσα στην απόκρουσή της και στην αποθέωσή της.

Όταν ένας εγκάθειρκτος ληστής τραπεζών αποφυλακίζεται, απευθύνεται στον αδελφό του Μάνφρεντ, με προβλήματα στον ψυχικό του κόσμο, να του υποδείξει το σημείο όπου έκρυψε τα κλοπιμαία.

Και τότε ξεκινάει μια ιστορία αναζήτησης, στην οποία εμπλέκονται «καλοί» και «κακοί», ψυχικά αθώοι απέναντι σε μολυσμένες υπάρξεις.

Οι πρωταγωνιστές κινούνται στα όρια της πραγματικότητας, δημιουργώντας με τη συμπεριφορά τους κάτι ενδιάμεσο σε κωμωδία και θρίλερ.

Έτσι κι αλλιώς, την τρέλα δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει κάποιος ούτε ως φάρσα (την ευτελίζει) ούτε ως δράμα (την αδικεί). Το παράταιρο μπορεί πολλές φορές να προκαλεί γέλιο, αλλά δεν είναι και για…κλάματα.

Συνεπώς, ο σκηνοθέτης (εκμεταλλευόμενος μια ακόμη ξεχωριστή ερμηνεία του Μαντς Μίκελσεν) καταφέρνει αυτό που δεν μπορεί να ισορροπήσει η κοινωνία.

Με τη χρήση του μύθου γεφυρώνει την απόσταση από την πραγματικότητα στη «διαφορετική» ανάγνωσή της. Γενικότερα, το σινεμά της Δανίας, πάντα «έγκυρο» στις υπαρξιακές αναζητήσεις, έχει αναπτύξει μια κριτική άποψη ως προς τον δικαιωματισμό, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση το «Κυνήγι».

Το χάρισμα του φιλμ είναι η ακριβώς η δυνατότητα να μπαλαντζάρει, χωρίς να πέφτει. Από την άλλη, στα έξοδα του φιλμικού απολογισμού ας προσμετρηθεί η αδυναμία διάπλασης χαρακτήρων, με πρώτο και καλύτερο τον αδιάφορο στον ρόλο του ( ως αδερφός Άνκερ ), τον Νικολάι Λι Κάας.

Μπορεί όλοι μαζί, ως ομάδα, να εκφράζουν απόλυτα την φαντασία στον κόσμο ενός ψυχασθενούς, η ατομική παρουσία τους, όμως, δεν το υποστηρίζει.

Στις καλύτερες στιγμές, το έργο συγγενεύει με τον κόσμο του Ταραντίνο και των αδελφών Κοέν, στις χειρότερες κουράζει με τις επαναλήψεις του ευρήματος.

Αξιολόγηση**1/2

Διαβάστε επίσης

Steven Spielberg: «Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν υποκαθιστά την ψυχή» (photos/videos)

«Dracula»: Η ταινία του 1958 επιστρέφει στις βρετανικές αίθουσες με χαμένες σκηνές που προκαλούσαν λιποθυμίες (photos/videos)

«Enola Holmes 3»: Η Millie Bobby Brown επιστρέφει ως η αδελφή του Sherlock με μια νέα, επικίνδυνη υπόθεση (photos/video)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.