Όλη αυτή η συζήτηση – όταν γίνεται και απ’ όσους γίνεται – για την παρουσία του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού, τις δημοσκοπικές του επιδόσεις, την προέλευση των (πιθανών) ψηφοφόρων του, την πίεση που υποτίθεται ότι προκαλεί στο σύνολο του πολιτικού συστήματος έχει δύο πολύ ενδιαφέρουσες πλευρές.

Πρώτον, τη συνήθη δημοσιογραφική υπερβολή, που βλέπει περίπου τη συντέλεια του πολιτικού συστήματος ελέω της «μάνας των Τεμπών».

Μεταξύ μας, σιγά τα ωά. Κι ο Βελόπουλος παρόμοια ποσοστά είχε για πολύ καιρό – και η Κωνσταντοπούλου ακόμα μεγαλύτερα για λίγο – αλλά ουδείς ασχολήθηκε περισσότερο απ’ όσο αναλογούσε στην κατάσταση.

Το δεύτερο στοιχείο όμως είναι ακόμα πιο σοβαρό, αφού η υπερβολική ενασχόληση με δημοσκοπικά ποσοστά και εικαζόμενα εκλογικά αποτελέσματα αφήνει στο περιθώριο μια πιο σοβαρή συζήτηση για το τι λένε αυτό το κόμμα και η ιδρύτριά του.

Θα είχε ενδιαφέρον, για παράδειγμα, να διαβαστεί προσεκτικά η εξής τοποθέτηση:

«Η εξωτερική πολιτική δεν είναι συνταγή για φαγητό, είναι μια δύσκολη κατάσταση που θέλει πολύ σεβασμό και προσοχή. Η εξωτερική πολιτική θα πρέπει να είναι μια γραμμή, ένα υπουργείο που δεν θα αλλάζει ανάλογα με την κυβέρνηση. Τα δικαιώματα της χώρας είναι πάνω από τις ζωές μας. (…) Όταν πας να συζητήσεις (σ.σ.: με την Τουρκία) θα πρέπει να έχεις πλήρη εικόνα τι θέλεις εσύ και τι ζητούν οι άλλοι, ακόμα και να έχεις κάνει ψυχανάλυση των ανθρώπων με τους οποίους θα βρεθείς. Το βασικό είναι η δική σου ατζέντα και να φύγεις έχοντας ικανοποιήσει το 80% της δικής σου ατζέντας».

Παρόμοιο ενδιαφέρον θα είχε η ανάγνωση άλλων θέσεών της, π.χ. για την οικονομία, κάποιες από τις οποίες δεν αντιστοιχούν σε κάτι περισσότερο από έκθεση παιδιού έκτης τάξης Δημοτικού: «Πραγματική ανάπτυξη θα έχουμε όταν καταστάσεις τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ σταματήσουν και το χρήμα πάει εκεί που πρέπει».

Η απλοϊκότητα όμως στην πολιτική δεν είναι πάντα άδολη ούτε χωρίς συνέπειες.

● Στην καλύτερη περίπτωση προκύπτει από αγνή ασχετοσύνη.

● Στη χειρότερη, συγκαλύπτει μια άκρως επικίνδυνη μορφή λαϊκισμού, η οποία σιχαίνεται καθετί σύνθετο ή πολύπλοκο, οτιδήποτε απαιτεί παιδεία, μελέτη και σοβαρότητα και, αντιθέτως, επιβραβεύει την κενολογία, την ασχετοσύνη, την προχειρότητα, την πνευματική τεμπελιά και την αναγόρευση του ιδίου συμφέροντος σε υπέρτατη αξία.

Θα μπορούσαν ίσως κάποιοι κοντινοί της άνθρωποι να τη βοηθήσουν να λέει πράγματα πιο συγκροτημένα, πιο συγκρατημένα, λιγότερο αποκαλυπτικά της πολιτικής ένδειάς της.

Το θέλουν όμως; Ή κρίνουν ότι η κατανάλωση… σανού και ανοησιών είναι τόσο ευρύ κοινωνικό φαινόμενο ώστε να εξασφαλίζει περισσότερα πολιτικά κέρδη από την επίπονη προσπάθεια για την παρουσίαση μιας δομημένης πολιτικής πρότασης;

Η απορία μας δεν φαίνεται ότι θα λυθεί συντόμως…

Διαβάστε επίσης:

Ενότητα της ριζοσπαστικής αριστεράς: Ο δύσκολος, αλλά αναγκαίος δρόμος για αλλαγή πολιτικής

Αβεβαιότητα σε πολλά ταμπλό για τα κόμματα εξουσίας

Η Γαλλία «μπαίνει» στην Κύπρο και η ανατολική Μεσόγειος αλλάζει σχήμα

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.