Η γυναίκα του Καίσαρα, ο κ. Φαραντούρης και η πολιτική ηθική

Η υπόθεση της απόσπασης της συζύγου υπάλληλος Εφοριακός της ΑΑΔΕ και του Υπουργείου Οικονομικών του ευρωβουλευτή Νίκου Φαραντούρη στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ίσως είναι απολύτως νόμιμη. Όμως η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τη νομιμότητα. Κρίνεται και από την ηθική, από τη διαφάνεια και, κυρίως, από την εμπιστοσύνη που εμπνέει στους πολίτες.

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η κυρία διαθέτει σπουδές, επαγγελματική εμπειρία και ουσιαστικά προσόντα. Το πραγματικό ερώτημα, όμως, δεν είναι αν έχει προσόντα. Το ερώτημα είναι αν ήταν η μόνη δημόσια λειτουργός στην Ελλάδα με αυτά τα προσόντα. Υπήρχαν ή δεν υπήρχαν και άλλοι υπάλληλοι της ΑΑΔΕ ή του Υπουργείου Οικονομικών με ανάλογη εμπειρία; ΕΝΗΜΕΡΩΘΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΥΤΗ; Υπήρξε μια διαδικασία που να εξασφαλίζει ΙΣΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ή ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ για μια ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ που εκ των πραγμάτων ΑΦΟΡΟΥΣΕ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ;

Εδώ βρίσκεται η ουσία του ζητήματος. Γιατί στην πολιτική, όταν υπάρχει οικογενειακή σχέση με πρόσωπο που κατέχει υψηλό δημόσιο αξίωμα, η απαίτηση για απόλυτη διαφάνεια είναι ακόμη μεγαλύτερη. Δεν αρκεί μια απόφαση να είναι σύννομη. Πρέπει να μην αφήνει ούτε την παραμικρή σκιά.
Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια. Πρέπει και να φαίνεται.

Ακούσαμε ένα αναλυτικό βιογραφικό. Δεν ακούσαμε όμως γιατί αποκλείεται να υπήρχαν και άλλοι δημόσιοι λειτουργοί με αντίστοιχα προσόντα. Δεν ακούσαμε γιατί δεν επελέγη μια διαδικασία που να δίνει σε όλους τους ενδιαφερόμενους ίση δυνατότητα συμμετοχής. Δεν ακούσαμε γιατί μια τόσο σημαντική θέση δεν συνοδεύτηκε από τη μέγιστη δυνατή διαφάνεια.

Αν, μάλιστα, η συγκεκριμένη υπάλληλος ήταν τόσο πολύτιμη για την ΑΑΔΕ, όπως υποστηρίζεται, γεννιέται εύλογα και ένα ακόμη ερώτημα: γιατί κρίθηκε προτιμότερη η αποχώρησή της από μια υπηρεσία όπου ήδη προσέφερε, προκειμένου να μετακινηθεί σε μια θέση που βρίσκεται στον ίδιο τόπο όπου υπηρετεί πολιτικά ο σύζυγός της; Το ερώτημα αυτό δεν αποτελεί κατηγορία. Αποτελεί μια απορία που κάθε πολίτης δικαιούται να διατυπώσει.

Ο ίδιος ο κ. Φαραντούρης έχει διαγράψει μια δημόσια πολιτική πορεία με σημαντικές μετακινήσεις και διαφοροποιήσεις. Από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπου υπήρξε προβεβλημένο στέλεχος και υποψήφιος για την ηγεσία του κόμματος, στον ΚΑΣΕΛΑΚΗ σύμβουλος του, κατόπιν μετά τη διαγραφή από τα παραπάνω “ερωτοτροπούσε” με την κ. Καρυστιανού και στη συνέχεια βρέθηκε εκτός του χώρου αυτού και τελικά εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ. Τη δεκαετία δε του 2000 έως του 2010 υπηρετούσε σε διάφορες πολιτικές θέσεις με υποστήριξη από την τότε Κυβέρνηση… Οι πολιτικές μετακινήσεις είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολιτικού. Ωστόσο, οι πολίτες ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΝ ΤΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ των ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ και να ΑΝΑΡΩΤΙΟΥΝΤΑΙ αν οι πολιτικές διαδρομές καθορίζονται από σταθερές αρχές ή από τις εκάστοτε συγκυρίες.

Η ουσία, όμως, είναι πολύ μεγαλύτερη από ΕΝΑ πρόσωπο ή ΜΙΑ υπόθεση.

Η Ελλάδα κουβαλά εδώ και δεκαετίες μια βαριά κληρονομιά. Συγγενείς πολιτικών σε θέσεις ευθύνης, οικογενειακά δίκτυα επιρροής, αποφάσεις που, ακόμη και όταν είναι νόμιμες, δημιουργούν την εντύπωση ότι κάποιοι βρίσκονται πιο κοντά στην εξουσία από τους υπόλοιπους. Αυτή η εικόνα είναι που δηλητηριάζει την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Οι πολίτες δεν ζητούν μόνο νομιμότητα. Ζητούν ίσες ευκαιρίες. Ζητούν διαδικασίες που δεν αφήνουν περιθώριο ούτε για την παραμικρή υπόνοια ευνοϊκής μεταχείρισης. Ζητούν ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ότι η ΗΘΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ είναι συχνά ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ από τη ΝΟΜΙΚΗ.

Η δημόσια ζωή δεν μπορεί να λειτουργεί με τη λογική ότι «αφού επιτρέπεται, αρκεί». Οι πολίτες περιμένουν κάτι περισσότερο από όσους κατέχουν δημόσια αξιώματα. Περιμένουν αυτοσυγκράτηση, θεσμική ευαισθησία και επιλογές που προστατεύουν το κύρος των θεσμών, ακόμη και όταν δεν υπάρχει καμία παρανομία.

Η εμπιστοσύνη προς το πολιτικό σύστημα ΔΕΝ ΑΠΟΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ με ΜΑΚΡΟΣΚΕΛΕΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΟΥΤΕ με ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΩΝ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΩΝ… Αποκαθίσταται όταν οι ίδιοι οι πολιτικοί αντιλαμβάνονται ότι υπάρχουν στιγμές όπου οφείλουν να αποφεύγουν ακόμη και την εικόνα μιας πιθανής σύγκρουσης συμφερόντων.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες δεν ζητούν προνόμια. ΖΗΤΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
Και η Δημοκρατία δεν ΑΡΚΕΙ να ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΗ. ΠΡΕΠΕΙ και να ΦΑΙΝΕΤΑΙ…

Διαβάστε επίσης:

Ένα μπλοκαρισμένο πολιτικό σύστημα

Η τουρκοϊσραηλινή «σύγκρουση» και οι νέοι γεωπολιτικοί κίνδυνοι για την Ελλάδα

Στεγαστικό πρόβλημα: Συνένοχοι κυβέρνηση και κόμματα της κάλπικης αντιπολίτευσης

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.