Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.
Γράφει η Ιωάννα Λιούτα*
Το οικονομικό επιτελείο παρουσιάζει τη μείωση του δείκτη Χρέους προς ΑΕΠ ως απόδειξη της οικονομικής επιτυχίας της χώρας. Όμως πίσω από τους αριθμούς κρύβεται η αλήθεια. Οι αριθμοί του ίδιου του κράτους αποκαλύπτουν ότι το δημόσιο χρέος όχι μόνο δεν μειώνεται, αλλά εξακολουθεί να διογκώνεται.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), το συνολικό χρέος της Κεντρικής Διοίκησης ανέρχεται στα 427,123 δισ. ευρώ. Πρόκειται για ένα ιστορικά υψηλό ποσό, το οποίο καταρρίπτει την εικόνα ότι η χώρα απομακρύνεται ουσιαστικά από την υπερχρέωση. Η μείωση του δείκτη Χρέους προς ΑΕΠ οφείλεται κυρίως στην αύξηση του ονομαστικού ΑΕΠ και στις πληθωριστικές πιέσεις και όχι σε πραγματική αποκλιμάκωση του χρέους. Με άλλα λόγια, βελτιώνεται ο δείκτης, όχι όμως και το ίδιο το πρόβλημα.
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο ανησυχητική όταν εξεταστεί το συνολικό βάρος των υποχρεώσεων που πιέζουν την ελληνική οικονομία. Στο δημόσιο χρέος προστίθενται οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία, οι οφειλές προς τα ασφαλιστικά ταμεία, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και οι τραπεζικές υποχρεώσεις του ιδιωτικού τομέα. Αν και αυτά δεν αποτελούν ενιαίο επίσημο μέγεθος του κράτους, αποτυπώνουν ένα τεράστιο απόθεμα χρέους που επιβαρύνει την πραγματική οικονομία και περιορίζει την αναπτυξιακή της δυναμική.
Ταυτόχρονα η κυβέρνηση στηρίζεται ολοένα και περισσότερο στη χρήση των συμφωνιών επαναγοράς (repos). Μέσω αυτού του μηχανισμού έχουν αντληθεί περίπου 63 δισεκατομμύρια ευρώ από τα ταμειακά διαθέσιμα ασφαλιστικών ταμείων και άλλων δημόσιων οργανισμών. Η πρακτική αυτή είναι θεσμικά επιτρεπτή ως εργαλείο διαχείρισης ρευστότητας. Όταν όμως αποκτά τόσο μεγάλη έκταση, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο η δημοσιονομική σταθερότητα στηρίζεται σε μια συνεχή ανακύκλωση της ίδιας κρατικής ρευστότητας αντί σε διατηρήσιμες πηγές χρηματοδότησης.
Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί και ο ρόλος των ασφαλιστικών φορέων. Τα διαθέσιμα των ταμείων χρησιμοποιούνται μέσω των repos για την κάλυψη χρηματοδοτικών αναγκών του Δημοσίου. Η πρακτική αυτή δεν σημαίνει αυτομάτως ότι τίθενται σε κίνδυνο οι συντάξεις, ωστόσο εντείνει τον δημόσιο διάλογο για το κατά πόσο η μακροχρόνια βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος μπορεί να συμβαδίσει με τη διαρκή αξιοποίηση των αποθεματικών του ως πηγής κρατικής ρευστότητας.
Οι πολίτες δεν ζουν με ποσοστά, αλλά με την πραγματική οικονομία. Οι επιχειρήσεις συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν υψηλό κόστος χρηματοδότησης, τα νοικοκυριά εξακολουθούν να πιέζονται από φορολογικές και δανειακές υποχρεώσεις και η αγορά στερείται της αναγκαίας ρευστότητας που απαιτείται για να επιταχυνθεί η ανάπτυξη.
Η Ελλάδα έχει πληρώσει ακριβά τις αυταπάτες του παρελθόντος. Γι’ αυτό η διαφάνεια στα δημόσια οικονομικά δεν είναι περιττή, αλλά προϋπόθεση αξιοπιστίας. Οι κυβερνήσεις δεν κρίνονται από την ικανότητά τους να παρουσιάζουν ευνοϊκούς δείκτες, αλλά από το αν μειώνουν πραγματικά το βάρος του χρέους, ενισχύουν την παραγωγική βάση της χώρας και δημιουργούν συνθήκες διατηρήσιμης ανάπτυξης.
Οι αριθμοί έχουν πάντα τον τελευταίο λόγο. Και σήμερα οι αριθμοί δείχνουν ότι πίσω από τη δημοσιονομική βιτρίνα παραμένει ένα τεράστιο βάρος χρέους, το οποίο δεν εξαφανίζεται με καλύτερους δείκτες ούτε με επικοινωνιακές διακηρύξεις. Η πραγματική οικονομία απαιτεί ουσία, όχι εντυπώσεις.
*Πολιτική και οικονομική αναλύτρια
Διαβάστε επίσης:
Χατζηδάκης: Στη ΔΕΘ κοινωνικό πακέτο που θα γίνει πράξη
Μαρινάκης: «Το κόμμα Τσίπρα δεν έχει καμία τσίπα»
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
Μάθε πρώτος για την επικαιρότητα με εγγραφή στο Newsletter.
Το topontiki.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Οι χρήστες που παραβιάζουν τους κανόνες συμπεριφοράς θα αποκλείονται. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.
