Θρησκευτικό φεστιβάλ

Πηγαίνοντας στη βόρεια Εύβοια, περνώντας από τα υπέροχα δάση της, ήταν αδύνατον να μην σημειώσω τις προθέσεις για τη διαπλάτυνση του δρόμου, που είχε ταλαιπωρήσει γενιές, που προκάλεσε αποκλεισμούς στο χιόνι και καταδίκασε αυτοκίνητα να πηγαίνουν σιγά, ακολουθώντας την ταχύτητα του προπορευόμενου. Αυτή τη φορά μικρές πορείες βάδιζαν στους στενούς δρόμους, πορείες προσκυνηματικές, που ξεκινούσαν από τη Χαλκίδα ή άλλα κοντινότερα μέρη και πήγαιναν με άκρα επιφύλαξη από περιοχές που χωρούσαν δύο αυτοκίνητα.

Το θρησκευτικό φεστιβάλ γινόταν στο Προκόπι, στη μέση της Εύβοιας – «της Καλόβοδης!» που έλεγα σε μετάφραση από τα αρχαία στα νέα ελληνικά! Πλησιάζοντας στο Προκόπι συναντήσαμε τον ποταμό Κηρέα με τα λιγοστά νερά του, που εξαφανίζονταν για μερικά χιλιόμετρα και μετά επανεμφανίζονταν. Εκεί βρίσκονταν ίχνη του σιαμαίου πλατανιού, με τα δυο φυτά ενωμένα, σε μια κοιλάδα που είχαν κοπεί όλοι οι πλάτανοι λόγω της ασθένειας του μεταχρωματικού έλκους.

Είχα να πάω στο Προκόπι τουλάχιστον 35 χρόνια. Το τοπίο του παρα-εκκλησιαστικού χώρου ήταν αγνώριστο, η πλατεία του φαινόταν αχανής, χωρίς το παραμικρό σκουπίδι. Εκεί είχαν δημιουργηθεί δύο εκκλησίες, ενώ γύρω υπήρχαν καφετέριες, είδη εκκλησιαστικά, ένα μουσείο, μπριζολάδικα και φαγάδικα, πωλήσεις ειδών όπως χυλοπίτες, τραχανάς, γλυκά κουταλιού. Ο Αϊ-Γιάννης ο Ρώσος πολέμησε τους Τούρκους στον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1717, ενώ το 1924, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, η σορός του μεταφέρθηκε στο Προκόπι της Εύβοιας.

Ήταν το 1988, ζητήσαμε πληροφορίες από τον ιερέα – προϊστάμενο, κι αυτός μας έκανε μια διπλή χάρη: μας έδειξε το σκήνωμα του Αϊ-Γιάννη και μας έδωσε από ένα αντίτυπο του βιβλίου, με εξαιρετικά βαρύ χαρτί… «Τα Μεσαιωνικά Μνημεία της Ευβοίας» ήταν του (τότε) αρχιμανδρίτη Ιερώνυμου Λιάπη, «πρωτοσύγκελλου Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας», που έγινε μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Αθηνών. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1971 και πήρε βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.

Λέει στον πρόλογο ο μητροπολίτης Χαλκίδας Νικόλαος:

«Μερικούς τόπους είναι εύκολο κανείς να τους προσπεράση. Αυτό όμως δεν συμβαίνει, δεν μπορεί να συμβή με την Εύβοια. Δίχως αμφιβολία ο τόπος αυτός ο “παραμήκης”, όπως τον χαρακτηρίζει ο Στράβων, όχι μόνον στα παληά χρόνια ήτο δυνατόν “Φιλοσόφοις ανδράσι παρασχείν διαγωγήν ηδείαν και αθόρυβον”, αλλά και στους μετέπειτα μπορούσε να προσφέρη μια ευχάριστη παραμονή, μέσα στο πλούσιο φως και το γαλάζιο χρώμα της θάλασσας και του ουρανού μέσα στον Ελλαδικό χώρο. Το διαπιστώνουν καλλίτερα όσοι συνηθίζουν να ταξιδεύουν για να αποκομίσουν εντυπώσεις, να χαρούν ομορφιές, να μάθουν ιστορίες. Όλοι, μα αυτοί περισσότερο, καθώς ξαναγυρίζουν στην “αλησμόνητη χώρα” και ξανασκύβουν πάνω στο όμορφο νησί, ακούνε τις μυστικές φωνές που αναδίνει, συλλογίζονται την πνευματική κληρονομιά της γενέθλιας γης και γοητευμένοι ομολογούν πως στην Εύβοια “πας να ιδής έναν τόπο και βρίσκεσαι μέσα σ’ ένα όνειρο”»…

Διαβάστε επίσης:

Ύπαιθρος: Aπό την παραγωγική στην ψυχαγωγική φάση – Μέρος Πρώτο

Ο τουρισμός έχει τη δική του ιστορία (Μέρος Τρίτο)

Ο τουρισμός έχει τη δική του ιστορία – Μέρος Δεύτερο

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.