«Άλκηστις» του Ευριπίδη

Υπάρχει μία λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην εκούσια επιλογή και τη θυματοποίηση. Στην αμφίσημη δημιουργία «Αλκηστις» του Ευριπίδη, που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην τραγωδία και το σατυρικό δράμα, τίθενται πολλά ερωτήματα. Και κυρίως αν είναι «ανόητη» η απόφαση της ομώνυμης ηρωίδας να θυσιάσει τη ζωή της για να επιβιώσει ο άνδρας της, όπως, εξάλλου, υποστηρίζει ο πεθερός της (Κωσταντίνος Αβαρικιώτης), ή αν η πράξη της αποτελεί πρότυπο γενναιότητας, καθώς βάζει πάνω απ’ όλα την ευημερία της οικογένειάς της. Και ενώ στο κείμενο του αρχαίου ποιητή θεοί και θνητοί επαινούν την πρωτοβουλία της, ο Δημήτρης Καραντζάς, αντίθετα, αναρωτιέται: «Ποια είναι αυτή η κοινωνία που, με σιωπηλή συναίνεση, διαπράττει δολοφονίες; Ποιοι είναι εκείνοι που χορεύουν πάνω σε ένα πτώμα; Τι είναι η Γυναίκα στην εποχή του Ευριπίδη; Η μητέρα, η σύζυγος, η υπηρέτρια…» 

Κατ΄ επέκταση στηρίζει τη σκηνοθεσία του στην αποδόμηση της αυτοθυσίας της Άλκηστης (Ηρώ Μπέζου), συνδέοντάς τη με τη θέση της γυναίκας σήμερα και με τα σύγχρονα γεγονότα γυναικοκτονιών.

Όμως ας πάρουμε αυτό το αλληγορικό, αλλά και ασόβαρο για πολλούς φιλολόγους παραμύθι από την αρχή. 

Βρισκόμαστε στο παλάτι του βασιλιά Άδμητου (Γιάννης Νιάρρος), τον οποίο ο Απόλλωνας σώζει από βέβαιο θάνατο, αρκεί να πεθάνει κάποιος άλλος στη θέση του. Όλοι αρνούνται, εκτός από τη γυναίκα του, την πιστή Άλκηστη. Συμπτωματικά έρχεται ο Ηρακλής (Γιώργος Ζυγούρης) και, για να ανταποδώσει τη φιλοξενία του απαρηγόρητου βασιλιά των Φερών, νικάει τον Χάρο και φέρνει πίσω τη νεκροζώντανη σύζυγό του. 

Ο Δημήτρης Καραντζάς οραματίστηκε και ο Κωνσταντίνος Σκουρλέτης έστησε ένα επικλινές ογκώδες σκηνικό (τόσο ώστε να καταβροχθίζει το τοπίο πίσω του) που αναπαριστούσε ένα διαλυμένο μουσικό όργανο, ενώ στη βάση του, φορώντας ένα εντυπωσιακό μαύρο φουστάνι, δέσποζε ακινητοποιημένος ο θάνατος (Θεοδώρα Τζήμου). Και σ’ αυτή την επικλινή πλατφόρμα οι ηθοποιοί προσπαθούσαν συνεχώς να ισορροπήσουν, διατρέχοντας τον κίνδυνο να πέσουν – και αυτοί – στην αγκαλιά του θανάτου. Αν το απέφυγαν, οφείλεται στην καλή δουλειά του χορογράφου Τάσου Καραχάλιου.

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό το πρόβλημα της παράστασης. Το κυριότερο μειονέκτημα είναι η έλλειψη ύφους. Από τη μια βυθίζεται στην τραγωδία, με μοναδική ανάσα την υπερβολική κλοουνερί του Ηρακλή. Και από την άλλη, τη θέση της ειρωνείας παίρνει η αμηχανία. 

Τέλος, ενώ ο σκηνοθέτης εκτοξεύει στο πρόγραμμα της παράστασης μύδρους ενάντια στη κοινωνία του Ευριπίδη και κατά κάποιον τρόπο «υπόσχεται» να αντιμετωπίσει με κριτικό βλέμμα τόσο τον ήρωα όσο και τη βία που ασκούν οι άνδρες στις γυναίκες, η πρόθεσή του πέφτει στο κενό.

Διαβάστε επίσης:

Το «Purple Rain» του Prince ανεβαίνει στο Μπρόντγουεϊ μετά από 42 χρόνια

Ο Γιώργος Νταλάρας επιστρέφει με «Ρεμπέτικο» σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

«Να ζει κανείς ή να μη ζει;» στο Θέατρο Λαμπέτη – Σε σκηνοθεσία των Θανάση Παπαθανασίου & Μιχάλη Ρέππα

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.