Θα παραδώσουμε τη διαχείριση της κλιματικής κρίσης στους συνωμοσιολόγους;

Η κλιματική κρίση συνιστά πολιτικό και οικονομικό τυφώνα για την Ευρώπη, την ταχύτερα θερμαινόμενη ήπειρο του πλανήτη, και την Ελλάδα.

Το Reuters εκτιμά σε 822 δισ. το κόστος των ακραίων φαινομένων στην Ε.Ε. την περίοδο 1980-2024, εκ των οποίων το 25% έχει καταγραφεί την τελευταία τετραετία – δείγμα της επιτάχυνσης της κρίσης.

Ο συνδυασμός εκτεταμένων κλιματικών καταστροφών, ελλιπούς ασφαλιστικής κάλυψης (μόλις το 25% των ζημιών καλύφθηκε ασφαλιστικά), αυξημένων αμυντικών δαπανών και του κόστους από τη γήρανση του πληθυσμού καθιστά εφιαλτικό το μελλοντικό κόστος για τους ευρωπαϊκούς προϋπολογισμούς.

Σύμφωνα δε με ανάλυση της ασφαλιστικής εταιρείας Allianz, αν τα τέσσερα θερμότερα έτη της τελευταίας δεκαετίας επαναλαμβάνονταν έως το 2030, το κόστος για την Ε.Ε. θα ανερχόταν ίσως στο 5%-7% του ΑΕΠ – και καταλαβαίνουμε τι θα σήμαινε αυτό για τους προϋπολογισμούς και για το δημόσιο χρέος χωρών στις οποίες οι ασφαλιστικές εταιρείες έχουν ακόμα μικρότερη συμμετοχή στην κάλυψη έναντι ζημιών.

Μια συμμετοχή που σταδιακά θα γίνεται πολύ ακριβότερη ή θα μειώνεται όσο οι κλιματικοί κίνδυνοι θα αυξάνονται.

Στο σενάριο της Allianz, στην Ελλάδα οι καύσωνες θα μπορούσαν να κοστίσουν έως 13 δισ. ευρώ μέχρι το 2030. Η μείωση του ΑΕΠ υπολογίζεται στο 4,1%, η μείωση των επενδύσεων στο 8%, η μείωση της κατανάλωσης στο 4%, η αύξηση του πληθωρισμού στο 2,5% και η αύξηση της ανεργίας στο 1%.

Θα πρέπει μάλιστα να συνυπολογίσουμε ότι είμαστε χώρα με αυξανόμενους έντονους καύσωνες, πρόβλημα διαχείρισης και επάρκειας υδατικών πόρων, πεπαλαιωμένες ή ανύπαρκτες υποδομές, υπερβολική εξάρτηση από τον τουρισμό (προϊόν έντασης – και περιβαλλοντικών – επενδύσεων, ευάλωτο στα ακραία κλιματικά φαινόμενα, όλο και πιο συνδεδεμένο με προδιαγραφές βιωσιμότητας) και απειλούμενη αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή.

Οι κυβερνήσεις, λέει το Reuters, καλούνται να επενδύσουν προληπτικά στην ανθεκτικότητα των υποδομών, αντί να περιορίζονται σε έκτακτες δαπάνες ύστερα από κάθε καταστροφή. Μάλιστα. Σε αυτές τις υποδομές θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και την Υγεία, υποθέτουμε.

Συνεπώς θα πρέπει να καταρτιστούν εθνικά σχέδια ανθεκτικότητας, τα οποία θα περιλαμβάνουν σοβαρές επενδύσεις σε μηχανισμούς προσαρμογής στην κρίση, πρόληψης και αντιμετώπισης καταστροφών, κατασκευής και εκσυγχρονισμού υποδομών και διαχείρισης φυσικών πόρων σε εθνική κλίμακα.

Και για την κατάρτισή τους θα πρέπει κάποιες πολιτικές δυνάμεις, στοιχειωδώς έστω, να συνεννοηθούν ώστε με την εναλλαγή των κυβερνήσεων να μην ανατρέπει ο ένας τα πεπραγμένα του άλλου επειδή… οσμίζεται σκάνδαλα.

Εντάξει, εμείς ξέρουμε ότι η προοπτική τέτοιου είδους συνεργασιών ακούγεται σαν ανέκδοτο. Από την άλλη, όμως, κάποιοι θα πρέπει να αρχίσουν να προπονούνται στη λογική αυτή, μια και οι αυτοδυναμίες τελειώνουν.

Εκτός αν έχουν αποφασίσει να παραδώσουν τη διακυβέρνηση σε συνωμοσιολόγους και σαλταρισμένους. Έχουν πάρει τέτοιες αποφάσεις;

Διαβάστε επίσης:

Το ενεργειακό παράδοξο της ελληνικής οικονομίας – Καταναλώνουμε λιγότερο, παράγουμε λιγότερα, πληρώνουμε περισσότερα

Η λιτότητα με κοστούμι και επιτόκιο

Κλιματική κρίση, πυρκαγιές και αποποίηση ευθυνών

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.