Στον απόηχο του 5ου Συμποσίου Τεχνών του Δήμου Οινουσσών «δημιουργίας όρια» | ASO2026 — Where Art & Sea Meet

Μια εβδομάδα έχει περάσει από τη λήξη των εργασιών του Θερινού Σχολείου Τέχνης κι όμως, εδώ στις Οινούσσες, όλοι μοιάζουμε να βρισκόμαστε ακόμη στον παλμό του.

Σαν να μην έφυγαν ακόμη οι άνθρωποι.

Σαν να μην άδειασαν οι δρόμοι από τις φωνές, τις πρόβες, τις συζητήσεις, τα γέλια, τις αγωνίες.

Σαν να συνεχίζουν να περπατούν στις διαδρομές των καπετάνιων μας, να δένουν στην Πλατεία Ναυτοσύνης, να ταξιδεύουν με τη θάλασσα και να αφήνουν πίσω τους κάτι από τον εαυτό τους.

Κι ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο μεγάλο αποτύπωμα ενός Συμποσίου Τεχνών.

Όχι αυτό που βλέπουμε τη στιγμή που συμβαίνει.

Αλλά αυτό που μένει όταν όλα τελειώσουν.

Το φετινό σχολείο άφησε στο νησί ένα γλυκό αποτύπωμα.

Άνθρωποι γενναιόδωροι, διαθέσιμοι, γεμάτοι έμπνευση, περπάτησαν μαζί μας στον τόπο, συνάντησαν την ιστορία του, άκουσαν τις φωνές του και άφησαν τη δική τους.

Και μέσα από αυτή τη συνάντηση, οι Οινούσσες έγιναν για ακόμη μία φορά ένας τόπος όπου η τέχνη δεν ήρθε απλώς να παρουσιαστεί.

Ήρθε να συνομιλήσει. Με τη θάλασσα. Με τη μνήμη. Με τους ανθρώπους.

Με όσα είμαστε και με όσα θέλουμε να γίνουμε.

Φέτος, το «δημιουργίας όρια» δεν ήταν απλώς ένας τίτλος.

Ήταν ερώτημα.

Ποια είναι εκείνη η ρωγμή που αφήνουμε στη δημιουργία για να περάσει το φως;

Πού τελειώνει το γνώριμο και πού αρχίζει το καινούργιο;

Με ποια γλύκα αγκαλιάζουμε την παράδοση και τον τόπο και, την ίδια στιγμή, κοιτάμε μπροστά;

Οι σπουδαστές του φετινού σχολείου δεν μας χαρίστηκαν.

Δεν ήρθαν για να μας χαϊδέψουν τ’ αυτιά.

Ήρθαν για να μας ταρακουνήσουν.

Να μιλήσουν για τα όρια και τα άκρα. Για την προσμονή και τη λαχτάρα. Για την απουσία. Για τα αληθινά ανθρώπινα συναισθήματα. Για τη γυναίκα. Για τον υπερτουρισμό. Για όσα συμβαίνουν γύρω μας και ίσως κάποιες φορές προτιμούμε να μην κοιτάζουμε κατάματα.

Και μέσα από τα εργαστήρια και τις συναντήσεις με τους ανθρώπους της τέχνης, η δημιουργία έγινε ξανά ένας τρόπος να ψάξουμε, να αμφισβητήσουμε, να ακούσουμε, να συγκρουστούμε, να συγκινηθούμε και τελικά να δούμε αλλιώς.

Να δούμε μπροστά.

Ήρθε το «ΛΑΧΤΑΡΩ».

Η προσμονή. Η απουσία. Η ανάγκη της επιστροφής. Εκείνο το συναίσθημα που βρίσκεται ανάμεσα σε αυτό που χάθηκε και σε αυτό που ακόμη περιμένουμε.

Ήρθε η «ΒΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΦΑΡΟΥ», που συνεπήρε μικρούς και μεγάλους σε ένα ταξίδι γεμάτο συγκινήσεις.

Κι ύστερα ήρθε η «ΒΑΡΔΙΑ» 12 ώρες μια ολόκληρη νύχτα.

Στην Πλατεία Ναυτοσύνης, στην καρδιά του λιμανιού μας, η τέχνη κράτησε σκοπιά.

Η ναυτική μνήμη των Οινουσσών έγινε πρώτη ύλη για μια ζωντανή καλλιτεχνική εμπειρία. Τα γράμματα του καπετάν Γιώργη Χαλκιά έγιναν φωνές, σώματα, αναμονές, μνήμες και ιστορίες.

Και κάπου εκεί καταλάβαμε ξανά πως η παράδοση δεν είναι κάτι που τοποθετούμε σε μια προθήκη για να το προστατεύσουμε.

Είναι κάτι που παίρνουμε μαζί μας.

Το κοιτάμε. Το ξαναδιαβάζουμε. Του κάνουμε ερωτήσεις. Και το αφήνουμε να συνομιλήσει με το αύριο.

Ένα νησί.
Μια καρδιά.
Ένας παλμός.

Οι Οινούσσες έγιναν για ακόμη μία φορά τόπος συνάντησης ανθρώπων, ιδεών και δημιουργίας.

Ένας τόπος όπου η τέχνη μπορεί να συμβαίνει στην πλατεία, στο λιμάνι, στους δρόμους, δίπλα στη θάλασσα.

Εκεί όπου η μνήμη συναντά το σήμερα και το σήμερα το αύριο.

Και γι’ αυτό το αποτύπωμα θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Στους σπουδαστές που εμπιστεύτηκαν το νησί μας και άφησαν εδώ τη φωνή, την αγωνία, το ταλέντο και την ψυχή τους.

Στους εισηγητές, στους καλλιτέχνες και σε όλους τους ανθρώπους που μοιράστηκαν γνώση, χρόνο, εμπειρία και έμπνευση.

Στους ανθρώπους του Δήμου, στους εργαζόμενους και στους εθελοντές που εργάστηκαν, πολλές φορές αθόρυβα και πίσω από τη σκηνή, για να μπορεί η τέχνη να βρίσκεται μπροστά.

Στους επαγγελματίες και στους κατοίκους των Οινουσσών, που άνοιξαν για ακόμη μία φορά την αγκαλιά τους.

Και ένα μεγάλο, ξεχωριστό ευχαριστώ στους χορηγούς και υποστηρικτές του ASO2026, που πιστεύουν ότι ο πολιτισμός, η παιδεία και η τέχνη αξίζει να ταξιδεύουν μέχρι την άκρη του Αιγαίου και να δημιουργούν γέφυρες εκεί όπου κάποιοι βλέπουν μόνο απόσταση.

Χωρίς τη δική τους στήριξη, αυτό το ταξίδι δεν θα μπορούσε να γίνει.

Και τώρα που οι βαλίτσες έκλεισαν, οι σκηνές μαζεύτηκαν και το ASO2026 τελείωσε, μένει ένα ερώτημα:

Τι αφήνει πίσω της η δημιουργία;

Ίσως μια ρωγμή. Μια μικρή ρωγμή στο γνώριμο.

Και μέσα από αυτήν, λίγο φως. Αρκετό για να δούμε τον δρόμο που ανοίγεται μπροστά.

Γιατί κάθε τέλος, στις Οινούσσες, μοιάζει λίγο με αρχή.

Κι έτσι, το ASO2026 δεν κλείνει εδώ.

Μας αφήνει μια υπόσχεση.

ASO2027.

Μια νέα συνάντηση.
Ένα νέο ταξίδι.
Ένα νέο κατώφλι.

Το επόμενο βήμα μάς οδηγεί «στο κατώφλι της 7ης μέρας». Και αυτή τη φορά, η θάλασσα θα συναντήσει τον κινηματογράφο.

Την εικόνα. Το φως. Τη μνήμη. Την κίνηση.

Την ιστορία που μπορεί να ειπωθεί χωρίς να ειπωθεί.

Από τη σκηνή στην οθόνη.

Από το ζωντανό σώμα στο κινηματογραφικό κάδρο.

Από την παράδοση του τόπου στη δύναμη της εικόνας.

Ένα ακόμη όριο για να διασχίσουμε.

Ένα ακόμη κατώφλι για να περάσουμε.

ASO2027 — «Στο κατώφλι της 7ης μέρας».

Κι αν φέτος αναρωτηθήκαμε ποια ρωγμή αφήνουμε στη δημιουργία για να περάσει το φως,

του χρόνου θα αναρωτηθούμε:

Τι συμβαίνει όταν φτάσουμε στην άλλη πλευρά;

Οι Οινούσσες συνεχίζουν.

Η τέχνη συνεχίζει.

Η θάλασσα συνεχίζει.

Κι εμείς κρατάμε τη βάρδια.

Μέχρι την επόμενη συνάντηση.

Οι καλλιτεχνικοί Διευθυντές

Στέισυ Λεονδή & Βασίλης Τριανταφύλλου

ASO2027.

Where Art & Sea Meet

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.