Κρίσιμη η πολιτική συμφωνία στις κύριες αμυντικές επιλογές μας

Το ένα «επεισόδιο» μετά το άλλο προκαλεί η Τουρκία το τελευταίο διάστημα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις καταδεικνύοντας, πέρα από κάθε αμφιβολία, τι πραγματικά την απασχολεί και τι επιδιώκει.

Μέσα σε λίγες μόνο μέρες είχαμε την ανακήρυξη των θαλάσσιων πάρκων της, την προειδοποίηση ότι θέλει να ενημερώνεται (και, προφανώς, να εγκρίνει) την πορεία των έργων πόντισης του περίφημου καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, αλλά και να απειλεί σχεδόν ευθέως με πόλεμο εξαιτίας της στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας και Ισραήλ.

Δεν είναι κάτι νέο η επιδίωξη της Άγκυρας να ελέγχει πλήρως τις ελληνικές αποφάσεις και να μην επιτρέπει στην Αθήνα καμιά πρωτοβουλία που θεωρεί ότι πλήττει τα συμφέροντά της.

Δεκαετίες τώρα επιχειρεί να μετατρέψει τη χώρα μας σε οιονεί προτεκτοράτο και να αποσπάσει αναίμακτα όση επιρροή θα μπορούσε, υπό κανονικές συνθήκες, να αποκτήσει μόνο με πόλεμο.

Η διαφορά τα τελευταία χρόνια είναι ότι το δηλώνει όλο και πιο ανοιχτά με όλο και περισσότερους τρόπους.

Σημαντικός παράγοντας για την όξυνση της τουρκικής συμπεριφοράς είναι η προσπάθεια της Ελλάδας να ενισχύσει την αμυντική της δυνατότητα έναντι της καθαρής και μη αποκρυπτόμενης επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας.

Περιφερειακές συμμαχίες, αμυντική ενίσχυση, ενεργειακές και άλλες συνεργασίες προκαλούν τρομακτική ενόχληση στην Άγκυρα, η οποίας διαπιστώνει ότι περιορίζεται το μέγεθος της απειλής που μπορεί εμπράκτως να ασκήσει.

Είναι και τα διδάγματα από τους πρόσφατους περιφερειακούς πολέμους κατά της Ουκρανίας και του Ιράν που βάζουν νέα δεδομένα στο τραπέζι.

Καταρχάς ο αμυνόμενος δεν είναι αναγκαίο να νικήσει για να οδηγήσει σε αποτυχία μια επίθεση και να προκαλέσει ανυπολόγιστο κόστος στον επιτιθέμενο. Αρκεί να αντέξει.

Και η Ελλάδα προσπαθεί – όχι απαραιτήτως εκμεταλλευόμενη όλες τις δυνατότητες προς το παρόν – να μεγιστοποιήσει το κόστος μιας τουρκικής επίθεσης εναντίον της.

Προφανώς οι συμμαχίες με τη Γαλλία και το Ισραήλ δεν σημαίνουν ότι κάποιοι άλλοι θα πολεμήσουν για λογαριασμό μας αν χρειαστεί – κανείς δεν πολεμάει στον πόλεμο του άλλου –, αλλά όσο περισσότεροι παράγοντες μπαίνουν σε μια αντιπαράθεση τόσο δυσκολότερη και πιο περίπλοκη γίνεται η κατάληξή της.

Και το γεγονός ότι μεταξύ των κομμάτων εξουσίας στην Ελλάδα – παρά τις επιμέρους διαχειριστικού χαρακτήρα διαφωνίες – υπάρχει, σε γενικές γραμμές, συμφωνία στις βασικές επιλογές, τις οποίες όλα έχουν υπηρετήσει την τελευταία δεκαπενταετία, είναι ένα πολύ σημαντικό δεδομένο.

Ας ελπίσουμε ότι αυτό θα συνεχιστεί και τα επόμενα – ακόμη πιο δύσκολα – χρόνια, αφού περιθώρια για ιδεολογικοπολιτικούς τυχοδιωκτισμούς δεν υπάρχουν πλέον…

Διαβάστε επίσης:

Με ακόμα μεγαλύτερη ρευστότητα μπαίνουμε στο φθινόπωρο

Η τελική ευθεία προς την ΔΕΘ και τις εκλογές: Οι συσχετισμοί, τα αδιέξοδα, τα στοιχήματα

Οι διακρίσεις λόγω εθνικότητας είναι ρατσισμός

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.