Κριτική ταινίας: «Αυτοί που άγγιξαν τον πόλεμο» – Η μελαγχολική ιστορία της ΠΥΡΚΑΛ

Τίτλος ταινίας: «Αυτοί που άγγιξαν τον πόλεμο»

Σύνοψη: Στο ντοκιμαντέρ αυτό οι δύο σκηνοθέτες επισκέπτονται το εργοστάσιο της Πυρκάλ, όπου κατασκευάζονταν πυρομαχικά από το 1874. Αρχικά για τον ελληνικό στρατό, αργότερα και προς εξαγωγή. Οι αφηγητές περιδιαβαίνουν τους άδειους πλέον χώρους και θυμούνται…

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Καστανίδης, Ηώ Χαβιαρά

«Αυτοί που άγγιξαν τον πόλεμο» δεν είναι άλλοι από τους εργαζόμενους στην ΠΥΡΚΑΛ, καθώς στο εργoστάσιό της, στον Υμηττό, κατασκεύαζαν πυρομαχικά για τον ελληνικό στρατό, αλλά και για εξαγωγές. Ο Μιχάλης Καστανίδης και η Ηώ Χαβιαρά χρησιμοποιούν τέσσερις πρώην εργαζόμενους σε ρόλο ξεναγού, στις εγκαταλελειμμένες εγκαταστάσεις του εργοστασίου. Δίπλα στην αυθόρμητη και σχεδόν νοσταλγική μνήμη των αφηγητών, ξεπετάγεται κάθε τόσο η μνήμη του θανάτου, τον οποίον σκόρπιζαν τα προϊόντα του εργοστασίου. Από τον ιρανο-ιρανικό πόλεμο στο Αφγανιστάν κι από ‘κει στην Παλαιστίνη. Από το 1874, οπότε ξεκίνησε η λειτουργία του εργοστασίου, με σκοπό την προμήθεια πυρομαχικών από τον ελληνικό στρατό ως την τελευταία του μέρα, ουσιαστικά, το 2004, όταν και υπήρξε η συγχώνευση με την ΕΒΟ. Οι «δουλειές» άνθισαν αρχικά το 1936 με 1939, κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφύλιου, και επεκτάθηκαν περισσότερο, όταν η βιομηχανία πέρασε στο γνωστό δίδυμο Μποδοσάκη- Αθανασιάδη.

Οι σκηνοθέτες δεν καθηλώνονται από τις μνήμες και τις αφηγήσεις των «πρωταγωνιστών. Τολμούν να αναμετρηθούν με τους άδειους χώρους και να τους γεμίσουν πειστικά με τις ανθρώπινες φωνές. Δραπετεύουν από τις αποκλειστικά εργασιακές σχέσεις και περνούν στις ανθρώπινες. Έρωτες, πίκρες, διεκδικήσεις, μια ζωή ολόκληρη. Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά του συγκεκριμένου ντοκιμαντέρ, από άλλα ανάλογα. Ξαφνικά, μοιάζουν να μιλούν οι ίδιοι οι άδειοι χώροι, να γεμίζουν από ανθρώπους, από την αγωνία της «διπλής» επιβίωσης: της εξασφάλισης του «επιούσιου» και την αποφυγή ενός μοιραίου δυστυχήματος. Ατυχώς, αυτό συνέβη, κάποια στιγμή, με τρεις νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Με την περιγραφή του περιστατικού, αντιλαμβανόμαστε ότι δίπλα στον πόλεμο των όπλων, υπάρχει ο αγώνας για το μεροκάματο, πολλές φορές ακόμη και θανατηφόρος. Κάπως έτσι, άλλωστε, επιχειρηματολογούν οι εργαζόμενοι για τη σχέση τους με την ΠΥΡΚΑΛ, ακόμη κι όταν γνωρίζουν ποιος είναι ο προορισμός της παραγωγής τους. «Το θέμα δεν είμαστε εμείς, είναι οι πόλεμοι. Πάντα θα είμαστε ενάντια σε αυτούς». Και μαζί τους συμφωνούμε όλοι.

Αξιολόγηση: ** 1/2

Διαβάστε επίσης:

Φεστιβάλ Βενετίας: Χειροκροτήματα 25 λεπτών για το ντοκιμαντέρ «ΝΑΖΑ» για τη σφαγή στη Γάζα (Photo/Video)

«2048»: Ο Anthony Hopkins σε έναν δυστοπικό εφιάλτη κάτω από τη γη

Κριτική ταινίας: «Φάκελος 137» – Το Παρίσι των κίτρινων γιλέκων και των αντιθέσεων

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.