Κριτική ταινίας: «Φάκελος 137» – Το Παρίσι των κίτρινων γιλέκων και των αντιθέσεων

Takeaways by to pontiki AI

• Η ταινία «Φάκελος 137» του σκηνοθέτη Ντομινίκ Μολ πραγματεύεται την έρευνα της ανακρίτριας Στεφανί σχετικά με τον σοβαρό τραυματισμό διαδηλωτή κατά τις κινητοποιήσεις του 2018.
• Η υπόθεση εστιάζει στην προσπάθεια της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων να διαλευκάνει τις ευθύνες αστυνομικών που επιχειρούσαν με πολιτικά εν μέσω των διαδηλώσεων.
• Παράλληλα με την αστυνομική έρευνα, η ταινία εξετάζει τη σύγκρουση μεταξύ της κρατικής εξουσίας και των πολιτών, καθώς και το κοινωνικό χάσμα πρωτεύουσας και επαρχίας.
• Ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε πραγματικά αρχεία της αστυνομίας για να προσδώσει ρεαλισμό στην απεικόνιση των γεγονότων και στη διαδικασία ανάλυσης του οπτικού υλικού από τις κάμερες.

Τίτλος ταινίας: «Φάκελος 137»

Σύνοψη: Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, τις οποίες πραγματοποίησαν τα γνωστά ως «κίτρινα γιλέκα» το 2018, ένας διαδηλωτής τραυματίζεται σοβαρά και η Στεφανί, της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων, διενεργεί εξαντλητική ανάκριση, διερευνώντας τις ευθύνες της αστυνομίας

Σκηνοθεσία: Ντομινίκ Μολ

Παίζουν: Λεά Ντρουτέρ, Ζονατάν Τέρνμπουλ, Σαντρά Κολομπό, Σολούν Μασαντό

Για να διαβάσουμε αυτήν την πολύ καλή ταινία του Ντομινίκ Μολ, οφείλουμε να τη διαχωρίσουμε σε δύο κεφάλαια, το ανθρώπινο και το αστυνομικό, με απόλυτα επιτυχημένη τη σύνδεση τους από τον σκηνοθέτη. Μετά την προηγούμενη ταινία του «Η Νύχτα της 12ης», ένα φιλμ το οποίο βρέθηκε στα άδυτα της γαλλικής αστυνομίας, ο Ντομινίκ Μολ βουτάει σε ακόμη πιο βαθιά και σκοτεινά νερά.

Τώρα βρίσκεται στην IGPN, την Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων στο Παρίσι, με τη Στεφανί, (την υποδύεται άψογα η αγαπημένη πρωταγωνίστρια του Μολ, η Λεά Ντρουτέρ) να προσπαθεί να εξιχνιάσει τη συμμετοχή αστυνομικών με πολιτικά στον βαρύ τραυματισμό ενός νεαρού διαδηλωτή, κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων των «κίτρινων γιλέκων». Δίπλα σε αυτήν την αστυνομική πλοκή της ιστορίας, τρέχει η σχέση της Στεφανί με την οικογένεια του θύματος, καθώς κατάγονται από το ίδιο χωριό. Πόσο θα της επιτρέψει το συγκεκριμένο γεγονός να παραμείνει αντικειμενική στην έρευνά της; 

Με ευφυΐα ο Ντομινίκ Μολ γεμίζει την ταινία του με ερωτηματικά, ουσιαστικά ταυτιζόμενος με την ηρωίδα του. Ανάμεσα στη μυθοπλασία και στην πραγματικότητα η αφήγηση, μας ξεναγεί βήμα βήμα στην έρευνα της ανακρίτριας, μας καθιστά συμμέτοχους στις ανακαλύψεις και στις απορίες της. Από τη μια, λοιπόν, έχουμε ένα είδος πολιτικού, αστυνομικού θρίλερ, στο οποίο οι «ένοχοι» (αστυνομικοί με πολιτικά) προσπαθούν με κάθε τρόπο να συγκαλύψουν και να δικαιολογήσουν τη στάση τους, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων. Η οικογένεια του θύματος, με τη σειρά της, θεωρεί ότι όλοι προσπαθούν να «κουκουλώσουν» τα όσα συνέβησαν εκείνην τη νύχτα του 2018. Κι αυτό επειδή πρόκειται για «επαρχιώτες» τους οποίους κανείς δεν υπολογίζει. Έτσι ανοίγει και το δεύτερο κεφάλαιο του φιλμ, στο οποίο απεικονίζεται η ουσιαστική διαίρεση πρωτεύουσας-επαρχίας στη Γαλλία. Τα πρόσωπα της οικογένειας, προσεκτικά επιλεγμένα, αντικατοπτρίζουν την απογοήτευση και την παραίτηση από οποιαδήποτε διεκδίκηση, τη γενικευμένη καχυποψία. Γενικότερα, ο Μολ κάνει σινεμά με δύο βασικά υλικά, τα πρόσωπα και την εικόνα. Όχι, βέβαια, την κινηματογραφική -αυτό είναι αυτονόητο-, αλλά τις καταγραφές των διάφορων καμερών, στους δρόμους όπου συνέβη το κακό. Οι εγκαλούμενοι παρακολουθούν τα βίντεο, προσπαθώντας να ερμηνεύσουν ή να αμφισβητήσουν τα όσα η εικόνα αποδεικνύει. Ο Μολ είναι σαφής: ακόμη και η εικόνα υπόκειται σε κρίση. Το οφθαλμοφανές με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπη η ανακρίτρια -μαζί της κι εμείς οι θεατές- γίνεται αντικείμενο κρίσης και χρήσης, κατά το δοκούν. 

Ο σκηνοθέτης πραγματοποίησε ο ίδιος ενδελεχή έρευνα, αποκτώντας πρόσβαση στα αρχεία της Αστυνομίας Εσωτερικών Υποθέσεων, ώστε ο τρόπος με τον οποίον θα προσέγγιζε το θέμα του, να κρατάει επαφή με την πραγματικότητα και τα όσα συνέβησαν εκείνο το βράδυ στο Παρίσι. Επιμένει στη γεωγραφία του τόπου, στη διάρθρωση των οδών, στις κινήσεις των αστυνομικών σε αυτές. Από την άλλη, οι άμοιροι διαδηλωτές, με συγκινητικά επαρχιώτικη -σχεδόν τουριστική – συμπεριφορά μπλέκονται στα στενά, γίνονται θύματα. Πέρα από την αυθεντικά πολιτικό χαρακτήρα της ταινίας, ο σκηνοθέτης προεκτείνει την οπτική και τη σκέψη του. Περιγράφει δύο κόσμους, αντιμετωπίζει το περιστατικό σαν σύγκρουση του αδαούς ατόμου με την εξουσία, γενικότερα. Αδύνατον να κατανοήσεις τον μηχανισμό της, το ίδιο δαιδαλώδης με τους δρόμους. Στο τέλος, όλοι συναισθάνονται την αδυναμία τους, ακόμη και η ανακρίτρια.Μαζί και ο θεατής, αφού προηγουμένως ο Ντομινίκ Μολ κατόρθωσε να τον ταυτίσει με την επίσης άμοιρη και γεμάτη απορίες Στεφανί. Η πραγματική διαίρεση είναι ανάμεσα στην εξουσία και στους πολίτες. Μπροστά της όλοι μοιάζουν «επαρχιώτες».

Αξιολόγηση: ***

Διαβάστε επίσης

«Artificial»: Ο Andrew Garfield είναι ο ιδρυτής της OpenAI, Sam Altman, στο teaser trailer της νέας ταινίας του Luca Guadagnino (photos/videos)

Μυστικά συστήματα που χρησιμοποίησε το Ισραήλ σε μαζικές δολοφονίες αμάχων στη Γάζα αποκαλύπτονται σε νέο ντοκιμαντέρ

«Heart of the Beast»: Ο Brad Pitt παρευρέθηκε στην ειδική προβολή της νέας περιπέτειας επιβίωσης (photos/videos)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.