Θα λύσει, μήπως, ο Χρυσός Λέων το Μεσανατολικό; 

Και στην τελευταία στροφή, παραμονεύει η Μέση Ανατολή. Μια χιλιετία ολόκληρη από τις Σταυροφορίες και τον Λόρενς της Αραβίας μέχρι σήμερα, το περίφημο Ανατολικό Ζήτημα περιμένει την λύση του. Λίγες μόνον ώρες πριν από τη λήξη της φετινής διοργάνωσης, δύο μεγάλα φαβορί προσγειώνονται, ως δίλημμα, στα πόδια του Χρυσού Λέοντα που δείχνει αιφνιδιασμένος σαν τους περισσότερους φεστιβαλιστές.

83ο Φεστιβάλ Βενετίας/ Αποστολή: topontiki.gr

Έτσι κι αλλιώς, το βροχερό διήμερο που μεσολάβησε ήταν αρκετό για ν’ ανατραπεί συνολικά η ατμόσφαιρα, εντός κι εκτός οθόνης. Οι τουαλέτες έσπευσαν να προστατευθούν, τα προγνωστικά ν’ αμφισβητηθούν και οι συσχετισμοί να μεταβληθούν. Κάτι σαν έκδοση απαγορευτικού: ούτε αστέρες, ούτε μεγάλες αφηγήσεις, ούτε πόζες και αυταρέσκεια, ούτε υπερφίαλες φιλοδοξίες και πειράματα «κινηματογραφικά».

Ύστερα από το βραβευμένο με όσκαρ “No other land” για τη Δυτική Όχθη, οι Ισραηλινοί σκηνοθέτες Γιουβάλ Αμπραχάμ και Ρέιτσελ Σορ επανέρχονται μ’ ένα ακόμη ντοκιμαντέρ, αποκαλύπτοντας τον «επιστημονικό» σχεδιασμό των εγκλημάτων πολέμου με σκοπό τον πλήρη εξανδραποδισμό των Παλαιστινίων. Βασισμένο σε μαρτυρίες δεκάδων στελεχών των ειδικών δυνάμεων ή των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ, στη σύντομη διάρκειά του (μόλις 80 λεπτά) προλαβαίνει να περιγράψει την ισοπέδωση της Γάζας και τις δολοφονικές επιθέσεις εναντίον αθώων γυναικόπαιδων με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης. Ο τίτλος, “NAZA” αποτελεί ακρωνύμιο των «παράπλευρων απωλειών» στα εβραϊκά, κωδικό των επιχειρήσεων, όσο και σύγχρονη, συνθηματική απόδοση της Κοινοτοπίας του Κακού (η Χάνα Άρεντ για την γενοκτονία των Ναζί). Σε απόσταση εξήντα χιλιομέτρων από την βιβλική καταστροφή, οι κάτοικοι του Τελ Αβίβ παρακολουθούν αμέριμνοι τηλεόραση, ενώ στις ταράτσες των σπιτιών, οι ομολογίες των μασκαρεμένων ενόχων προκαλούν αληθινό σοκ, δύσκολο να ξεχαστεί. Στην επίσημη πρεμιέρα, η αποθέωση του κοινού κι οι σημαίες συμπληρώνουν την εικόνα.

Λίγο πιο πέρα, στην Τεχεράνη, κάποιος γιατρός, φυλακισμένος προσωρινά επειδή φρόντισε τραυματισμένους διαδηλωτές, ανακοινώνει στις αδερφές του την απόφασή του ν´ αυτοκτονήσει, αλλά δε βρίσκει το κουράγιο να το πει στην μητέρα του, όταν την επισκέπτονται όλοι μαζί. Η γάτα του, οι ασθενείς που παρακολουθεί, τα φυτά που ανατρέφει, δεν τον μεταπείθουν. Θα το καταφέρουν, το μητρικό χάδι, το σπιτικό φαγητό, λίγη μουσική και ο χορός των αγαπημένων προσώπων; Ναι, υπάρχει μια αχτίδα φωτός, τόσο στο πολιτικό-υπαρξιακό δράμα “A bit of life” του Αλί Ασγκαρί, όσο και στην κοινωνία του Ιράν, δίπλα στην δύσκολη ισορροπία, ανάμεσα στην απελπισία και στην ελπίδα, ανάμεσα στην αντίθεση στο καθεστώς και στους βομβαρδισμούς του Ντόναλντ Τραμπ. Υπόκωφος ρυθμός, συγκίνηση κι ειλικρίνεια, σινεμά φτωχό και γενναιόδωρο ταυτόχρονα, σαν την κατάφαση της ζωής και την επίδραση του Ντε Σίκα. 

Στον αντίποδα, ψυχολογικό κι ατμοσφαιρικό, ο «εργατολόγος» του γαλλικού σινεμά Στεφάν Μπριζέ. Κοινός παρονομαστής κι εδώ η σύγκρουση με τους μηχανισμούς εξουσίας, όμως στον κόσμο των επιχειρήσεων. Πάλι ο Βενσάν Λιντόν, όχι συνδικαλιστής αλλ’ αυταρχικός διευθυντής ασφαλιστικής εταιρείας. Στέλεχός της η Άλμπα Ρορβάχερ, υποψήφια για το βραβείο ερμηνείας. Είναι το «μικρό στρατιωτάκι» του τίτλου “Un Bon Petit Soldat”, θύμα εκβιασμού σ’ ένα περιβάλλον γεμάτο νευρώσεις, ανταγωνισμούς και υποκρισία, μ´ αποτέλεσμα την θυσία της προσωπικής-οικογενειακής ζωής στο βωμό της επαγγελματικής επιτυχίας.

Στο στόχαστρο ανάλογων μηχανισμών βρίσκεται και ο ήρωας του “DAU”, ένας φυσικός επιστήμονας, ώσπου να καμφθεί και να προσφέρει την Γνώση στην υπηρεσία στρατιωτικών σκοπών. Ήταν, τελικά, Έλληνας ο ιθύνων νους στην κατασκευή της σοβιετικής βόμβας; Το υπερφίαλο, πανάκριβο «πείραμα» (γυρίσματα πολύχρονα σε κάποιο απέραντο εργοτάξιο στο Χάρκοβο, σε συνθήκες προσομοίωσης των δεκαετιών 1930-1970) του Ίλια Κρζανόφσκι στηρίζεται στην προσωπικότητα και την αληθινή περιπέτεια του Λεβ Λαντάου με την Κα-Γκε-Μπε, τον σταλινικό ολοκληρωτισμό και το πυρηνικό οπλοστάσιο της Σοβιετικής Ένωσης. ‘Όμως, η ανάληψη του κεντρικού ρόλου από τον Θόδωρο Κουρεντζή, διάσημο διευθυντή ορχήστρας, μετακινεί επί το «ελληνικότερον» τις επιλογές του πολυσχιδούς, εκκωφαντικού εγχειρήματος, από μιάν ιστορική βιογραφία σε μια μετέωρη ποιητική ουτοπία. Δεν θα ήθελα να βρισκόμουν στην θέση της κριτικής επιτροπής. 

Διαβάστε επίσης:

Κριτική ταινίας: «Αυτοί που άγγιξαν τον πόλεμο» – Η μελαγχολική ιστορία της ΠΥΡΚΑΛ

Φεστιβάλ Βενετίας: Χειροκροτήματα 25 λεπτών για το ντοκιμαντέρ «ΝΑΖΑ» για τη σφαγή στη Γάζα (Photo/Video)

«2048»: Ο Anthony Hopkins σε έναν δυστοπικό εφιάλτη κάτω από τη γη

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.