Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τα σκάνδαλα ή με την πολιτική της τα υποθάλπει;

Το τελευταίο χρονικό διάστημα γινόμαστε θεατές σε ένα σίριαλ σκανδάλων που αφορούν όλους τους τομείς της οικονομίας και της κοινωνίας, όλα τα επαγγέλματα, αλλά και τη γεωγραφική διαίρεση της χώρας!

Δεν αφορά μονοσήμαντα μια κατηγορία πολιτών, ένα επάγγελμα ή μια γεωγραφική περιφέρεια!

Φαίνεται ότι υπάρχει κάτι βαθύτερο από ό,τι γνωρίζουμε μέχρι σήμερα!

Τι είναι, λοιπόν, αυτό το φαινόμενο, που τα σκάνδαλα ξεφυτρώνουν κάθε μέρα σαν τα μανιτάρια με τις πρώτες βροχές;

Η γέννηση και η έξαρση των σκανδάλων, κατά τη γνώμη μου, είναι ένα καθαρά δομικό, πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο, το οποίο τρέφεται από συγκεκριμένες συστημικές αδυναμίες:

1. Η μη σωστή λειτουργία των θεσμών και του κράτους

• Πολιτική εξάρτηση: Όταν η Δικαιοσύνη, οι ρυθμιστικές αρχές και τα Σώματα Ασφαλείας χειραγωγούνται από την πολιτική εξουσία, χάνουν την αντικειμενικότητά τους και οι πολίτες την εμπιστοσύνη τους!
• Πελατειακές σχέσεις: Η επικράτηση του «μέσου» (νεποτισμός, ευνοιοκρατία) αντί της αξιοκρατίας αποδυναμώνει τον κρατικό μηχανισμό και νομιμοποιεί την παρανομία στη συνείδηση των πολιτών. Η έλλειψη αξιοκρατίας είναι και η βασική αιτία που χιλιάδες νέοι επιστήμονες έφυγαν και φεύγουν από τη χώρα μας για να εργαστούν σε χώρες της ΕΕ και δεν επιστρέφουν!
• Γραφειοκρατία: Η χαοτική και αδιαφανής λειτουργία του κράτους, όχι με ευθύνη των δημοσίων υπαλλήλων, δημιουργεί την ανάγκη για «λάδωμα», ώστε να παρακαμφθούν τα εμπόδια.

2. Η έλλειψη αποτελεσματικών ελέγχων (ατιμωρησία)

• Όταν αυτοί που ελέγχουν είναι οι ίδιοι με αυτούς που ελέγχονται, ή όταν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είναι υποστελεχωμένοι και υποχρηματοδοτούμενοι, η παρανομία μένει στο σκοτάδι.
• Κλίμα ατιμωρησίας: Αν οι ελάχιστοι που αποκαλύπτονται δεν αντιμετωπίζουν σοβαρές ποινικές ή οικονομικές κυρώσεις, στέλνεται το μήνυμα στην κοινωνία ότι «το ρίσκο αξίζει τον κόπο».

Ποια είναι, αλήθεια, τα μηνύματα που στέλνει το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ; Όχι μόνο δεν θα υποστούν οικονομικές κυρώσεις όσοι καταχράστηκαν χρήματα που δεν τους ανήκαν, αλλά δεν θα επιστρέψουν πάνω από 1 δισ. που παράνομα ενθυλάκωσαν! Τα πληρώνει ο κρατικός προϋπολογισμός, δηλαδή οι φορολογούμενοι πολίτες που δεν φταίνε σε τίποτα!

Μάθαμε μήπως σε ποιον ανήκει το ΑΦΜ με τα 17 εκατ. ευρώ;

Τι έγινε, αλήθεια, με τα 26 δισ. ευρώ, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων ανήκει σε μεγαλοοφειλέτες του Δημοσίου, που χαρακτηρίστηκαν ανεπίδεκτα είσπραξης, την ώρα που χιλιάδες δανειολήπτες χάνουν την πρώτη κατοικία τους από τους χιλιάδες πλειστηριασμούς που δρομολογούν οι εισπρακτικές και τα διάφορα funds;

3. Η ανεπάρκεια ή η μη εφαρμογή των νομικών κανόνων

• Νομικά «παράθυρα»: Συχνά οι νόμοι είναι πολύπλοκοι ή ασαφείς, επιτρέποντας σε ισχυρούς παράγοντες με δυνατή νομική υποστήριξη να εκμεταλλεύονται κενά (π.χ. σε φορολογικά ζητήματα ή δημόσιες συμβάσεις) και να μην πληρώνουν!
• Επιλεκτική εφαρμογή: Ακόμα κι αν υπάρχουν αυστηροί νόμοι, αν εφαρμόζονται μόνο στους αδύναμους και όχι στους ισχυρούς, η αντίληψη που διαμορφώνεται στην κοινωνία είναι ότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη!

Σήμερα το αίσθημα αυτό διαπερνά οριζόντια την κοινωνία μας!

4. Άλλοι κρίσιμοι παράγοντες

• Έλλειψη διαφάνειας και λογοδοσίας: Η μυστικοπάθεια στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος εμποδίζει τους πολίτες και τον Τύπο να γνωρίζουν πού πηγαίνουν οι πόροι. Για παράδειγμα, πόσοι γνωρίζουν σήμερα πού πήγαν τα 36 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης και με τι κριτήρια έγινε η διανομή;
• Κρίση αξιών και πολιτισμική ανοχή: Όταν μια κοινωνία αρχίζει να θεωρεί τη μικροδιαφθορά ως «φυσιολογική» ή «αναγκαία για να επιβιώσεις», σταδιακά αποδέχεται και τα μεγάλα σκάνδαλα των ανώτερων στρωμάτων.
• Συγκέντρωση υπερβολικής ισχύος: Όταν το οικονομικό και το πολιτικό κεφάλαιο συγκεντρώνονται στα χέρια λίγων (ολιγαρχία), ο έλεγχος γίνεται σχεδόν αδύνατος.

Για παράδειγμα, σήμερα έχουμε τη δημιουργία και λειτουργία των περίφημων καρτέλ! Τα καρτέλ στην ενέργεια και στα τρόφιμα είναι εκείνα που διαμορφώνουν τις τιμές με βάση τα δικά τους συμφέροντα!

Το αποτέλεσμα; Πληθωρισμός 2% πάνω από τον μέσο πληθωρισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τα νοικοκυριά να ασφυκτιούν να αντεπεξέλθουν!

Η κυβέρνηση; Αντί να χτυπήσει τα καρτέλ και να ελέγξει την κερδοσκοπία και την ακρίβεια, τους αφήνει ανενόχλητους να θησαυρίζουν και αρκείται σε «συμφωνίες κυρίων», στάχτη στα μάτια των πολιτών, και επιδόματα ψίχουλα, ανίκανα να ανασχέσουν το μέγεθος του προβλήματος!

• Φίμωση της ερευνητικής δημοσιογραφίας: Αν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ελέγχονται από οικονομικά συμφέροντα ή κρατικές επιδοτήσεις, παύουν να λειτουργούν ως ο φύλακας της δημοκρατίας.

Εδώ συμβαίνουν και τα δύο!

Έχουμε:

• Ολιγάρχες που ελέγχουν τα μεγαλύτερα δημοσιογραφικά συγκροτήματα!
• Επίσης, μια κυβέρνηση που μοιράζει εκατομμύρια σε μέσα ενημέρωσης με κριτήριο τη στήριξη που λαμβάνει από αυτά!

Συνοπτικά, τα σκάνδαλα δεν είναι προϊόν της «τύχης» ή του καιρού, αλλά το άμεσο αποτέλεσμα ενός συστήματος και μιας κυβέρνησης που επιτρέπει την εξουσία χωρίς έλεγχο και το παράνομο κέρδος χωρίς συνέπειες.

Διαβάστε επίσης

Η μεγάλη ληστεία των Συνταξιούχων

Η Αριστερά δεν κληρονομείται με μια ταμπέλα, αποδεικνύεται με πράξεις

Το διπλό παιχνίδι της Ν.Δ. για τις συνεργασίες και η σύγκρουση ΕΛΑΣ – ΠΑΣΟΚ

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.