Ημείς άδομεν…

Oι εκλογές είναι πολύ σύντομες για να είναι θλιβερές… Κάθε πολίτης, ανεξαρτήτως τοποθέτησης, έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να απολαμβάνει τις προγαμιαίες σχέσεις με το κόμμα τις αρεσκείας του (σε συγκεντρώσεις, πάνελ και γραφεία υποψηφίων), το honeymoon πίσω από το παραβάν, τη θαλπωρή και το πάθος της νύχτας των αποτελεσμάτων… Από την επόμενη μέρα αρχίζει, ως γνωστόν, η παντόφλα.

Oι εκλογές είναι πολύ σύντομες για να είναι θλιβερές… Κάθε πολίτης, ανεξαρτήτως τοποθέτησης, έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να απολαμβάνει τις προγαμιαίες σχέσεις με το κόμμα τις αρεσκείας του (σε συγκεντρώσεις, πάνελ και γραφεία υποψηφίων), το honeymoon πίσω από το παραβάν, τη θαλπωρή και το πάθος της νύχτας των αποτελεσμάτων… Από την επόμενη μέρα αρχίζει, ως γνωστόν, η παντόφλα.

Γιατί λοιπόν να μη ρουφάει κανείς την ψήφο του ώς το μεδούλι; Γιατί να μη συμπεριφέρεται ως μπον εκλοβιβέρ; Γιατί να μην επιτρέπει στον εαυτό του, ώς τα ξημερώματα της 5ης Οκτωβρίου, παράφορες δημοκρατικές εκδηλώσεις;

Υπάρχει ακόμα χρόνος.

Το «Π», επιθυμώντας να πατάξει την ψόφια ψήφο και να τονώσει το φρόνημα των απανταχού εκλογέων, ανέθεσε – με το αζημίωτο – στον διεθνούς φήμης μουσικοσυνθέτη Νικόλα Τονηπιοβάνι να συνθέσει, σε στίχους της κουτσής ποιήτριας Μαρίας Πολιγούρη, 6 σύντομα εμψυχωτικά υμνάκια που να συμπυκνώνουν όλη την ουσία των θέσεων του κάθε κόμματος.

Τις 6 δημιουργίες τις αποστείλαμε στα αντίστοιχα κόμματα, οπότε μπορείτε να τις κατεβάστε απευθείας από τα site τους. Αμέσως παρακάτω δημοσιεύουμε τους στίχους για γρηγορότερη αποστήθιση. Καλή διασκέδαση.

Ο ύμνος του νεοδημοκράτη

(επικό ρέκβιεμ)

Είμαι εθισμένος στον Αντώναρο /

κι έχω μνήμη πιο ασθενική κι από χρυσόψαρο /

έπεσα μικρός μες στη μαρμίτα /

κι είμαι καπη(τ)ταλιστής με ήττα… /

Τρώω σούπα ξαναζεσταμένη /

κι απ’ τα σκάνδαλά μου βγάζω τη συνισταμένη /

έχω ηθική που θέλει ΚΤΕΟ /

και στελέχη που ’καναν τον Γιώργο νοματαίο. /

Έχει συμφωνήσει κι ο Εφραίμ /

δεν είναι για όλους τα φιλέτα της Εδέμ /

ας την κάνουν οι άλλοι τη νηστεία /

κι ας βουλιάξω εγώ ξανά στην απληστία…

Η άρια του ΠAΣOKτζή

(αλλεργικό αλέγκρο)

Είχα το μουστάκι μου ξυρίσει /

το ζιβάγκο μου απ’ τη ναφθαλίνη είχε ποτίσει /

κι έβλεπα τον πράσινο ΟΑΕΔ /

να γεμίζει φλώρους και φυντάνια της ΟΝΝΕΔ. /

Από το σφίξιμό μου έπαθα κοίλη /

κι απ’ τα νεύρα μου έλεγα το ντήλι το καντήλι /

έψαχνα τα ΦΕΚ σαν το πρεζόνι /

και κιτρίνιζα μονάχος σαν λεμόνι. /

Τώρα ο ήλιος πάλι ανατέλλει /

κι είμαι απίκo εδώ για να γλιστρήσω σαν το χέλι /

να χωθώ δικαίως και άνευ ψόγου /

στο κοινωνικό κράτος του Γιώργου…

Το ζεϊμπέκικο του Περισσού (πηδηχτό απτάλικο)

Η καρδιά του αστού η διχασμένη /

ως εκ περισσού θα μείνει καταδικασμένη /

να μη βρει ποτέ της έναν μίτο /

να την πάει απ’ τους δυο, στον τρίτο… /

Όποιος βλέπει μόνο το αμπαλάζ /

και με πράσινο το μπλε το κάνει τιρκουάζ /

θα του βγει αργότερα το μάτι /

όταν νόμους θα ’χει και θα χάνει τον εργάτη. /

Δεν μου πέφτει η περηφάνια σέκα /

άπαξ και ακούω να μιλάει η Αλέκα /

όσα και να είν’ τα ποσοστά μου /

μένω στα λημέρια τα γνωστά μου… /

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.