Άντε Γιώργο, πάμε

Κάτι άλλο που από καρδίας εύχομαι να λειτουργήσει, είναι η διαγραφόμενη συνεργασία όλων αυτών των πρωτάρηδων στα υπουργεία: από τους 36 υπουργο-υφυπουργούς του νέου κυβερνητικού σχήματος, οι 24 μετέχουν για πρώτη φορά σε κυβέρνηση. Κι αυτό μόνο καλό, ή μόνο κακό, μπορεί να είναι.

Habemus – κυβέρνηση, πρώτ’ απ’ όλα. Αλλά και γενικά, ρε παιδί μου – habemus! Αυτή, τουλάχιστον, την αίσθηση έχω. Ότι ξαφνικά, με το που κατακάθησε η καταμέτρηση της Κυριακής, habemus: διάθεση, κινητικότητα… Από ‘κεί, δηλαδή, που πέντε χρόνια τώρα είχα εθιστεί στο φύλλο-δεν-σειέται, στην απραξία και την αναβλητικότητα, ήρθε αίφνης ο Ομπαμίσκος και μου τα αλλάζει όλα.

Το περιρρέον εξουσιαστικό στυλάκι. Τα υπουργεία μου. Τα… φώτα. Όλα μου τα αλλάζει ο εφεξής πρώτος ποδηλάτης της χώρας. Και, βέβαια, τα πρόσωπα. Εκεί να δείτε αλλαγές. Τι ανανεωσάρα ήταν κι αυτή που ενέσκηψε στις κυβερνητικές λίστες; Αν και δεν πολυκατάλαβα τι ακριβώς θα κάνει ο Πάγκαλος ως αντι-Παπανδρέου – ως αντιπρόεδρος, εννοώ.

Κατάλαβα, όμως, μια χαρά κάποιες άλλες κινήσεις που έκανε ο Γιώργος με το καλημέρα. Όπως, ας πούμε, εκείνη τη ρουά ματ κατάργηση του υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης. Μην το γελάτε καθόλου: θέλει αρετή και τόλμη, μέσα σ’ ένα απόγευμα, να συγκρουστείς και να τελειώσεις με όλα τα μικρομέγαλα πελατειακά συμφέροντα της βορειοελλαδίτικης επικράτειας.

Καλέ, δεν λέω ότι ξεμπερδέψαμε έτσι εύκολα με το υπουργικό ρουσφέτι. Λέω, όμως, ότι το να βγαίνεις – όχι χωρίς κόστος – και να παραδέχεσαι όσο πιο χειροπιαστά γίνεται αυτό που ήδη ξέρουν όλοι μα κάνουν ότι αγνοούν, προδίδει αποφασιστικότητα. Διότι στην Παλαιοκώσταινα, πολλάκις και πλειστάκις, το προφανές ουδείς τολμάει να το προφέρει. Ή να το υπονοήσει. Ότι, ρε παιδιά, αυτό το ρημάδι το θρακομακεδονικό υπουργείο μάς δουλεύει χειρότερα από όλα τα υπόλοιπα υπουργεία μαζί. Και μήπως να κάναμε κάτι επ’ αυτού;

Σημειολογική ανθυπολεπτομέρεια της   πλάκας, θα μου πείτε. Ίσως. Αλλά και πού θαρρείτε, μπρε κουτά, ότι θα παιχτούν και οι περίφημες 100 πρώτες ημέρες – opos Ameriki! – που διαμήνυσε ότι θα μας κάνει ο πρωθυπουργός; Στις εντυπώσεις, στη σημειολογία. Εκεί θα παιχτούν. Διότι με τέτοια φωτιά που ήδη σιγοκαίει τα εθνικά μπατζάκια μας, τι να πρωτογίνει σε τρεις μήνες μέσα…

Ως πολίτις τούτης της χώρας που θα ’θελε να γίνει κοσμοπολίτισσα (έτσι, τουλάχιστον, πιστεύει ο Γιώργος), εκείνο το άλλο που μου άρεσε με τα νέα υπουργεία, είναι αυτό το νεότευκτο πατερναλιστικά καθησυχαστικό πολυμαγαζί του Χρυσοχοΐδη. Η ανύπαρκτη τάξη, τα καμένα δάση, τα λιμάνια μας μπάτε σκύλοι και, πάνω απ’ όλα, η πολυτραγουδισμένη Πολιτική Προστασία, όλα κάτω από την ατσάλινη φτερούγα του Μιχάλη – και υπό τον υπνωτιστικά υποσχόμενο τίτλο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. I like…

Μωρέ, αυτό και μόνο το υπουργείο να λειτουργήσει κομμάτι, θα έχουμε κάνει το πρώτο βήμα. Τουλάχιστον δεν θα πνιγο-καιγόμαστε κάθε τρεις και λίγο αναιτίως – εύχομαι, δηλαδή. Επίσης, κάτι άλλο που από καρδίας εύχομαι να λειτουργήσει, είναι η διαγραφόμενη συνεργασία όλων αυτών των πρωτάρηδων στα υπουργεία. Θέλω να πω, από τους 36 υπουργο-υφυπουργούς του νέου κυβερνητικού σχήματος, οι 24 μετέχουν για πρώτη φορά σε κυβέρνηση. Κι αυτό μόνο καλό, ή μόνο κακό, μπορεί να είναι.

Επίσης, το κρίμα μου να το πω, πολλούς από αυτούς τους υπουργούς πρώτη φορά τους ακούω. Αυτό από μόνο του διόλου κακό δεν είναι. Αντιθέτως, το ότι δεν τους ξέρει η κουτσή Μυστύρια μπορεί να αποβεί επωφελές – τουλάχιστον το πρώτο διάστημα, μέχρι να τους ξεψαχνίσει ο μπλογκότυπος. Από την άλλη, με ανακούφιση μαθαίνω ότι τουλάχιστον ο ίδιος ο πρωθυπουργός τους ξέρει πολύ καλά όλους αυτούς τους νεοδιορισθέντες ψάρακες των υπουργικών θώκων – κάποιους δε, πάρα πολύ καλά.

Τι άλλο με τα υπουργεία μου; Α, οι οικοπράσινοι! Όσο λυπήθηκα που δεν έπιασαν το 3άρι για την είσοδο στη Βουλή, άλλο τόσο ψιλοκάγχασα με την άρνησή τους να αναλάβουν πόστο στο επίσης νεότευκτο υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής του Τζορτζ. Μετά, όμως, που μου εξηγούσε νηφάλιος σαν πάντα ο μικροποδηλάτης της πολιτικής μας σκηνής, ο κύριος Χρυσοχαμόγελος, κάτι κατάλαβα – ή ψυλλιάστηκα. Ότι εν πολλοίς, χωρίς κοινοβουλευτική παρουσία, οι Πράσινοι μπορεί και να αναλάμβαναν τελικά τον άχαρο ρόλο του έξωθεν καλού άλλοθι για ενδεχόμενες όχι και τόσο οικο-ευαίσθητες αποφάσεις της αυτοδύναμης κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Γνωστή, αειφόρος πολιτική τακτική…

Και πολύ μ’ έφτιαξε κι εκείνη η υπουργική σύζευξη Πολιτισμού και Τουρισμού. Καίτοι θεωρητικά ελλοχεύει ίσως ο κίνδυνος να ξεπέσει σύμπας ο πολιτισμός μας σε επίπεδα τουριστικής κατανάλωσης, νομίζω ότι αυτό το υπουργείο θέλει να πει ότι αφού από ‘κεί τρώμε που τρώμε, τουλάχιστον ας σουλουπώσουμε το τουριστικό προϊόν μας, πασπαλίζοντάς το απλόχερα με αρχαίο και σύγχρονο (θέλω να πιστεύω) πολιτισμό.

Άντε, λοιπόν! Για πάμε, ρε Γιώργο. Για πάμε, να δούμε πού θα βγούμε και τούτη τη φορά. Εκατό μέρες είναι αυτές – θα περάσουν!

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.