Ενημέρωση και προκατάληψη (Δημοσιεύτηκε στο “Π” 15/10/2009)

Έβλεπα, που λέτε, τον Νίκο Νόπλια, στη λήξη του νικηφόρου ματς των Ελπίδων με τη Λιθουανία, να κάνει κάτι δηλώσεις μούρλια: περιεκτικές, σαφέστατες, ειλικρινείς, με μια πρέζα χιούμορ και μια υποψία αυτοσαρκασμού για τη δυσκολία της ομάδας να σκοράρει επί των βαλτικών της αντιπάλων.

Έβλεπα, που λέτε, τον Νίκο Νόπλια, στη λήξη του νικηφόρου ματς των Ελπίδων με τη Λιθουανία, να κάνει κάτι δηλώσεις μούρλια: περιεκτικές, σαφέστατες, ειλικρινείς, με μια πρέζα χιούμορ και μια υποψία αυτοσαρκασμού για τη δυσκολία της ομάδας να σκοράρει επί των βαλτικών της αντιπάλων. Α, και χωρίς στάλα απ’ όλα εκείνα τα αφόρητα κλισέ που συνήθως διανθίζουν τον λόγο των ποδοσφαιρανθρώπων. Τον καταχάρηκα! Τον ψιλοθυμάμαι ως γκλοτζή ολκής στη Μεγαλόνησο, ξέρω ότι ανέκαθεν ήταν τύπος σπαθί εντός κι εκτός παιδιάς, αλλά τη νυν προπονητική του πορεία δεν την έχω πολυπαρακολουθήσει, ομολογώ. Τέλος πάντων, μπράβο του ο άνθρωπος!

Και λέω, κοίτα να δεις, φίλε μου: ακόμα και στη ζέχνουσα παράγκα του ποδοσφαίρου μας υπάρχουν, τελικά, άνθρωποι εύστροφοι, δουλευταράδες, προσγειωμένοι και εν γένει μια χαρά. Να, σαν αυτούς που ψάχνει, λέει, ο Γιώργος για να στελεχώσει την πορεία εθνικού λίφτινγκ που ευαγγελίζεται. Τέτοιοι άνθρωποι, νέοι κατά κανόνα, υπάρχουν παντού γύρω μας. Μόνο που μέχρι σήμερα κανείς δεν εδέησε να τους δώσει μια πάσα της προκοπής…

Θα μοιράσει, λοιπόν, το παιχνίδι ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός; Αν κρίνουμε από τις πρώτες μέρες και τις συνακόλουθες κινήσεις του – όλες στο πανέξυπνο μεταίχμιο μεταξύ επικοινωνιακής μαγκιάς και επιτακτικής ουσίας –, μάλλον θα το προσπαθήσει. Καιρός ήταν.

Και παρεμπιπτόντως, τον Νόπλια μπορεί να τον έπιασα πάνω στο ζάπινγκ, το ματς, όμως, δεν τον είδα: έβλεπα την Ντόρα στο Mega, τον «Αβραμό» (τι πολιτικό στυλ, αλήθεια! Δεινοσαυρικό) στο Alter και γενικά, ρε παιδί μου, όλους αυτούς τους Νεοδημοκράτες να αλληλοσφάζονται – με ή χωρίς το μπαμπάκι.

Διότι όπου κι αν ζαπάρεις αυτές τις μέρες, όλο για το πάρτι διαδοχής στην αξιωματική «αντιπολίτευση » (με εισαγωγικά, βεβαίως βεβαίως) ακούς.

Πώς κι έτσι, καλέ; Νέα απ’ το κυβερνητικό στρατόπεδο δεν υπάρχουν; Νέα από την παραπαίουσα πορεία της χώρας, έστω; Να σας πω τι νομίζω. Από την περασμένη Κυριακή, ή έστω από Δευτέρα – Τρίτη, που at last έχουμε μια κυβέρνηση, η ημεδαπή ειδησεογραφία βιώνει κάτι που, προσωπικά, μόνο ως κολούμπρα μπορώ να το περιγράψω. Κάτι που εν πολλοίς συνοψίζεται στο γνωστό καβάφειο «και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους;». Χωρίς τη νεοδημοκρατική εσάνς, δηλαδή;

Διότι οι άνθρωποι αυτοί – καίτοι, όπως αποδείχτηκε, δεν ήσαν με καμία Παναγία μια κάποια λύσις – είχαν καταφέρει με το όλο στυλ τους να εθίσουν τη δημόσια συζήτηση σε ένα απαράδεκτο κράμα κουτσομπολιού, κουτσαβάκικης απραξίας και ατέρμονης πλην ατελέσφορης γκρίνιας.

Όχι, προφανώς, πως και τα ΜΜΕ ήταν άμοιρα ευθυνών για αυτή την κατάντια. Τα ’θελε κι ο κώλος τους και κουτί τούς είχε κάτσει όλη αυτή η μπαϊρακταρική φιλοσοφία ζωής (και… θανάτου). Να, τώρα, ας πούμε, αυτές οι πρώτες 10 μέρες του θεαματικά αναβαπτισμένου ΠΑΣΟΚ τους έχουν πασιφανώς ψιλοαποδιοργανώσει.

Όλο αυτό το αεικίνητο, εξωστρεφές στυλάκι του Γιώργου και των ημέτερών του, σαν να τους έπεσε κομμάτι πολύ σκανδιναβικό.

Από πού να το πιάσουν τα έρμα τα ΜΜΕ; Είπανε ό,τι παπάρα τους ερχόταν στο μυαλό για τον ενδυματολογικό αντικομφορμισμό της Μπιρμπίλη, για το Mini Cooper του Γερουλάνου, για την υπουργική καρέκλα που δεν βρήκε ο «Μπένι» στο Εθνικής Άμυνας – και μετά;

Μετά, λογικά, θα έπρεπε να αρχίσουν να ασχολούνται λίγο και με την ουσία των ων ουκ έστιν αριθμός σοβαρών ζητημάτων. Έστω, βρε αδελφέ, με τις ψιλοφαντεζί-ψιλοϋποσχόμενες επισκέψεις και κινήσεις του Γιώργου και των υπουργών του. Εντάξει, οκέι, δεν τις προσπέρασαν και τελείως: δεύτερη, τρίτη είδηση έπαιξαν κι αυτές – κάπως σαν τις ομιλίες της Παπαρήγα στο δελτίο του Star, στο πιο αναβαθμισμένο…

Για τα ΜΜΕ, ωστόσο, το κυρίως πιάτο παρέμεινε το κουτσομπολιό, το ξεκατίνιασμα, ο πολιτικός τζερτζελές που εσχάτως καρανθίζει – γιατί να το κρύψωμεν, άλλωστε; – στο λιβινγκ-ρουμ της Ρηγίλλης.

Προς Θεού, δεν λέω ότι η κατάσταση διάλυσης και ο γρίφος διαδοχής στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν αφορά. Ή ότι δεν προοιωνίζεται κατιτίς το ολέθριον για τη λειτουργία της δημοκρατίας – και πολύ περισσότερο της Νέας Δημοκρατίας. Αλλά τόση εμμονή κι ανάλυση του κώλου, πια;

Κοντολογίς, ώς πότε, παλληκάρια, θα ζούμε στα σκατά; Θα πρέπει, φοβάμαι, και οι εργαζόμενοι στον Τύπο να αλλάζουν σιγά σιγά επικοινωνιακό στυλάκι. Denmark über alles, ένα πράμα. Να ασχοληθούν, ρε παιδί μου, λίγο και με το αγγούρι μέσα στο πακέτο, όχι μόνο με το περιτύλιγμα. Βέβαια, δεν λέω, στην ντόπια ενημέρωση πάντα θα υπάρχει χώρος για λίγη πλάκα, λίγη καφρίλα, λίγο φληνάφημα. Φοβάμαι, ωστόσο, ότι τα ίδια τα πράματα πιέζουν ήδη φρικτά προς την αντίθετη κατεύθυνση…

Ο Γιώργος και οι συν αυτώ δείχνουν να το έχουν καταλάβει. Τα ΜΜΕ πότε άραγε; Όταν το λιμάνι φρακάρει εντελώς από τα μποϊκοταρισμένα κοντέινερ;

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.