Εν αναμονή – γενικώς και ειδικώς

Eκείνη η αίσθηση αναμονής ήταν τόσο διάχυτη και απτή που κοβόταν, λες, με το μαχαίρι. Διότι, εκτός από τη θεοπροσωπική μου αναμονή – να βγουν τα ράμματα απ’ το γόνατο, να φύγει κι η περίδεση-κουμούτσα –, ένα «περίμενε» έμοιαζε να κυβερνάει γενικώς αυτόν τον τόπο.

Eκείνη η αίσθηση αναμονής ήταν τόσο διάχυτη και απτή που κοβόταν, λες, με το μαχαίρι. Διότι, εκτός από τη θεοπροσωπική μου αναμονή – να βγουν τα ράμματα απ’ το γόνατο, να φύγει κι η περίδεση-κουμούτσα –, ένα «περίμενε» έμοιαζε να κυβερνάει γενικώς αυτόν τον τόπο. Εκεί, ας πούμε, που περίμενα τη Λούκα να συνεχίσει τις στριμώκωλες σινοσυνομιλίες με τους εκπροσώπους και τους διπλωματικοπαρατρεχάμενους της Cosco, τσουπ! νάσου ο αντιπρόεδρος Πάγκαλος και ο Επικρατείας Παμπούκης να κατέρχονται πλησίστιοι στο φρακαρισμένο απ’ τα κοντέινερ λιμάνι και να αναλαμβάνουν δράση. Αγνοώ το γιατί αυτής της εσωτερικής αλλαγής. Καθώς και το κατά πόσο αυτό το γιατί έχει όντως κάποιο βαθύτερο νόημα, το οποίο θα έπρεπε να με απασχολεί… Ως απλό πολίτη, εννοώ, όχι ως συντάκτη του παραπολιτικού ρεπορτάζ.

Ο εξ απορρήτων Χάρης, βέβαια, έχει αναντίρρητα κι ένα ατού παραπάνω ανά χείρας, αν πράγματι έχει διατελέσει νομικός σύμβουλος των Κινέζων κατά τις αρχικές διαπραγματεύσεις για την πολύκροτη λιμανοσυμφωνία. Εύχομαι, μόνο, το ατού του κυρ-Χάρη να γείρει προς τη σωστή πλευρά – την ελληνική, ντε…

Κι όταν γραφόταν το παρόν, βέβαια, περιμέναμε από στιγμή σε στιγμή και την απόφαση του δικαστηρίου για τη νομιμότητα ή μη της σοβούσας απεργίας στο λιμάνι του Πειραιά. Ουπς, νάτη, φρέσκια φρέσκια, μόλις ήρθε και σας την παραδίδω: παράνομη, λέει, η κινητοποίηση των λιμενεργατών, πάει και τέλειωσε. Μάλιστα. Το πρόβλημα, πάντως, όπως θα ξέρεις κυρα-Θέμις μου, είναι πως σπανίως τέτοια ζητήματα κλείνουν έτσι απλά με μια νομομαθή απόφαση. Περιμένουμε (και εδώ) εξελίξεις.

Και βέβαια, η μεγάλη αναμονή της ημέρας ήταν πότε θα πάει η ώρα μία. Να βγει ο – καταλύτης, γενικώς, ως απεδείχθη – Αβραμό να μας μαρτυρήσει ποιον θα στηρίξει στο βιράζ για την προεδρία της Ν.Δ. Οι φρεσκότατες δημοσκοπήσεις και οι μπαγιάτικοι ιστορικο-πολιτικοί συσχετισμοί έπαιρναν προκαταβολικά όρκο πως η πλάστιγγα θα κλίνει κατά Μεσσηνία μεριά.

Κι όταν πια άνοιξε το τηλεοπτικό πλάνο, στο ξενοδοχείο που φιλοξενούσε τη συνέντευξη Τύπου, ε, οποιαδήποτε αμφιβολία (ή ελπίδα;) εξανεμίστηκε αυτοστιγμή: Αντώνης και Δημήτρης, χαλαροί και προδήλως αλληλέγγυοι και συνασπισμένοι, το πάνε πια μαζί το γράμμα. Μένει να δούμε τώρα τι θα αποφασίσουν και οι εγγεγραμμένοι παραλήπτες του…

Περίμενα λίγο ακόμα, μπας και προλάβω και την αντίδραση της Ντόρας, τώρα που ο αντιμητσοτακικός… μηχανισμός στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης πέταξε και τα επτά του πέπλα και διπλομονώθηκε αμφοτερόπλευρα. Δεν την πρόλαβα.

Και υπήρξαν, απ’ την άλλη, κι ένα-δυο πράματα που δεν πολυπερίμενα, ομολογώ. Συμβολικούλικα, θα τα πεις, αλλά έχουν κι αυτά την αξία τους. Αμφότερα σχετίζονται με τους περίλαμπρους γερμανοεορτασμούς για την 20ή επέτειο από την πτώση του βερολινέζικου Τείχους. Από τη μια, λοιπόν, ο Γιώργος – Ευρωπαίος και στο στοιχείο του στα διεθνή φόρα, σαν πάντα – που οξυδερκώς και ευθύβολα πιάστηκε από τις φιέστες και μίλησε από το Βερολίνο για το επονείδιστο «τείχος» που εξακολουθεί να χωρίζει την κυπριακή επικράτεια. Δεν λέω ότι τους ρούμπωσε κιόλας, αλλά μάζευε κι ας είν’ και ρώγες. Έτσι ξεδιπλώνεται η διπλωματία.

Κι από την άλλη, η Αλέκα που, ευκαιρίας δοθείσης, βγήκε και… υπερασπίστηκε την ανέγερση του Τείχους του Βερολίνου στο όνομα του αέναου αντι-ιμπεριαλισμού, του αντικαπιταλισμού, της χαλκέντερης ιδεολογικής παλαιοντολογίας. Ο κόσμος προχωράει. Κι ο Περισσός επίσης – προς τα πίσω. Δεν είναι τόσο το αν η αθώωση του Τείχους είναι ιστορικά ορθή ή όχι. Είναι, φοβάμαι, που «όλα τούτα είναι παλιές ιστορίες που δεν ενδιαφέρουν πια κανέναν», που θα ’λεγε κι ο Σεφέρης…

Κι εκεί που επισκοπούσα ακόμη μια φορά τα περίμενε της ημέρας, συνειδητοποίησα με έναν κάποιο τρόμο ότι μας περιμένει και η Τρίτη. Η 17η Νοεμβρίου, το Πολυτεχνείο – τα άσχετα μα τόσο συνδεδεμένα συμπαρομαρτούντα, ενδεχομένως. Φοβάμαι, δεν το κρύβω. Για όλα αυτά που μπορεί να γίνουν – ξανά. Και οι διαβεβαιώσεις του προστάτη-Μιχάλη και των πέντε πρυτάνεων των αθηναϊκών ΑΕΙ για διακριτικότερη και μικρότερη αστυνομοπαρουσία, δεν ξέρω, δεν με καθησύχασε και τόσο…

«Θα τιμήσουμε την επέτειο και ταυτόχρονα δεν θα χρειαστούμε την αστυνομία», είπε ο Μουντζούρης του ΕΜΠ. Μακάρι, καθηγητά μου. Και ήταν, βέβαια, σούπερ που ο Κίττας του Καποδιστριακού χρησιμοποίησε την αφορμή και θύμισε το πρόσφατο διακριτικό μήνυμα της Κωνσταντίνας Κούνεβα ενάντια στη βία γενικώς. Α, όσο γι’ αυτήν τη συνέντευξη-διαμάντι του Σταύρου Θεοδωράκη, αυτήν κλασικά την περίμενα από δαύτον

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.