Οικονομία, σφιχτή μέχρι απαγχονισμού

Τα «προεδρικά» της αξιωματικής αντιπολίτευσης όλο και μπερδευοξεκαθαρίζουν. Στελέχη, δηλώσεις, αιχμές και υπονοούμενα στροβιλίζονται καθημερινά από επίσημη συνέντευξη Τύπου σε κάζουαλ ραδιομικρόφωνα κι από επαρχιακή εφημερίδα σε τηλεπάνελ, αλλάζοντας τους συσχετισμούς – λέει – και επιτείνοντας το προ- εκλογικό θρίλερ μέχρι την πολυτραγουδισμένη 29 τρέχοντος.

Τα «προεδρικά» της αξιωματικής αντιπολίτευσης όλο και μπερδευοξεκαθαρίζουν. Στελέχη, δηλώσεις, αιχμές και υπονοούμενα στροβιλίζονται καθημερινά από επίσημη συνέντευξη Τύπου σε κάζουαλ ραδιομικρόφωνα κι από επαρχιακή εφημερίδα σε τηλεπάνελ, αλλάζοντας τους συσχετισμούς – λέει – και επιτείνοντας το προ- εκλογικό θρίλερ μέχρι την πολυτραγουδισμένη 29 τρέχοντος.

Πήρε, λοιπόν, τον Άρη και τα νιάτα του η Ντόρα, αποδεικνύοντας περίτρανα πως το αίμα (του Κυριάκου) γίνεται και παραγίνεται νερό, όταν τα προεδρικά κουκιά πιέζουν… Τον άλλον Άρη, πάλι, τον της Δωδεκανήσου, κανείς δεν τον παίζει πια – έχει και το ιδιοτελές μικροσυμφέρον τα όριά του. Κάποιος, που μέχρι τούδε λογιζόταν ως ντορικός, δηλώνει τώρα σαμαροσυμπαθών, ένας άλλος φλερτάρει με την αντίθετη πορεία, ζυμώσεις, κουτσομπολιό, δημοσκωπτικά ευρήματα – ζήτω η (Νέα) δημοκρατία!

Και πιάσανε και τον Ριτζάι. Εύγε τους και έξοχα που οργανώθηκαν σωστά, εγκαίρως και πουρνό πουρνό οι ένστολοι προστάτες και έφεραν εις πέρας την επιχείρηση σένια και ωραία. Βγήκαν, βέβαια, μετά και τα (άσχετα) γαργλιστικά ντεσού της υπόθεσης – η αγαπητικιά Σούλα που δεν ξεκολλούσε απ’ το τηλέφωνο, ο Άρης (άλλος Άρης αυτός) κι ο Φονιάς, οι δυο σκύλοι του αιμοσταγούς δραπέτη, έπαιξαν και μερικά γραφήματα στα τηλεδελτία, αλλά εν γένει λίγα πράματα.

Σε άλλες συνθήκες, δηλαδή, η αστυνομική επιχείρηση στο Άνω Σούλι θα είχε γίνει πρώτο Οικονομία, σφιχτή μέχρι απαγχονισμού Προσωπικά, καρφί δεν μου καίγεται για την υποτιθέμενη ξεφτίλα που συνεπάγεται η έλευση των ευρωελεγκτών στα μέρη μας. Πολύ καλά κάναν και ήρθαν οι άνθρωποι. Έναν σκασμό λεφτά μάς έχουν δώσει τόσα χρόνια οι εργασιομανείς ευρωεταίροι, κι εμείς το μόνο που κάναμε ήταν να ρίξουμε την περιφανή αρχαιοελληνική τριήρη μας στα βράχια θέμα της ενημερωτικής (λέμε τώρα) τηλοψί- ας. Τώρα, όμως, όχι. Διότι το βλέπουμε πια, θέλουμε δεν θέλουμε, το πανεθνικό μας Σούλι να καταφθάνει πλησίστιο. Τα νεοδημοκρατικά, ο Αλκέτ, η εικοτολογία περί του πού το πάει ο ξεκάθαρα πολιτικός λόγος Βγενόπουλου, το σπέκουλο με τα γριποεμβόλια και η ούτως ή άλλως γριπιασμένη Εθνική στο Ντόνετσκ, όλα υποχωρούν μοιραία μπρος στο αμείλικτο μεί- ζον. Δηλαδή;

Σύνθημα, οικονομία. Παρασύνθημα, δεν έχουμε. Διότι αν είχαμε, δεν θα μας κατσικωνό- ταν τώρα το κλιμάκιο της Eurostat, που ήρθε – και θε να ξανάρθει – στην Αθήνα για να διπλο- τσεκάρει όσα κουλά και ανακόλουθα ισχυριζόμαστε κάθε τόσο για το εθνικό μας πορτοφόλι.

Προσωπικά, καρφί δεν μου καίγεται για την υποτιθέμενη ξεφτίλα που συνεπάγεται η έλευση των ευρωελεγκτών στα μέρη μας. Πολύ καλά κάναν και ήρθαν οι άνθρωποι. Έναν σκασμό λεφτά μάς έχουν δώσει τόσα χρόνια οι εργασιομανείς ευρωεταίροι, κι εμείς το μόνο που κάνα- με ήταν να ρίξουμε την περιφανή αρχαιοελληνι- κή τριήρη μας στα βράχια. Α, και να τσεπώνουν, βέβαια, διαρκώς οι διάφοροι επιτήδειοι από δω κι από κεί της Παναγιάς τα κονδύλια.

Επίσης, καθόλου δεν με νοιάζει, μήτε μ’ ανακουφίζει, που βγήκε ο «Guardian» και υπεραμύνθηκε, τρόπον τινά, του νεοελληνικού οικονομομπάχαλου, λέγοντας πως υπάρχουν κι αλλού ευρωπορτοκαλιές που κάνουν λοβι- τούρες και πως δεν θα πρέπει, λέει, η Ελλάς να γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος της ευρωστα- τιστικής. Thanks, lads, αλλά τα ακούω βερεσέ.

Διότι εμένα εκείνο που με κόφτει είναι όσα βλέπω γύρω μου. Όσα πεντακάθαρα βλέπει και η κυβέρνηση και σηκώνει εσπευσμένα τα μανίκια, γαμοσταυρίζοντας, ενδεχομένως, την ώρα και τη στιγμή που η 4η Οκτωβρίου της έδινε το χρίσμα. Όσα, κοντολογίς, όλοι καλά γνωρίζουμε για το δημόσιο και ιδιωτικό ποιόν αυτού του τόπου, πλην όμως έχουμε τόσο εθιστεί στη ρεμούλα και την αεριτζίδικη αμετροέπεια, που είναι πια σαν να μην το βλέπουμε…

Η κατάσταση στην οικονομία είναι απλά τρα- γική. Βλέπω διαρκώς μαγαζιά – μαγαζιά ταρα- τατζούμ που είχαν στηθεί τα τελευταία χρόνια πάνω σε πήλινα ποδάρια με τα σέα και τα μέα τους σε κεντρικές λεωφόρους – να κατεβάζουν ρολά το ένα μετά το άλλο.

Βλέπω τους εθισμένους εργατοπατέρες να εξακολουθούν να διεκδικούν εκείνα που λάμβαναν αυτονοήτως και κερατιάτικα. Βλέπω τους φοροφυγάδες – μικρούτσικους και τεράστιους, διότι βγαί- νουν σε όλα τα μεγέθη – να καγχάζουν χαλαρά μπρος στην πολυδιαφημισμένη φάκα που θα τους στήσει, λέει, ο Παπακωνσταντίνου και οι συν αυτώ. Βλέπω πως το πράμα, τούτη τη φορά, μάλλον δεν έχει παρακάτω. Μηδέ πλαγίως ή απ’ την πίσω πόρτα. Κάπου εδώ κοντά είναι ο πάτος μας.

Και θα φανεί περίτρανα τους επόμενους μήνες· τότε που οι ευρωεταίροι θα έχουν ήδη στρογγυλοκαθίσει στο βαγόνι της – μονεταριστικής, έστω – ανάκαμψης. Και περιέργως πώς, ενώ προοδευτικά το πρόβλημα όλο και επικοινωνείται από τα ΜΜΕ, πολλά πολλά αυτιά δεν βλέπω να ιδρώνουν. Το αρχαιοελληνικό «των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν» αποδεικνύεται χαλκέντερο, φοβάμαι… Ανησυχώ. Πολύ. Και κάπου κρυφοελπίζω κιόλας – ίσως ήγγικεν η ώρα να βγούμε απ’ τα σκατά. Θα ματώσουμε, βέβαια, τζάμπα επαναπροσδιορισμός του οικονομικοπολιτικού μας γίγνεσθαι δεν γίνεται. Η κυβερνώσα παράταξη, στην πλειονότητά της, δείχνει να το έχει πιά- σει το υπονοούμενο. Για τον κυρίαρχο λαό επιφυλάσσομαι. Λες να ’χει γίνει κοπρολάγνος;

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.