Εθνικοί διάλογοι

Μπορεί τα λεξικά της οικουμένης να εκθειάζουν την υπαρξιακή μαγκιά των αρχαίων ημών προγόνων εξηγώντας την ετυμολογία της λέξης «διάλογος», αλλά, κακά τα ψέματα, σε επίπεδο υπαρκτού… διαλογισμού, οι επίγονοι του Σωκράτους και του Λουκιανού έχουμε μείνει τραγικά πίσω.

Για τη Ρηγίλλης, την Κυριακή κληρώνει. Γαλάζια ραψωδία – ή μήπως μοιρολόι; Για την εθνική οικονομία, αντιθέτως, δεν κληρώνει τίποτα απολύτως – εκτός από «λυπητερές». Η δε νέα γρίπη, τελικά, πρέπει να υπάρχει, κι ας διατεινόταν ο αστικός μύθος πως το γουρουνοστέλεχος και η συνακόλουθη ασθένεια είναι ένα ψέμα, μια καλοστημένη απάτη. Η νέα γρίπη, ουπς, μας χτυπάει κανονικά την πόρτα. Ή, μάλλον, έχει ήδη περάσει στη σαλοτραπεζαρία…

Ειδήσεις των ημερών – πολλές και διάφορες. Το ασφαλιστικό – ξανά, μανά και πότε επιτέλους; Ο υποδομοΡέππας να κλείνει εκ νέου μάτι στην πολυθρύλητη – και παντελώς ανώφελη – εκτροπή Αχελώου. Συλλαλητήρια, αντιδράσεις – όχι περί Αχελώου, γενικώς. Ρεκόρ, λέει, αμερικανικών εισιτηρίων στην πρεμιέρα της «Νέας Σελήνης», όπου αγγελοκρουσμένοι τινέιτζερ, βρικόλακες και τώρα και λυκάνθρωποι μάζεψαν 72,7 εκατομμύρια δολάρια. Μετανοείτε, το 2012 είναι κοντά. Αβεβαιότητα, κατήφεια.

Πολλά συμβαίνουν. Και το καθένα έχει τη σημασία του. Νομίζω, ωστόσο, ότι αυτές τις μέρες υπάρχει μια είδηση που στέκει άκοπα πάνω απ’ όλες τις άλλες. Ξεπήδησε ντουγρού από τα σπλάχνα του Περισσού. Φαινόμενο όχι σπάνιο. Διότι, μην κοιτάτε που οι κομμουνιστάδες παγκοσμίως παρουσιάζονται λίγο ντεφορμέ, τις μεγάλες ειδήσεις πάντα αυτοί τις δημιούργησαν – λέμε τώρα.

Εκεί, λοιπόν, που τα προεδριλίκια ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ προσέρχονταν, λέει, κοντραξυρισμένα και μπονόρα στην παρθενική συνάντηση με τον Λοβέρδο για το ασφαλιστικό, μπήκαν στη μέση οι του ΠΑΜΕ – και δι’ αυτών και το Κόμμα ολάκερο – και είπαν ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να λάβουν μέρος στον σικέ διάλογο φαρσοκωμωδίαμεειλημμένεςαποφάσεις, αλλά και πως ουδείς άλλος πρόκειται να λάβει μέρος σε αυτόν τον διάλογο, διάλογος δεν θα γίνει, σπασίμπα κι άμε στο καλό!

Με το που σαφώς τοποθετήθηκαν οι σύντροφοι περί διαλόγου (και της χρησιμότητας αυτού εις τον σύγχρονο κόσμο), άνοιξε με κρότο ένα εθνικό κουτάκι της Πανδώρας, σκονισμένο και καταχωνιασμένο κάπου εντός μας. Επρόκειτο για το κουτάκι του διαλόγου (και θα πρέπει να είμαστε από τα λίγα έθνη που διαθέτουμε και «κουτάκι με τις μαλακίες»). Κι από μέσα ξεπήδησαν εθνικές φρίκες, ιστορικοπολιτικές προσεγγίσεις και, εν τέλει, τα ίδια τα μούτρα μας στον καθρέφτη. Διότι η έννοια του διαλόγου, όσο και να πεις, δεν καλοπερνάει πια στα μέρη μας.

Μπορεί τα λεξικά της οικουμένης να εκθειάζουν την υπαρξιακή μαγκιά των αρχαίων ημών προγόνων εξηγώντας την ετυμολογία της λέξης «διάλογος» (μέσω του λόγου – διανοητικού τε και μιλητού), αλλά, κακά τα ψέματα, σε επίπεδο υπαρκτού… διαλογισμού, οι επίγονοι του Σωκράτους και του Λουκιανού έχουμε μείνει τραγικά πίσω.

Εδώ χάμω – και ειδικά στο γυαλί, που ως γνωστόν λειτουργεί και ως… καθρέφτης – ουδείς διαλέγεται. Λέει ο καθείς ουρλιάζοντας το ποίημά του, πολύ θέατρο, πλακώνεται με τον άλλο για το περιτύλιγμα κι όχι για το διά ταύτα, και στο τέλος πέφτει και ένα καλαμπουράκι – απενοχοποίησης – που διαφωνήσαμε κομμάτι και ήρθαμε και διαλεχθήκαμε, οι άνθρωποι. Πάμε να πιούμε κάτι, μεγάλε;

Η έννοια – αμ, η φρασεολογία; – του διαλόγου στα μέρη μας έχει ξεφύγει εντελώς. Το βλέπω καθημερινά στις τηλεοπτικές συζητήσεις – ο Θεός να τις κάνει. Χάβρα χαβαλέδων. Ποιος χέστηκε μετά για το διά ταύτα; Βρε, λες να είχαν δίκιο οι ΠΑΜίτες;

Θυμάμαι κάτι κατηφείς χειμώνες στην «καρδιά της Ευρώπης» να χαζεύω γερμανικά κι ελβετικά πολιτικά τοκσόου και να μην πιστεύω στα μάτια – και στ’ αυτιά μου. Τον λόγο έχει ένας. Να μιλάει, να μιλάει, να λέει, να ξεχέζει κοσμίως τον συνομιλητή του, απρόσκοπτα, χωρίς ίχνος διακοπής. Παύση. Ο επόμενος. Το δικό του κοσκινάκι, και οι αιχμές να υπερίπτανται σαν τουρκικά μαχητικά πάνω απ’ το Φαρμακονήσι. Παύση. Άλλος, bitte;

Κάπως έτσι διεκπεραιωνόταν εκεί πέρα ο διάλογος. Κι αναγκαζόσουν κι εσύ να προσέχεις λίγο περισσότερο τα επιχειρήματα, να κρατάς νοερές σημειώσεις για να παρακολουθήσεις πανέτοιμος την τοποθέτηση / κριτική / καντήλα του επόμενου ομιλητή. Γεγονός είναι ότι πολύ πολύ τζερτζελέ με τη διαδικασία δεν σου ’ρχόταν να κάνεις. Ήθελες δεν ήθελες, εστίαζες στο διακύβευμα του διαλόγου.

Και το είπε έξοχα ο εργατοΛοβέρδος, σχολιάζοντας την μπολσεβικική κατάργηση διαλόγου εκ μέρους του ΠΑΜΕ: Είναι λάθος να επενδύουμε στο πρόβλημα, αντί στη λύση του. Βρε υπουργέ μου, πώς το χτύπησες το θέμα, έτσι, στο δοξαπατρί; Αυτό είναι, μάγκες, το θέμα μας! Πολλή περιγραφή των προβλημάτων, πολύ μπλαμπλα επί της διαδικασίας και καμιά εφαρμόσιμη, απτή πρόταση λύσης.

Ευκαιρίας δοθείσης, πάντως, μήπως θα μπορούσε, αλήθεια, να ανοίξει και το θέμα του τηλεοπτικού διαλόγου; Να γίνονταν, ας πούμε, σεμινάρια στα κομματικά τηλεστελέχη περί του πώς σε έναν διάλογο ακούμε, σημειώνουμε, κοντρατοποθετούμαστε, δεν διακόπτουμε εμμονικά, δεν αφήνουμε τον γάμο για να πιαστούμε απ’ τα διαδικαστικά πουρνάρια, δεν χάνουμε το μέτρο, δεν ουρλιάζουμε – κυρία Παπακώστα μου!

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.