Ανθρώπου μύθοι

Μια φορά κι έναν καιρό, στην καρδιά ενός δάσους, ξέπεσε –άγνωστο πώς- ένα αλλόκοτο πλάσμα. Ευτυχώς, τα άγρια ζώα, από την εποχή του Ταρζάν, είχαν κρατήσει ως τουριστικό έκθεμα, ένα τεράστιο δίχτυ- παγίδα, που με το πάτημα μιας καρύδας, έπεφτε με φόρα από την κορφή ενός υπεραιωνόβιου φοίνικα, προς τη γη και μπορούσε να παγιδεύσει στη στιγμή, σαν τις πατάτες στο σούπερ μάρκετ, οποιοδήποτε περαστικό φρικιό. Με το που εντοπίστηκε λοιπόν ο εισβολέας και σήμανε συναγερμός, το δίχτυ έπεσε αριστοτεχνικά και το θηρίο φυλακίστηκε.

Μια φορά κι έναν καιρό, στην καρδιά ενός δάσους, ξέπεσε –άγνωστο πώς- ένα αλλόκοτο πλάσμα. Ευτυχώς, τα άγρια ζώα, από την εποχή του Ταρζάν, είχαν κρατήσει ως τουριστικό έκθεμα, ένα τεράστιο δίχτυ- παγίδα, που με το πάτημα μιας καρύδας, έπεφτε με φόρα από την κορφή ενός υπεραιωνόβιου φοίνικα, προς τη γη και μπορούσε να παγιδεύσει στη στιγμή, σαν τις πατάτες στο σούπερ μάρκετ, οποιοδήποτε περαστικό φρικιό. Με το που εντοπίστηκε λοιπόν ο εισβολέας και σήμανε συναγερμός, το δίχτυ έπεσε αριστοτεχνικά και το θηρίο φυλακίστηκε.

Έκτοτε, τα ζώα, κάθε φορά που τους έμενε χρόνος από το κυνήγι της τροφής, έρχονταν στο ξέφωτο και μελετούσαν τον όμηρό τους. Πρώτη και καλύτερη, η Τσίτα, δισέγγονη της ντίβας του σινεμά Τσίτας Ντίσνεϋ, χοροπηδώντας πάνω στο κουλουριασμένο πλάσμα, στηλίτευε την όψη και τους τρόπους του : «Είναι στ’ αλήθεια κακάσχημο αυτό εδώ το δίποδο. Ασπρουλάρικο, σπυριάρικο, άτριχο και δεν έχει και ουρά. Ψελλίζει πράγματα ακατανόητα …πει- νά- ω , δι- ψά-ω, φο- βά- μαι, τι γλώσσα είναι αυτή; Και είναι κι επιθετικό. Προχθές, άπλωσε το μικροσκοπικό του ποδάρι και το έμπλεξε ανάμεσα στα πίσω πόδια του ελέφαντα ο οποίος ξαφνιάστηκε, ο καημένος, και κωλόκατσε… Ιδού το αποτέλεσμα αγαπητοί μου σύζουγκλοι!  Δημιουργήθηκε στο ξέφωτο ένας κρατήρας τεράστιος. Δεν τον έχουν συνηθίσει τα αρκούδια και πάνε και πέφτουνε μέσα…»

Οι καμηλοπαρδάλεις κοίταζαν με τρόμο το ύπουλο τέρας και μασούλιζαν την πρασινάδα τους τόσο αγχωμένα ώστε μετά από κάθε μάζωξη, γυρνούσαν στα σπίτια τους με δυσπεψία. Έτσι, συνδύασαν τον «παρείσακτο» με το νευροστόμαχό τους. Και τον αντιπαθούσαν σφόδρα.

Οι αλεπούδες έκοβαν βόλτες γύρω του κι επειδή δεν μπορούσαν να τον πιάσουν φίλο, τον έβγαζαν κι αυτόν κρεμαστάρι, σαν τα σταφύλια. «Θυμίζει λίγο τον ήρωά μας, τον Ταρζάν αλλά αυτός εδώ είναι τελείως άγουρος»… Οι νυφίτσες δανείστηκαν από τις καλιακούδες ένα κλεμμένο μαντήλι και τη νύχτα που κοιμότανε του το πέρασαν στη μύτη και στο πηγούνι για να μοιάζει πιο σκιαχτερός  και να επισύρει τη ζωική κατακραυγή.  Τα φίδια πήγαιναν και άφηναν τα αυγά τους  κάτω από το παγιδευμένο σώμα. Ήθελαν να το αξιοποιήσουν ως εκκολαπτήριο. Αλλά το γιγαντόπουλο ήταν ανήμερο και άλλαζε διαρκώς θέσεις μέσα στο άσυλο της φυλακής του και σύνθλιβε τα αγέννητα φιδάκια. Οι τίγρεις νευρίαζαν γιατί το πλάσμα αυτό, ακόμα και φυλακισμένο ήταν πολύ μεγάλο και πολύ τοξικό για μεζές. Κι έπειτα, σκέφτονταν τελευταία να γίνουν φυτοφάγες.  Τα σκιουράκια δεν ήθελαν ούτε να τον δουν γιατί σύμφωνα με έγκυρες δημοσιογραφικές πληροφορίες είχε μια τάση να ανοίγει το στόμα και να μασουλίζει τα φουντούκια που έπεφταν από τη φωλιά τους. Ακόμα και τα πιο συμπαθητικά ζωάκια αντιδρούν όταν εμφανίζεται στην Κοινότητα κάποιος με ανάλογες διατροφικές συνήθειες.

Οι σχέσεις όλων με το φρικιό πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Κι είχε αρχίσει να τους δημιουργεί ολοένα και περισσότερα προβλήματα. Ένα απόγευμα, έκλαψε τόσο πολύ που από τα ποτάμια των δακρύων του πλημμύρισε ο κρατήρας του ελέφαντα και τα αρκούδια που έπεσαν μέσα, λίγο έλειψε να μην πάνε από το πέσιμο αλλά από πνίξιμο. Επιπλέον, το ματωμένο αριστερό πόδι του τέρατος αποτελούσε πόλο έλξης για τα κοράκια. Δεν άντεχαν τα μικρά τρωκτικά του δάσους να παρακολουθούν από τις φωλιές τους τα μαύρα πτηνά να πραγματοποιούν χαμηλές πτήσεις πάνω από τη γειτονιά.

«Είναι απαράδεκτο αυτό που συμβαίνει» ούρλιαζε κάθε τόσο ο λύκος. «Το πλάσμα τραντάζει τη γη επειδή πασχίζει να ελευθερωθεί και μου χαλάει το σόλο μου τη νύχτα που ουρλιάζω σε απευθείας μετάδοση, στην τηλεόραση. Πρέπει να παρθούν μέτρα. Να πάμε στο λιοντάρι…»

Πράγματι, την κρίση κλήθηκε να τη διαχειριστεί o lion king. Δεν ήταν ακόμα ούτε 100 ημερών αλλά είχε την εξουσία στο DNA του. Αφού άκουσε με πολιτικό πολιτισμό τα παράπονα της τροπικής κοινωνίας, έδωσε σαφείς εντολές.

Το ματωμένο πόδι έπρεπε να κοπεί για να μην έλκει τους εραστές των ψοφιμιών. Θα αναλάμβαναν ύστερα να το φαν και να καθαρίσουν τον τόπο –κλαίγοντας- οι κροκόδειλοι.

Με τη μέθοδο του Πολύφημου θα βούλωναν τα μάτια του γιγαντόπουλου προκειμένου να αποφευχθούν περαιτέρω πλημμύρες και με τη μέθοδο του Προκρούστη θα το έφερναν στις διαστάσεις του ζώου.

Μηδενική ανοχή στην αναταραχή.  Κάθε φορά που θα πήγαινε το τέρας να κινηθεί, σφιχτές τροχαλίες θα τσίτωναν το ελαστικό δίχτυ…

Τέρμα στο Άσυλο. Άσυλο στη φυλακή είναι πλεονασμός.

Για να μην είναι παντελώς άδικοι μαζί του θα του έδιναν την άδεια να βλέπει σε οθόνη plasma προσαρμοσμένη σε γειτονική μπανανιά, ποδόσφαιρο και σήριαλ..

Έτσι, το γιγαντόπουλο ήρθε στα νερά της ζούγκλας. Και κανείς μα κανείς δεν είχε την ανθρώπινη νοημοσύνη να αναρωτηθεί, τι είχε κι έκλαιγε το παιδί…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.