Το «Avatar» του Τζέιμς Κάμερον φιλοδοξεί ν’ αλλάξει τον τρόπο που θα βλέπουμε σινεμά στο μέλλον, αλλά η «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα αποδεικνύει πως δεν υπάρχει τίποτα στραβό στον τρόπο που το κάνουμε μέχρι σήμερα. Η τρίτη ταινία του έλληνα δημιουργού φλερτάρει με το μεγαλείο και είναι μια ακόμη απόδειξη ότι υπάρχει κι ένα ελληνικό σινεμά που ευτυχώς υγιαίνει…

Στρέλλα

Ο Γιάννης βγαίνει από τη φυλακή. Ψάχνει τον γιο του. Αναζητά συγχώρεση από ένα παρελθόν σκοτεινό, βαρύ. Το πρώτο του βράδυ στο φτηνό ξενοδοχείο της ελευθερίας του γνωρίζει μια τρανσέξουαλ πόρνη. Τη λένε Στρέλλα – από το Στέλλα, αλλά με μια δόση τρέλας. Ψάχνοντας ο καθένας τη δική του ελευθερία, θέλοντας να ξεφύγουν από την προσωπική τους φυλακή, θα ερωτευτούν. Στην αρχή με την ανάγκη που έχει ένας άνθρωπος που πνίγεται να πιαστεί από κάτι, από ένα φιλί, μια ελπίδα. Στη συνέχεια θα αγαπηθούν βαθιά, με κάθε τρόπο που ένα σώμα μπορεί να αγαπήσει ένα άλλο, με κάθε δεσμό που μπορεί να ενώσει δυο υπάρξεις. Όμως, μια τέτοια αγάπη που σπάει ταμπού και νόρμες, που πρέπει να εφεύρει τους κανόνες της απ’ την αρχή, πώς μπορεί να υπάρξει σε έναν κόσμο που είναι φτιαγμένος για να μας τσακίζει; Πώς θα κερδίσει ένα «happy end», όταν το παρελθόν είναι γεμάτο μυστικά, σκοτάδι, πόνο; Δεν υπάρχει αμφιβολία, η «Στρέλλα» είναι φτιαγμένη από το υλικό μιας αρχαίας τραγωδίας, μόνο που ο Πάνος Χ. Κούτρας είναι υπερβολικά τολμηρός, θαρραλέος, τρελός (πείτε τον όπως θέλετε) για να επαναπαυθεί στη βολική σύμβαση του δράματος που θα οριοθετούσε στα χέρια κάποιου άλλου το σπουδαίο αυτό σενάριο. Η «Στρέλλα» δεν είναι μια τραγωδία, όχι μόνο γιατί οι ήρωές της δεν είναι σχήματα ενός κινηματογραφικού είδους μα άνθρωποι με σώματα και πάθη, αλλά γιατί το φιλμ δεν είναι μια συμβατική ιστορία, ένα δράμα, μια ηθογραφία. Η «Στρέλλα» είναι ένας εκρηκτικός μηχανισμός. Εκπυρσοκροτεί από το πάθος, από τη δύναμη μιας πρωτόγνωρης αγάπης που αλλάζει τους ήρωες, από τα σημάδια μιας καινούργιας εποχής που αλλάζει την ίδια μας την κοινωνία. Οι ήρωες του Κούτρα δεν είναι καταραμένοι, δεν είναι άγιοι, είναι σαν εσάς κι εμένα και είναι εδώ για να μείνουν. Η ιστορία τους είναι συνταρακτική. Είναι μαζί αληθινή. Είναι μια ιστορία από αυτές που θες να διηγηθείς σαν αξιοπερίεργο, αλλά που στην πορεία η εξωτική της πλευρά μένει γρήγορα στην άκρη. Η σπουδαία δουλειά του Κούτρα, οι σπαρακτικά αληθινές ερμηνείες των πρωταγωνιστών του, το εξαιρετικό σενάριο, σε κάνουν να ξεχνάς γρήγορα το αξιοπερίεργο και να επικεντρώνεσαι στο θαυμαστό. Στη συνταρακτική ένταση της αγάπης, στην περιφρόνηση της ταινίας για κάθε κλισέ, στη μαγική μίξη του σκοταδιού με το φως, του γέλιου με τα δάκρυα, στην τρυφερή ματιά σε έναν κόσμο που δεν έχει συνηθίσει να τον κοιτάζουμε έτσι. Συγκινητική και μεγαλόψυχη, ανατρεπτική και μαζί συμπονετική, τολμηρή αλλά γεμάτη αγάπη, η «Στρέλλα» πρεσβεύει μια θεώρηση για το σινεμά ενός σκληρού ρεαλισμού που αφήνει χώρο στο παραμύθι, αλλά και μια θεώρηση της ίδιας κοινωνίας, στην οποία κάθε παλιά ιδέα, κάθε στενόμυαλη σκέψη απλά δεν έχει θέση. Η «Στρέλλα» είναι φτιαγμένη για να ενοχλήσει μόνο τις γερασμένες, νεκρές καρδιές, τους ανθρώπους που τρέφονται από τη μιζέρια. Οι υπόλοιποι μπορούμε να γιορτάσουμε την άφιξη μιας ταινίας αληθινά σημαντικής. Σκηνοθεσία: Πάνος Χ. Κούτρας. Πρωταγωνιστούν: Μίνα Ορφανού, Γιάννης Κοκκιασμένος, Μπέτυ Βακαλίδου, Μίνως Θεοχάρης. Χώρα: Ελλάδα. Διάρκεια: 111΄

Avatar

Η προηγούμενη ταινία του Τζέιμς Κάμερον «Τιτανικός» υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα στην ιστορία του σινεμά και μαζί μια από τις σημαντικότερες εισπρακτικές επιτυχίες του. Συνεχίζοντας την εμμονή του να παίζει με τη φωτιά, να βάζει στον εαυτό του δύσκολα αλλά και να σπρώχνει το σινεμά μπροστά (ή τουλάχιστον την τεχνική πλευρά του), ο Κάμερον παρουσιάζει τώρα την πιο φιλόδοξη 3D ταινία που γυρίστηκε ποτέ και που φιλοδοξεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο θα βλέπουμε σινεμά στο μέλλον. Μπορεί η καθυστερημένη δημοσιογραφική προβολή της ταινίας να μη μας επιτρέπει να επιβεβαιώσουμε ή να διαψεύσουμε ακόμη τις φιλοδοξίες της, όμως το σίγουρο είναι ότι το «Avatar» αποτελεί ένα γεγονός μείζονος σημασίας για τον κινηματογραφικό κόσμο. Όχι μόνο λόγω του αστρονομικού μπάτζετ του ή των νέων τεχνολογιών που εφηύρε στην πορεία, όχι γιατί χρειάστηκε σχεδόν δεκαπέντε χρόνια για να γίνει πραγματικότητα, αλλά κυρίως διότι στοχεύει να κάνει την τρισδιάστατη εικόνα κάτι περισσότερο από απλό «κόλπο» στα χέρια των σκηνοθετών, να τη μεταμορφώσει σε καινούργιο μέσον έκφρασης. Το όραμα του Κάμερον μοιάζει να είναι ένα σινεμά που να χωρίζεται σε πριν και μετά το 3D, με τον ίδιο τρόπο που χωρίζεται σε πριν και μετά την έλευση του ήχου ή του χρώματος. Ωστόσο, για να γίνει κάτι τέτοιο, πέρα από τις εντυπωσιακές εικόνες που λίγο-πολύ εγγυάται το «Avatar», χρειάζεται και μια ισχυρή μυθοπλασία που το σενάριο του φιλμ δεν είμαι σίγουρος ότι διαθέτει. Η ιστορία ενός γήινου που παίρνει μέσω της τεχνολογίας το σώμα ενός κατοίκου του πλανήτη Πανδώρα, για να τους πείσει να επιτρέψουν την εξόρυξη ενός πολύτιμου ορυκτού, αλλά καταλήγει αγωνιστής για την ελευθερία της φυλής τους, μοιάζει μάλλον σχηματική και εύκολη, ενώ οι μπλε εξωγήινοι με τις ουρές δεν κάθονται εκ πρώτης όψεως πολύ καλά στο μάτι. Αλλά ο Κάμερον έχει αποδείξει και στο παρελθόν τόσο τις τεχνολογικές όσο και τις αφηγηματικές του ικανότητες, γι’ αυτό μέχρι να δούμε την ταινία ας κρατήσουμε στάση αναμονής. Σκηνοθεσία: Τζέιμς Κάμερον. Πρωταγωνιστούν: Σαμ Ουόρθινγκτον, Σιγκούρνι Γουίβερ, Ζόε Σαλντάνα κ.ά. Χώρα: ΗΠΑ. Διάρκεια: 163΄

Κουζίνα με ψυχή

Ο Φατίχ Ακίν, του «Μαζί ποτέ» και της «Άκρης του ουρανού», κάνει μια κωμωδία για έναν έλληνα εστιάτορα στο Αμβούργο που όλα δείχνουν να του πηγαίνουν στραβά. Η κοπέλα του φεύγει στην Κίνα, ο αδελφός του βγαίνει από τη φυλακή προξενώντας μπελάδες, οι πελάτες του εστιατορίου αντιδρούν στις συνταγές του νέου σεφ, ένας μεγαλομεσίτης θέλει να πάρει το οικόπεδο στο οποίο βρίσκεται το εστιατόριο, και η μέση του τον πονά όλο και πιο πολύ. Όλα δείχνουν να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, συνταγή που στο σινεμά αποτελεί συχνά αφορμή για γέλιο και την οποία ο Ακίν εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Μπορεί η ιστορία να είναι λίγο επιφανειακή, αλλά κυλά με ρυθμό και κέφι, οι ηθοποιοί δείχνουν να το διασκεδάζουν στο έπακρο, οι μουσικές έχουν όπως πάντα στις ταινίες του Ακίν τον δικό τους ρόλο, ενώ η πόλη του Αμβούργου βρίσκει μέσα από τον φακό του το πιο φωτογενές προφίλ της. Απολαυστικό από την αρχή ως το τέλος, το φιλμ μιλά για τα όνειρα και τον έρωτα, για τη μουσική και τη γεύση, και δίχως να φιλοδοξεί να κάνει βαθυστόχαστες παρατηρήσεις ή κάποια σημαντική κινηματογραφική δήλωση καταλήγει να γιορτάζει εξίσου το φαγητό, το σινεμά και τη ζωή. Δεν ξέρω πώς λένε «feel good» στα γερμανικά, όμως αυτή η ταινία είναι η πεμπτουσία του.Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν. Πρωταγωνιστούν: Αντάμ Μπουσδούκος, Μόριτζ Μπλάιμπτροϊ, Μπίρολ Ουνέλ. Χώρα: Γερμανία. Διάρκεια: 99΄

ΑΚΟΜΗ

New in Town, του Τζόνας Έλμερ

Η Ρενέ Ζελβέγκερ φτάνει σε μια μικρή πόλη προκειμένου να κλείσει το εργοστάσιο τροφίμων που διατηρεί η εταιρεία της εκεί, αλλά στην πορεία αγαπά τους κατοίκους της κι ερωτεύεται έναν από αυτούς, σε μια γεμάτη κλισέ ρομαντική κωμωδία.

Change of Plans, της Ντανιέλ Τόμπσον

Μια παρέα συναντιέται γύρω από ένα τραπέζι και οι μπερδεμένες σχέσεις τους αποκαλύπτονται κι εξηγούνται, τόσο το ίδιο βράδυ όσο κι έναν χρόνο μετά. Κομεντί για τη ζωή και τον έρωτα α λα γαλλικά. Θεατρικής δομής και τηλεοπτικού ύφους.

Γιώργος Ν. Κορωναίος

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.