Πόλεμος στο παρασκήνιο για τις ιδιωτικοποιήσεις

Στο στενό πρεσάρισμα που συνεχώς ασκεί ο πρόεδρος της Deutsche Bank Γιόζεφ Άκερμαν, ώστε η τράπεζά του να εξασφαλίσει δουλειές στην Ελλάδα, η κυβέρνηση δείχνει να… ανθίσταται (εκνευρίζοντας τους Γερμανούς), με αποτέλεσμα να μην έχει προχωρήσει μέχρι στιγμής τίποτε σε ό,τι αφορά τη μείωση του δημόσιου τομέα, με εξαίρεση ορισμένους ασήμαντους φορείς που συγχωνεύονται, αλλά και την ενοποίηση των δήμων.

Στο στενό πρεσάρισμα που συνεχώς ασκεί ο πρόεδρος της Deutsche Bank Γιόζεφ Άκερμαν, ώστε η τράπεζά του να εξασφαλίσει δουλειές στην Ελλάδα, η κυβέρνηση δείχνει να… ανθίσταται (εκνευρίζοντας τους Γερμανούς), με αποτέλεσμα να μην έχει προχωρήσει μέχρι στιγμής τίποτε σε ό,τι αφορά τη μείωση του δημόσιου τομέα, με εξαίρεση ορισμένους ασήμαντους φορείς που συγχωνεύονται, αλλά και την ενοποίηση των δήμων.

Στο παρασκήνιο, όμως, ο πόλεμος των ξένων επενδυτικών τραπεζών καλά κρατεί, καθώς όλοι θα δώσουν μάχη για να εξασφαλίσουν τα μέγιστα, αν και εφόσον η κυβέρνηση επιδιώξει να ανοίξει το κρίσιμο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων για την εξασφάλιση εσόδων. Ο «πυροβολισμός» από τον Άκερμαν – ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το δημόσιο χρέος – δεν ήταν τυχαίος, καθώς συνδέεται με το προβάδισμα που φαίνεται να έχουν πάρει οι γαλλικές τράπεζες και εταιρείες.

Ειδικότερα, με βασικό σύνδεσμο τον υπουργό Επικρατείας Χ. Παμπούκη, οι γαλλικές τράπεζες Societe Generale και η BNP Paribas χρησιμοποιήθηκαν στον δανεισμό, ενώ οι γαλλικές εταιρείες ενέργειας EDF, Gas De France, Suez προσέγγισαν την υπουργό Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη. Γαλλική είναι και η εταιρεία Lazard, η οποία συμβουλεύει την κυβέρνηση σε θέματα δημόσιου χρέους.

Οι «Γαλάτες» είναι ήδη ένα βήμα μπροστά, γι’ αυτό ο εκνευρισμός των Γερμανών αυξάνεται. Επί της ουσίας, όμως, τίποτε δεν προχωρά πέραν των… φιλολογικών συζητήσεων.

Είδες η…ΔΕΗ;

Το ΔΝΤ έχει αρχίσει τις πιέσεις για τις ιδιωτικοποιήσεις, λ.χ. στην αγορά ενέργειας, εξ ου και η καλή μετοχική συμπεριφορά της μετοχής της ΔΕΗ το τελευταίο διάστημα.

Οι ξένες επενδυτικές τράπεζες, όμως, είναι δυσαρεστημένες και μετέφεραν την ενόχλησή τους στις συζητήσεις τους με τραπεζίτες. Η Γ.Γ. Ιδιωτικοποιήσεων δεν λειτουργεί, καθώς κανείς δεν απαντά σε αιτήματα από τις ξένες τράπεζες. Όμως η πείρα από τις χώρες στις οποίες ενεπλάκη το ΔΝΤ δείχνει ότι οι πωλήσεις κρατικών εταιρειών ήταν από τις πρώτες επιλογές που υιοθετήθηκαν.

Στην Τουρκία, π.χ., η κυβέρνηση Ερντογάν πώλησε μια σειρά από τράπεζες σε ξένους ομίλους με αποτέλεσμα τη δημιουργία έντονου ανταγωνισμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι η θυγατρική της Εθνικής Τράπεζας, η Finansbank, δεν ήταν από τις μεγαλύτερες τράπεζες στη γείτονα χώρα. Τα δημογραφικά στοιχεία, όμως, της χώρας (72 εκατ. κάτοικοι) και η ραγδαία ανάπτυξη εξασφάλισαν στην Εθνική περισσότερα κέρδη από ό,τι έχει στην Ελλάδα.

Το δεύτερο παράδειγμα, όπου προχώρησαν οι ιδιωτικοποιήσεις, μας το προσφέρει η Αγγλία. Οι Εργατικοί, αν και προσέφυγαν στο ΔΝΤ, δεν υλοποίησαν τις ιδιωτικοποιήσεις. Αυτό το έκανε η κυβέρνηση Θάτσερ, η οποία ιδιωτικοποίησε περισσότερες από 20 κρατικές εταιρείες. Μια ανάλογη πολιτική αναμένεται να εφαρμόσει και η κυβέρνηση Κάμερον – Φιλελευθέρων, καθώς το Δημόσιο κατέχει ποσοστά σε μια σειρά από ιδιωτικές τράπεζες τις οποίες κρατικοποίησε την περίοδο της κρίσης.

Η ελληνική κυβέρνηση λοιπόν μπορεί να καθυστερεί σπάζοντας τα νεύρα του Άκερμαν, αλλά από την άλλη όλη η πιάτσα βρόμισε ότι υπάρχει ήδη η συμφωνία με το ΔΝΤ για τη σύντομη προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων, αφού ο Παπακωνσταντίνου έχει προχωρήσει στη γενική πολιτική συμφωνία και απομένει η υλοποίησή της.

Έτσι στην κυβέρνηση συζητούν το διαδικαστικό μέρος εξετάζοντας τα λίγα διαθέσιμα σενάρια, τα οποία προβλέπουν τον κατατεμαχισμό κρίσιμων εταιρειών του δημόσιου τομέα ώστε να μείνουν στο κράτος οι υποδομές και να πουληθούν τα πλέον κερδοφόρα φιλέτα.

Η πώληση των μετοχών του ΟΤΕ σε ιδιώτη, λένε, ο οποίος αποκόμισε κέρδη από τη μεταβίβαση στην Deutsche Telekom, αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγήν. Ως εκ τούτου, με το επιχείρημα ότι η απραξία στις ιδιωτικοποιήσεις ενέχει τον κίνδυνο να περάσουν σημαντικά περιουσιακά στοιχεία σε ξένους έναντι πινακίου φακής, φαίνεται να προτιμούν διαφορετική μέθοδο: οι κρατικές εταιρείες διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία τα οποία μπορεί να ενισχυθούν, ώστε να πουληθούν αργότερα με σημαντικότερα κέρδη.

Τι πουλιέται

Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρουν το λιμάνι της Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ). Όπως επισημαίνουν, το Δημόσιο μπορεί να θέσει τις απαραίτητες δικλίδες ασφαλείας για λόγους εθνικούς (λ.χ. πολέμου) ή για λόγους μεταφοράς ευαίσθητων υλικών (φαρμάκων), αλλά και να μεγιστοποιήσει τα έσοδά του. Ελέγχει το 75% των μετοχών, που μόλις φθάνουν τα 10 εκατ. τεμάχια. Με ένα split μετοχών το Δημόσιο μπορεί να αυξήσει σημαντικά την κεφαλαιοποίηση της εταιρείας, και όταν το πετύχει τότε να καλέσει ιδιώτες επενδυτές. Τα οφέλη, όμως, μπορεί να είναι σημαντικά σε μια σειρά από τομείς:

1. Τράπεζες: Αν τα πράγματα εξελιχθούν άσχημα, τότε από το ταμείο ενίσχυσης των τραπεζών (10 δισ. ευρώ) κάποια ή κάποιες τράπεζες θα λάβουν νέα ενίσχυση με συνέπεια την αύξηση κεφαλαίου υπέρ του Δημοσίου. Το δεύτερο βήμα θα είναι ίσως και συγχωνεύσεις μεταξύ των τραπεζών που κατέχει το Δημόσιο. Όπως στο εξωτερικό (ΗΠΑ – Αγγλία), το Δημόσιο θα καλέσει ξένους επενδυτές για να πουλήσει τις νέες τράπεζες στο χρηματιστήριο. Μια τέτοια ενέργεια θα ήταν η απαρχή για την προσέλκυση ξένων κεφαλαίων στο χρηματιστήριο.

2. ΔΕΗ: Το ΔΝΤ – όπως και ο ΟΟΣΑ προηγουμένως – πιέζει για την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας. Είναι ξεκάθαρο ότι το σημερινό μοντέλο της ΔΕΗ δεν λειτουργεί με υπεράριθμους εργαζομένους, γι’ αυτό οι «γκουρού» λένε πως το Δημόσιο πρέπει να εξετάσει την κατοχή των στρατηγικών τομέων (δίκτυο μεταφοράς) και την πώληση περιουσιακών στοιχείων.

3. ΕΛΠΕ – ΔΕΠΑ: Ο ιδιώτης βασικός μέτοχος (Όμιλος Λάτση) αυξάνει το ποσοστό του, ενώ το Δημόσιο κατέχει το 33%. Αν και τα διυλιστήρια είναι… εκτός μόδας στις εξαγορές, η αναζήτηση νέου στρατηγικού επενδυτή θα δημιουργούσε νέες συνθήκες ανταγωνισμού στην αγορά καυσίμων. Στην αγορά φυσικού αερίου, όμως, τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο διότι το Δημόσιο κατέχει το 65% και τα ΕΛΠΕ το 35%. Και εδώ προτείνεται η δυνατότητα να διατηρηθεί στρατηγική συμμετοχή του Δημοσίου σε ό,τι αφορά τα δίκτυα μεταφοράς.

4. ΟΠΑΠ: Και γι’ αυτή την εταιρεία έχουν λύση οι παράγοντες της αγοράς. Όπως προτείνουν, μπορεί να «προικοδοτηθεί» πριν αρχίσει η ιδιωτικοποίηση, ενώ παράλληλα το Δημόσιο μπορεί να αυξήσει τα έσοδά του από την παροχή αδειών στο Internet, το Videolotto, το Ξυστό. Τότε η σημερινή τιμή της εταιρείας θα είναι πολύ μεγαλύτερη από τη σημερινή.

Από… σχεδιασμούς καλά πάνε τα τσακάλια της κυβέρνησης, αλλά τελικά αυτές οι αποφάσεις μάλλον θα έχουν κυρίως πολιτικό κριτήριο και όχι μόνο οικονομικό. Το γιατί θα το δούμε σύντομα…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.