Θέατρο: Ηρωίδες με αλλεργία στην αλήθεια

Η Αλεξάντρα Ντελ Λάγκο και η Μπλανς Ντιμπουά ανεβαίνουν ξανά στη σκηνή και διεκδικούν τη φανταστική ζωή που θα ήθελαν να ζουν. Οι δύο αγαπημένες ηρωίδες του Τενεσί Ουίλιαμς περιμένουν το κοινό, η μία στην Αθήνα και η άλλη στην Πάτρα.

Η Αλεξάντρα Ντελ Λάγκο και η Μπλανς Ντιμπουά ανεβαίνουν ξανά στη σκηνή και διεκδικούν τη φανταστική ζωή που θα ήθελαν να ζουν. Οι δύο αγαπημένες ηρωίδες του Τενεσί Ουίλιαμς περιμένουν το κοινό, η μία στην Αθήνα και η άλλη στην Πάτρα.

Μας τα σύστησε ο Κάρολος Κουν. Και τα δύο. Πρωταγωνιστούσε η Μελίνα Μερκούρη. Από τότε έχουν ανέβει δεκάδες φορές στη χώρα μας. «Το γλυκό πουλί της νιότης» και το «Λεωφορείον ο Πόθος» παρουσιάζονται αυτόν τον καιρό, το ένα στην Αθήνα, από το Εθνικό Θέατρο, και το άλλο στην Πάτρα, από το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας, φέρνοντας ξανά στη σκηνή δύο ηρωίδες, από τις πιο αγαπημένες του Τενεσί Ουίλιαμς: την Αλεξάντρα Ντελ Λάγκο και την Μπλανς Ντιμπουά. Δύο ηρωίδες που δεν θέλουν να παραδεχτούν ούτε οι ίδιες ούτε – προπάντων – οι άλλοι την αποτυχία τους. Επιχειρώντας να ξεφύγουν από την άθλια «φυλακή του εαυτού τους», πλάθουν έναν δικό τους φανταστικό κόσμο, ένα μυθικό παρελθόν, ένα ψεύτικο παρόν, φοράνε μια μάσκα και προσπαθούν να κάνουν τους άλλους να τις πιστέψουν. Η αδιέξοδη ερωτική σχέση μεταξύ μιας ώριμης σταρ του θεάτρου και ενός νεαρού που ξεκίνησε με όνειρα και κατέληξε συνοδός πλούσιων κυριών παρουσιάζεται στο «Γλυκό πουλί της νιότης», ένα έργο για την ελεύθερη πτώση δύο ανθρώπων από το όνειρο στην ωμή πραγματικότητα. Η παράσταση που σκηνοθετεί η Έφη Θεοδώρου υπόσχεται να φωτίσει με ξεχωριστό τρόπο το κλασικό αριστούργημα. Άλλωστε η επιλογή της πρωταγωνίστριας Μαρίας Σκουλά για τον ρόλο της ξεπεσμένης πρωταγωνίστριας Ντελ Λάγκο, ένας ρόλος ο οποίος δεν της ταιριάζει ηλικιακά, δείχνει ότι η ανάγνωση κάτι διαφορετικό θέλει να κομίσει. Ο νεαρός και φιλόδοξος Τσανς Γουέιν επιστρέφει στην πόλη όπου γεννήθηκε μαζί με την άλλοτε διάσημη ηθοποιό Αλεξάνδρα Ντελ Λάγκο – σε μια πόλη μεταλλαγμένη, υποταγμένη στους σκληρούς νόμους μιας πραγματικότητας, όπου βασιλεύει η βία, το δίκαιο του ισχυρότερου και ο ρατσισμός. Οι δυο τους, κυριευμένοι από τρόμο μπροστά στον χρόνο που κυλάει αδυσώπητα, βρίσκουν καταφύγιο μέσα από τεχνητούς παραδείσους σε μία απατηλή ζωή που προσδοκούν ότι θα τους χαρίσει η τέχνη και η δόξα. Όμως αυτή η απόδραση τους αφήνει με άδεια χέρια. Καταλήγουν σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο στη γενέτειρα του Τσανς. Έπειτα από έντονους διαλόγους, που καταδεικνύουν την ψυχική παρακμή των ηρώων, οι δύο χωρίζουν και η μεν Αλεξάνδρα συνεχίζει μόνη της τον δύσκολο δρόμο στα φώτα της δημοσιότητας, ο δε Τσανς τιμωρείται αμείλικτα από τους συμπολίτες και τέως φίλους του για παλαιά του αμαρτήματα.

«Πάντοτε στηριζόμουν στην καλοσύνη των ξένων» ή «Δεν θέλω ρεαλισμό. Θέλω μαγεία». Οι φράσεις αυτές της Μπλανς Ντιμπουά έχουν περάσει πια στην ιστορία του θεάτρου. Για τον Βασίλη Νικολαΐδη, που σκηνοθετεί το έργο, μια άλλη φράση ήταν αυτή που του ξεκλείδωσε το έργο. «…Για αυτό και δεν ήμουνα τόσο καλό κορίτσι τώρα τελευταία. Έψαχνα να βρω προστασία κάτω από τη μια στέγη και την άλλη και όλες στάζανε. Γιατί είχα πέσει σε καταιγίδα, μεγάλη καταιγίδα και δεν είχα από πουθενά να ξεφύγω…». Η φράση αυτή «μου έδωσε ακριβώς το στίγμα της ηρωίδας. Μία ανυπεράσπιστη τραυματισμένη ύπαρξη, ευάλωτη, σχεδόν χωρίς δέρμα, έρμαιο της σκληρότητας και της αδιαφορίας όλων μας», λέει. Το «Λεωφορείο ο Πόθος» είναι μία σκληρή ιστορία έρωτα, πάθους και αισθησιασμού, στην υγρή ατμόσφαιρα των φτωχογειτονιών της Νέας Ορλεάνης, στις όχθες του Μισισιπή, υπό τους μελαγχολικούς ήχους της τζαζ. «Ένα αδέσποτο σκυλί ράτσας περιμένει με αγωνία σ’ έναν σταθμό κάποιον να το χαϊδέψει, να το ταΐσει, να το υιοθετήσει». Αυτή είναι η Μπλανς Ντιμπουά για τον σκηνοθέτη. Γόνος μιας παρηκμασμένης αριστοκρατικής οικογένειας του αμερικανικού Νότου, πολύ νωρίς, σε ηλικία δεκαέξι χρόνων, βιώνει μια τραυματική εμπειρία, όπου χρεώνεται την ηθική αυτουργία της αυτοκτονίας του πρώτου της συζύγου. Από τότε ο ψυχισμός της πληγώνεται καίρια και γίνεται πια ουσιαστικά ανίκανη να ζήσει μια φυσιολογική συναισθηματική ζωή. Επιπλέον, οι αλλεπάλληλοι θάνατοι στην οικογένειά της και η απώλεια της περιουσίας της την οδηγούν σε μια απεγνωσμένη ανάγκη για διαρκή αναζήτηση ερωτικής επαφής μήπως και εξορκίσει τον θάνατο με το «αντίθετό του, τον πόθο», μήπως και αγκυροβολήσει κάπου, σ’ ένα «λιμάνι», κάτω από τη σκέπη ενός προστάτη άντρα…

* «Γλυκό πουλί της νιότης» του Τενεσί Ουίλιαμς. Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου. Σκηνοθεσία: Έφη Θεοδώρου. Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη. Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη. Μουσική: Νίκος Πλάτανος. Παίζουν: Μαρία Σκουλά, Αν. Κωνσταντίνου, Μ. Βακούσης, Υβόννη Μαλτέζου, Θεοδώρα Τζήμου, Λένα Παπαληγούρα, Π. Αλειφερόπουλος, Κ. Βασαρδάνης κ.ά.

Εθνικό Θέατρο (Νέα Σκηνή – Νίκος Κούρκουλος). Προγραμματισμένη πρεμιέρα 17 Δεκεμβρίου.

* «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τενεσί Ουίλιαμς. Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές. Σκηνοθεσία: Βασίλης Νικολαΐδης. Σκηνικά/ Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ. Επιμέλεια κίνησης: Μαργαρίτα Βαρλάμου – Δημήτρης Μόσχος. Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Μπουρδόπουλος. Παίζουν: Κάτια Γέρου, Αλέξανδρος Μπουρδούμης κ.ά. Απόλλων (Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας). Προγραμματισμένη πρεμιέρα 10 Δεκεμβρίου.

Χαρά Αργυρίου

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.